Κινηματογραφική αισθητική, το κέντρο της Αθήνας πρωταγωνιστής, σε πρώτο πλάνο τέσσερις άνθρωποι γύρω στα 40 – βάλε, βγάλε -που φέρουν λίγη από την αίσθηση των 90’s. Μια σειρά που χωράει το χιούμορ μαζί με τη μελαγχολία, το σασπένς με τον προβληματισμό και τη «Σχεδόν» ενηλικίωση με όλα τα προηγούμενα. Τα Xanax και οι νευρώσεις των παλιών ταινιών του Woody Allen συναντάνε το γνώριμο αστικό τοπίο της Αθήνας του σήμερα, μιας Αθήνας που πλήττεται από έναν Covid πανταχού παρόντα και που προσπαθεί να βρει τους ρυθμούς της σε μια συνθήκη που μονίμως αλλάζει.

Ο Γιάννης Στάνκογλου, η Θεοδώρα Τζήμου, ο Μάκης Παπαδημητρίου και ο Γιώργος Παπαγεωργίου είναι οι τέσσερις πρωταγωνιστές στη σειρά «Σχεδόν Ενήλικες» που φέρει την υπογραφή της Μυρτώς Κοντοβά. Επίκεντρο της κουβέντας μας τα θέματα της σειράς, η αναπόληση για ένα παρελθόν που δεν θα ξαναζήσουμε, ο φόβος για το νέο που είναι αβέβαιο, η μελαγχολία, η ενηλικίωση, ο έρωτας και οι ανάσες μιας πόλης με δύσπνοια.

Ο Μάκης Παπαδημητρίου εντοπίζει μια κάποια μελαγχολία στον τρόπο που η σειρά νοσταλγεί ό,τι έχει παρέλθει:

«Νομίζω ότι η γραφή της Μυρτώς είναι πολύ ιδιαίτερη σε αυτό το πράγμα. Η σειρά μπορεί να ονομάζεται “Σχεδόν Ενήλικες” αλλά αναφέρεται και σε μια μερίδα ανθρώπων που έχουν μεγαλώσει τη δεκαετία του ’80 και του ’90 και την έχουν πολύ έντονη σαν παρελθόν και σαν βίωμα. Δεν πρόκειται για σύγκριση εποχών απλά υπάρχει μια μελαγχολία για τα πράγματα που περάσανε. Μεγαλώνουμε, αλλάζουν οι σχέσεις και ξεφτίζουν οι έρωτες. Είναι αυτή η μελαγχολία τού ότι μεγαλώνουμε».

Η Θεοδώρα Τζήμου συμπληρώνει ότι η μελαγχολία πιθανώς συνδέεται με τη συνθήκη του εγκλεισμού που βιώνουμε όλοι:

«Αισθάνομαι ότι οι άνθρωποι γύρω μας αναπολούν το παρελθόν. Οι άνθρωποι αναζητούν έναν άνθρωπο, ίσως ένα φίλο – γιατί έχεις μια ανάγκη να βρεθείς με κάποιον. Είναι τόσο ανθρώπινο αυτό. Δείχνει μια ανάγκη σε σχέση με αυτό που μας συμβαίνει τώρα».

Γενιές και βιώματα | | μνημόνια, ανεργία και ιοί

Ο Γιάννης Στάνκογλου επισημαίνει ότι η γενιά του είναι ούτως ή άλλως μια γενιά που τα τελευταία είκοσι χρόνια έχει βιώματα που χαρακτηρίζονται από ταραχή:

«Μιλάς σε μια γενιά σαν τη δική μου που έχει περάσει τα χίλια μύρια τα τελευταία είκοσι χρόνια. Έχω ζήσει και up και down και μνημόνια και ανεργία και αυτό που συμβαίνει τώρα. Εγώ αντλώ δύναμη από τα παιδιά μου. Έχω την ευθύνη να χαμογελάω – όχι πάντα βέβαια. Έχω όμως την ευθύνη να τους δείξω ότι δεν τελειώνουν όλα με ένα μνημόνιο ή με έναν ιό. Υπάρχουν πράγματα που είναι πολύ πιο ουσιαστικά, πολύ πιο βαθιά και είναι αυτά που τελικά μας κρατάνε στη ζωή με όνειρα».

Του επισημαίνω ότι το θέμα είναι αν θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου για όσα συνέβησαν όλα αυτά τα χρόνια, αν ζούμε ένα τέλος εποχής. Αναφέρεται στη νέα γενιά που έχει μεγαλώσει μέσα σε αυτές τις αλλαγές.

«Τώρα θα φανεί πώς έχει διαμορφωθεί αυτή η γενιά και ποια θα είναι η νέα κοινωνία μας. Θεωρώ ότι είναι ένα τέλος εποχής αυτό που ζούμε τα τελευταία είκοσι χρόνια. Έχει αργήσει λίγο. Πιστεύω όμως στη νέα γενιά. Οι δυσκολίες και οι αλλαγές μπορούν να σε κάνουν αρκετά ευέλικτο. Το θέμα είναι να παραμένουν οι βασικές αρχές του ήθους, της αγάπης, της φροντίδας προς τον αδύναμο, του να αντιλαμβάνεσαι τη διαφορετικότητα του άλλου. Δεν ξέρω κατά πόσο ερωτεύεται η νέα γενιά όσο ερωτευόταν η δική μου αλλά πιστεύω ότι με τον καιρό θα έρθει κάτι καλό».

Μέσος Αθηναίος || αυτοάνοσα & Xanax

Κανονικοί Αθηναίοι της μεσαίας τάξης με χρέη, αυτοάνοσα και ωραίες εμπειρίες.

Κάπως έτσι θυμάμαι την ατάκα της Θεοδώρας Τζήμου στα πρώτα επεισόδια, που περιγράφει τον μέσο Αθηναίο του 2021. Ζητώ από τον Μάκη Παπαδημητρίου να τη σχολιάσει.

«Παλαιότερα, όταν βλέπαμε τις ταινίες του Woody Allen, πριν από είκοσι χρόνια, υπήρχαν συνέχεια αναφορές στα ψυχοφάρμακα, στα Xanax, στην ταχύτητα της ζωής και ήταν ένα πράγμα έξω από εμάς. Μια περιγραφή με πολύ έντονο στρες. Νομίζω ότι όλο αυτό έχει έρθει τώρα και εδώ. Δεν ξέρω αν είναι από μόδα ή από ανάγκη. Ίσως είναι όλα μαζί. Αναπόφευκτα αυτό το πράγμα έχει γίνει κοινός τόπος. Υπάρχουν άνθρωποι που συμβουλεύονται γιατρούς, ψυχολόγους, κάτι που δεν κάναμε παλαιότερα – φαντάζομαι – σε τέτοιο βαθμό. Τώρα έχει γίνει πιο εύκολο να εκφραστείς σε κάποιον. Τα αυτοάνοσα και οι ψυχαναγκασμοί έχουν έρθει στην επιφάνεια. Πράγματα που δεν μας απασχολούσαν καν και τώρα τα ψάχνουμε για να δώσουμε μια λύση».

Οι τρελοί ρυθμοί και η τρέλα που φαίνεται να χαρακτηρίζει τη ζωή μας και που αποτυπώνεται κωμικοτραγικά στο «Σχεδόν Ενήλικες» είναι κάτι που και ο Γιάννης Στάνκογλου παρατηρεί πολύ έντονα γύρω του και το συνδέει με τη συνθήκη του Covid:

«Δεν μου φτάνουν τα δέκα μου δάχτυλα για να μετρήσω φίλους και γνωστούς που περνάνε τέτοιου είδους κρίσεις. Είναι πολλοί οι άνθρωποι. Είναι το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας μας έτσι αυτή τη στιγμή. Απλώς κάποιοι – ίσως λόγω της δουλειάς ή επειδή είναι πιο ισορροπημένοι μέσα τους – καταφέρνουν και ανταποκρίνονται. Ένας κανονικός άνθρωπος αυτή τη στιγμή, όσο καλά και αν είναι, δεν μπορεί να μην αντιλαμβάνεται τι γίνεται έξω. Και δεν βγάζω τον εαυτό μου απ’ έξω καθόλου. Έχω περάσει από διάφορα στάδια σε αυτήν την κατάσταση. Σκεφτόμουν, γιατί να μην είμαι στο θέατρο αυτή τη στιγμή; Κάποιοι αλλάζουν μέσα σε αυτό».

Η Σχοινούσα είναι το μόνο μέρος όπου μπορεί και να αποφύγουμε άγχη, νευρώσεις και κρίσεις πανικού σύμφωνα με τον Γιώργο Παπαγεωργίου – ή μάλλον ούτε εκεί…

«Το “Σχεδόν Ενήλικες” είναι μια σειρά ζωένια. Είναι ουτοπικό να σκεφτούμε τη ζωή χωρίς όλα όσα συμβαίνουν στο «Σχεδόν Ενήλικες». Μόνο άμα είσαι σε μια καλύβα κάπου στη Σχοινούσα δεν θα βιώνεις άγχη, χρέη και νευρώσεις. Ακόμα και εκεί θα έχεις άγχος. Ζώντας σε μια πόλη, δουλεύοντας, ζώντας τον έρωτά σου, συναντώντας τους φίλους σου, δεν γίνεται να μην περνάς από όλη αυτή τη διαδικασία. Εκτός αν είσαι στον κόσμο σου. Που δεν είναι κακό καμιά φορά να είσαι και στην κοσμάρα σου. Σε αυτή τη φάση όμως νομίζω ότι έχουμε ανάγκη για γείωση».

Οι μαγικές ταράτσες || τόπος συνάντησης

Οι «Σχεδόν Ενήλικες» είναι βασικά μια υπέροχη παρέα που συναντιέται σε μια μαγική ταράτσα και επικοινωνεί.

Γιώργος Παπαγεωργίου: «Όταν πρωτοδιάβασα τα σενάρια είπα στη Μυρτώ ευχαριστώ, γιατί μου έδωσε την ευκαιρία, έστω και σε επίπεδο φαντασιακό, να είμαι μέλος μιας παρέας που θα ήθελα πολύ να είμαι. Νιώθω μεγάλη χαρά που το ζω αυτό μέσα από μια δουλειά.

Μάκης Παπαδημητρίου: «Θυμάμαι όταν ήμουν πιο μικρός ότι είχαμε – όχι ταράτσα – αλλά ήταν ένα μέρος όπου μαζευόμασταν. Ίσως ήταν της ηλικίας μου. Στη δεκαετία του ’90 νομίζω ότι όλοι είχανε κάτι αντίστοιχο της ταράτσας αυτής. Καταρχάς εκεί μπορείς να μοιραστείς με ανθρώπους τα πάντα. Να, αυτό που λέμε για τους ανθρώπους και την ψυχανάλυση… Δεν υπήρχε γιατί υπήρχαν οι οποιεσδήποτε ταράτσες! Μεγάλες παρέες που συναντιόντουσαν σε τακτά χρονικά διαστήματα σε συγκεκριμένα σημεία και ήταν μικρές κοινωνίες. Εκεί πέρα μεγάλωνες, σε υποδέχονταν, ερωτευόσουν, τσακωνόσουν, δημιουργούνταν σχέσεις και υπήρχε επιθυμία να τους δεις αυτούς τους ανθρώπους και να μοιραστείς. Οι εποχές έχουν πια αλλάξει, η ταχύτητα είναι φρενήρης και τον τελευταίο χρόνο αυτό έχει εκλείψει λόγω της πανδημίας. Ελπίζω να επιστρέψουμε».

Ο urban χαρακτήρας της σειράς || ο έρωτας, η ενηλικίωση & η νέα κανονικότητα

Η αδυναμία της Μυρτώς Κοντοβά με το κέντρο της Αθήνας και η συνέχιση αυτού που ξεκίνησε στα «Υπέροχα Πλάσματα» είναι μάλλον αυτό που δίνει τον κινηματογραφικό χαρακτήρα στο «Σχεδόν Ενήλικες». Ο Γιάννης Στάνκογλου συνδέει τις εικόνες του κέντρου με φιλιά, αγκαλιές και ποτά.

«Η Μυρτώ αναδεικνύει γωνιές που όλοι λίγο – πολύ έχουμε περάσει, έχουμε σταθεί, έχουμε φιληθεί, έχουμε αγκαλιαστεί και έχουμε πιει τα ποτά μας. Ειδικά στις μέρες μας, που όλα τα μπαρ είναι κλειστά και δεν μπορείς να βγεις με έναν φίλο σου και να μείνεις μέχρι τις πέντε το ξημέρωμα. Έχει μια γλυκιά πίκρα να βλέπεις την πόλη σε αυτήν την κατάσταση. Η Μυρτώ είναι ένας άνθρωπος που ζει τη ζωή. Δεν είναι αποστασιοποιημένη, είναι ένας άνθρωπος που ζει το κέντρο της Αθήνας».

Ο Γιώργος Παπαγεωργίου περιγράφει εικόνες από μια Αθήνα με ανοιχτά μπαρ που αγγίζει τα όρια του ρετρό.

«Ξεκινήσαμε να κάνουμε μια σειρά του τώρα και ξαφνικά καταλήξαμε να είμαστε ρετρό. Δείχνουμε σκηνές σε ανοιχτά μπαρ και ζωή στην πόλη, πράγματα που δεν υπάρχουν αυτή τη στιγμή. Δείχνουμε μια πραγματικότητα όπως τη θυμόμασταν που καταλήγει να είναι ρετρό. Μας στέλνουν μηνύματα λέγοντάς μας ότι δείχνουμε την Αθήνα που όλοι αγαπάμε και έχουμε ξεχάσει λόγω του lockdown».

Και μέσα σε αυτήν την πόλη που αλλάζει, ο έρωτας είναι αυτός που την κρατά ζωντανή. Και κάποια στιγμή έρχεται μαζί και η ενηλικίωση.

Γιώργος Παπαγεωργίου: «Ζούμε σε μια εποχή που είναι γεμάτη θανατικό. Ο μόνος που μπορεί να νικήσει τον θάνατο είναι ο έρωτας. Δεν θα σταματήσω ποτέ να πιστεύω στον έρωτα και στην αγάπη, ό,τι κι αν γίνει. Όσο και να προσπαθεί μια νέα εποχή να τον κάνει μάρκετινγκ, όσο και αν κάποιοι ξενέρωτοι τραγουδιάρηδες προσπαθούν να πουλήσουν τα στιχάκια τους λέγοντας κλισέ ερωτοτράγουδα, τόσο ο έρωτας μεταξύ των ανθρώπων θα είναι μοναδικός και τόσο αυτή η μοναδικότητα θα μας οχυρώνει απέναντι σε μια εποχή δύσκολη που μυρίζει θάνατο».

«Έχω ανάγκη να κοιτάξω τον εαυτό μου στον καθρέφτη, να δω τι γίνεται τώρα, να δω πώς ζουν και ονειρεύονται τώρα οι άνθρωποι. Δηλαδή, τι έγινε; Αυτό ήταν, τελειώσαμε; Θα ζούμε μόνο με αναμνήσεις; Η ζωή δεν έχει σταματήσει. Οι νέοι δεν πρέπει να σταματήσουν να κάνουν όνειρα, δεν πιστεύω ότι έχουν σταματήσει οι άνθρωποι να αγαπάνε, να επικοινωνούν με κάθε τρόπο. Η σειρά είναι μια καταγραφή της στιγμής. Η συνθήκη υπάρχει αλλά παράλληλα η ζωή τρέχει».

Θεοδώρα Τζήμου«Εγώ δεν έχω ενηλικιωθεί. Ελπίζω κάποια στιγμή να ωριμάσω. Πιστεύω πως δεν υπάρχει περίπτωση. Ελπίζω όμως να μου συμβεί γιατί υποφέρω από την ανωριμότητά μου. Όσο μεγαλώνεις, όλο και πιο πολύ υποφέρεις από την ανωριμότητά σου. Όταν φτάνεις 46, υποφέρεις από αυτό. Θέλω να μην υποφέρω. Όλοι υποφέρουμε από κάτι έτσι και αλλιώς. Ο καθένας έχει τον προσωπικό του δαίμονα και υποφέρει. Εμένα ο δικός μου είναι αυτός».

Ο Γιάννης Στάνκογλου νιώθει ότι τον εκφράζει ο τίτλος του «Σχεδόν Ενήλικα».

«Δεν έχω ενηλικιωθεί και δεν θέλω να ενηλικιωθώ. Θαυμάζω πολύ τους ανθρώπους που μεγαλώνουν, που γίνονται σοφοί, που με κάποιον τρόπο ωριμάζουν. Αλλά αν αυτοί οι άνθρωποι δεν κρατάνε την παιδικότητά τους και το χιούμορ τους, αν αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν να επικοινωνήσουν με τους πιο νέους, με τους ούτως ή άλλως ανήλικες, στη ζωή μου δεν έχουν ρόλο ύπαρξης».

«Ας ωριμάσεις, αλλά με χαμόγελο και ελαφρότητα παιδική…»

«Σχεδόν Ενήλικες» | Kάθε Πέμπτη στις 23:20 στο MEGA