Intro

Όλα ξεκίνησαν όταν είδα αυτό το βίντεο αριστούργημα από το Εθνικό Θέατρο… ΔΕΙΤΕ ΤΟ.

Βλέπω λοιπόν ότι ο Μάνος Βαβαδάκης σκηνοθετεί «Υμπύ Τύραννο» και κάνει πρεμιέρα στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού στις 7/2.

Σκέφτομαι να κάνω κάτι για την παράσταση και μιλάω με τον Μάνο, τον πετυχαίνω την ώρα που έτρωγε σουβλάκι κάπου στην Αθήνα, του λέω «θες να κάνουμε κάτι για την παράσταση;» -«Ναι» μου απαντάει και μου πετάει ένα ξεροκόμματο, τον Άρη Λάσκο.

Εγώ τον Άρη τον Λάσκο δεν τον ήθελα, αλλά θέλω να τα έχω καλά με το Εθνικό και τον σκηνοθέτη κι έτσι δεν μίλησα. Και τον φορτώθηκα, και του είπα να κάνει το One Weeks Journal με βαριά καρδιά. Λυπάμαι.

Να εδώ από κάτω είναι αυτό που έκανε, εγώ άλλα δεν θα πω.

The One Weeks Journal

Άρης Λάσκος

Τρίτη 30/1/2018

© Γιωργίνα Γερμανού «κάτι να γυαλίζει, πρώτη πρόβα με ρούχα»

12.37 π.μ.: Μόλις έκατσα στον καναπέ του σπιτιού μου. Έλειπα από τις 12:30 το μεσημέρι. Σήμερα τελείωσε επιτέλους το σκηνικό και τα props και βάλαμε πρώτη φορά τα ρούχα μας, Άτιμε Ζαρρύ, 122 χρόνια μετά, παιδεύεις εδώ και δύο μήνες μια ομάδα τριαντάχρονων να σε «ανεβάσουν» στη σκηνή σεβόμενοι μεν την νταντά γραφή σου, σε ανοιχτή επικοινωνία δε με ό,τι μεσολάβησε αυτόν τον αιώνα στο θέατρο. Και μας τυραννάς ακόμα και στα έρμα σουβλάκια που φάγαμε στην Ακαδημίας μετά την πρόβα.

Τετάρτη 31/1/2018

«πριν μας μαλώσει ο Μάνος»

Σήμερα ο Μάνος μας μάλωσε για τη χθεσινή πρόβα. Πρέπει να ξαναβρούμε τη χαρά μας σε αυτό που κάνουμε, η γενική παρατήρηση. Θα τη βρούμε, ελπίζω. Όταν ο φίλος μου ο Μάριος αργά το βράδυ με ρώτησε στο Facebook πώς νιώθω που πλησιάζει η πρεμιέρα, του είπα «σήμερα νιώθω ότι η πρεμιέρα είναι μακριά». Ο χρόνος είναι σχετικός.

Πέμπτη 1/2/2018

«παίζοντας με μια αρκούδα»

Το πρωί δεν μπορούσα να σηκωθώ. Πόση κούραση! Ακύρωσα μια συνάντηση, δεν γινόταν, η πρόβα είναι απαιτητική. Κατά τα άλλα, πρώτη μέρα του μήνα σκέφτηκα και αγόρασα σοκολατάκια να τα πάω στην πρόβα. Η χαρά μπορεί να βρεθεί και σε μια γερή δόση ζάχαρης! Να ενισχύσουμε τους εαυτούς μας. Μ’ αρέσουν πάντα αυτές οι τελευταίες πρόβες του χάους: ο ηχολήπτης να τσεκάρει στάθμες, ο φροντιστής να τελειοποιεί το σκηνικό, η ενδυματολόγος να βγάζει φωτογραφίες, οι βοηθοί να περνάνε τα cue στο κείμενο, εμείς να κάνουμε τριανταπέντε φορές την ίδια σκηνή για να συντονιστούν όλα. Κι εκεί, λίγο πριν την απελπισία και την εξάντληση, πάντα ο θίασος ομοψυχεί. Και συσπειρώνεται. Και μ’ αρέσει.

Παρασκευή 2/2/2018

© Στέλλα Κάλτσου «το σκηνικό -φωτισμένο πια- μας περιμένει»

Σήμερα ξύπνημα πρωί, καφές, διάβασμα, mail και τράπεζες. Συνάντηση στις 14:00 στο Γκάζι με την Αναστασία Γιαννάκη, συνεργάτη μου στο Onassis Youth Festival, να οργανώσουμε το μάθημα με τους εφήβους την ερχόμενη Κυριακή. Στις 16:00 πρόβα στο Ρεξ τις χορογραφίες του «Μεγάλου Κρεβατιού» που ανεβαίνει στις 14/2. Στις 18:00 κατεβαίνουμε στην Πειραματική. Διορθώσεις στις σκηνές μας. Στις 21:00 πέρασμα το έργο, έχουμε μόνο μία ώρα, αυτό είναι το όρντινο και κάνουμε όλο το έργο τροχάδην. Κι όμως, τώρα βρήκαμε το σωστό ρυθμό. Στις 23:30 βλέπω πρόβα της παράστασης «ΣΥΣΤΗΜΕΝΟ» των Παναγιώτη Εξαρχέα, Άρη Μπαλή, Κορνήλιου Σελαμσή στο σπίτι του Κορνήλιου. Κλαίω πολύ. Κλείνουν την πρόβα τους με την συγκλονιστική «Αντίστροφη Αφιέρωση» της Μάτσης Χατζηλαζάρου. Οι στίχοι «θέλω να ξεμαλλιάσω λίγο τη σύνταξη για να σε τραγουδήσω / εσένα σ’ έχω Δεινόσαυρο από τους πιο εκπληκτικούς / εσένα σ’ έχω βότσαλο φρούτο απαλό που τ’ ωρίμασε η θάλασσα / σε ζηλεύω / σε γιασεμί / ΜΕ ΕΚΡΙΖΩΝΕΙΣ» μένουν μαζί μου.

Σάββατο 3/2/2018

«Ο Παναγιώτης και η Μαρία λίγο πριν … πέσουν»

Το βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Ήμουν σε υπερένταση. Πάλι εφτάωρη πρόβα σήμερα. Προσπαθώ πια να μην κοιτάζω το δέντρο, αλλά το δάσος. Όλη την ιστορία που έχουμε να πούμε. Ποιος ήταν ο Υμπύ, πώς ξεκίνησε, πού κατέληξε. Τα σώματα όμως αρχίζουν να μας προδίδουν. Χτυπάω στο σκηνικό, η Μαρία πέφτει, ο Παναγιώτης επίσης. Η Κατερίνα δε βρίσκει το αλογάκι που πρέπει να «ιππεύσω» σε μια σκηνή και αποφασίζει να κάνει η ίδια το άλογο για να μη σταματήσουμε. Νιώθω πως παίζω σε ταινία των Monty Python.

Κυριακή 4/2/2018

«Η Χαρά, η Κατερίνα και η Στέλλα στα καμαρίνια»

Στις 14:00 μάθημα με τους εφήβους στο 3ο Λύκειο της Νέας Ιωνίας. Θα ανεβάσουμε τον Απρίλιο στη Στέγη τον Ίωνα του Ευριπίδη. Τους αναφέρουμε την ανάλυση του Cedric Whitman, σύμφωνα με την οποία τα πράγματα έρχονται στον Ίωνα (άρα και στον κάθε άνθρωπο), δεν πάει ο ίδιος σε αυτά. Απλά επιλέγει αν θα τα δεχτεί ή θα τα απορρίψει. Ξανατρέχω μέσα μου τη διαδρομή των αποφάσεών μου που με οδηγούν φέτος στην Πειραματική να παίζω τον «Υμπύ». Στις 16:30 διακτινίζομαι στο κέντρο εν μέσω συλλαλητηρίου και κλειστών δρόμων. Δεν θέλω να δω τίποτα. Δε θέλω να έρθω καν σε επαφή με αυτή τη σκοτεινή μάζα που μαζεύτηκε στην πόλη. Στεναχωριέμαι βαθιά. Μπαίνω βιαστικά στην πρόβα, μπλοκάροντας τις εικόνες με τα σημαιάκια. Η πρόβα τελειώνει στις 23:30. Ο Μάνος μας λέει να μην επενδύσουμε στο κωμικό, αλλά στην πίκρα. «Να μην ξεχνάτε την αναφορά αυτού που κάνουμε. Τι μας θυμίζει αυτή η ιστορία και αυτοί οι ήρωες».

Δευτέρα 5/2/2018

© Karol Jarek «τι θα βγει στο τέλος μετά το μεθύσι;»

Ρεπό. Είμαστε όλοι πτώματα και χρειάζεται μια παύση. Κοιμάμαι όσο περισσότερο γίνεται. Το μεσημέρι διαβάζω σε ένα άρθρο του Νικόλα Σεβαστάκη για το συλλαλητήριο το εξής: «ένας ολόκληρος κόσμος παγιδεύεται στις ίδιες λέξεις και σε παρόμοια μυθικά σχήματα που τον οδήγησαν και σε προηγούμενες ήττες. Και κάποιοι πολιτικοί επιχειρούν ξανά να κολακεύσουν τον “γίγαντα λαό”. Αδιαφορώντας για το τι θα βγει πάλι στο τέλος μετά τη ζύμωση και το μεθύσι.» Και σκέφτομαι: αυτό ακριβώς «μας θυμίζει αυτή η ιστορία», αυτή ακριβώς είναι η πορεία του Υμπύ.

Θα περάσω την υπόλοιπη μέρα ξαναδιαβάζοντας το έργο, όλες τις σημειώσεις. Θα δω και μια ρώσικη παράσταση του «Υμπύ» που βρήκα στο YouTube. Αύριο γενική. Και την Τετάρτη πρεμιέρα. (Γράφοντας αυτές τις τελευταίες σειρές η καρδιά μου χτυπάει από άγχος.)

Info παράστασης:

Υμπύ Τύραννος | 7 Φεβρουαρίου- 1 Απριλίου| Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου