Intro

Ο συνθέτης και πιανίστας Δημήτρης Σκύλλας, στα 30 του μόλις χρόνια έχει ήδη καταφέρει να μιλάνε γι’ αυτόν σε πολλούς κύκλους και ο λόγος είναι το ταλέντο του. Με σημαία του την προβολή της μοντέρνας κλασικής μουσικής ταξιδεύει ανά τον κόσμο όπου παίζονται τα έργα του. 

Μετά από χρόνια στο Λονδίνο και αφού ωρίμασε καλλιτεχνικά στην «Γηραιά Αλβιώνα», άρχισε να επιστρέφει στη χώρα καταγωγής του και να μας γνωρίζει το μουσικό του απόκοσμο σύμπαν. 

Μετά από ένα πλήθος σημαντικών συνεργασιών όπως το Μέγαρο Μουσικής, η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, το Αβαείο του Γουέστμινστερ, το V&A και το Royal Albert Hall, επιστρέφει και πάλι με τη σημαντικότερη συνεργασία που ίσως έχει τύχει σε δημιουργό στην ηλικία του, όπως μου είπε όταν μιλούσαμε.

Η σύμπραξη των δυο μεγάλων φορέων Αθήνας και Λονδίνου, που προς το παρόν κρατείται μυστική, θα ανακοινωθεί το φθινόπωρο. Ο Δημήτρης μάς δίνει 7 ίχνη γι’ αυτό που έρχεται.


The One Weeks Journal

Δημήτρης Σκύλλας

1.

Το έδαφος της έκρηξης. Τόπος ταχύτητας, δύναμης μεγάλης, σκόνη παντού, σκόνη υποσχέσεων, και ο δημιουργός ανοίγεται στο μεγάλο, στο τυχαίο, στον ποθητό καύσωνα ιδεών.

[ΑΠΟΤΟΜΟΣ ΗΧΟΣ ΑΕΡΑ]

Ο πρώτος ήχος, διάχυτος, αγνός και όμορφος, μελλοντικά αδίστακτος, ανάσα πρώιμη, ισχυρή και πένθιμη, προάγγελος του Χάους. Στο έδαφος που πατώ μόλις ανοίχτηκε ρωγμή. Μέσα της ρίχνω το σώμα και το πνεύμα, με θάνατο και προσευχή.

The One Weeks Journal

2.

Ο Χρόνος χτυπά, μας παραλύει και ξανά, ξανά, ξανά σε έκσταση μας φέρνει, ΑΚΟΥΣΤΕ ΜΕ. Κι αν όχι εμένα, τότε ακούστε τα τρομπόνια, ετούτα τα δικά μου. Και είναι περήφανα, είναι πολλά. Με τη χρυσή τους λάμψη και με δονήσεις έναρξης γλιστρούν από το παρελθόν στο μέλλον αγγίζοντας το λιγοστό παρόν [μας] δυνατά, λαμπερά, ποιητικά. Και τίποτα πια δεν είναι ίδιο, ούτε για σας που αγαπάτε ούτε για μένα που με αγάπη δαμάζω τούτο το θηρίο, ακούστε με.

Οι τεκτονικές [μας!] πλάκες είναι ήδη σε άλλη θέση. Από δω και πέρα θα του μιλώ, θα ακούει τη φωνή μου.

The One Weeks Journal

3.

Θα είμαστε μαζί. Γιατί εσύ είσαι εγώ κι εγώ εσύ.

Θα σε κρατώ όπως κρατώ το στήθος μου σε ώρες έκστασης και αγωνίας, κι εσύ θα πάλλεσαι [στα χέρια μου] μέχρι να βγεις, εδώ στο φως της νέας, δικής σου τελετής. Θα τρέφεσαι με χώμα άγιο κι έντονο, και σκοτεινό και λόγιο. Θα χτίσω την ολότητά σου με κινήσεις μικρές και εύθραυστες.The One Weeks Journal

[σιωπή]

Μεγαθήριο θα σε λέω. Από την πρώτη σου κιόλας νότα.

4.

Και θα μεγεθύνεσαι, και οι επιφάνειες θα τρέμουν από Δέος.

Και θα τιναζόμαστε ψηλά, και εγώ και εσύ, και θα χορεύουμε γενναία και βουνίσια και μαζί θα πέφτουμε, και μαζί θα σηκωνόμαστε, και στητοί θα κάνουμε έρωτα με το αιώνιο (ή την αυταπάτη του), και θα κοιτιόμαστε, και θα κλαίμε, και θα γελάμε δυνατά και άγρια, και θα γα*****στε-θα φοβόμαστε-θα προσευχόμαστε και τώρα και χτες και αύριο και για όσο αναπνέω (προσευχή κάνω να συνεχίσεις ν’ αναπνέεις εσύ και μετά από μένα) ΚΑΙ ΘΑ ΑΝΑΤΙΧΑΧΤΟΎΜΕ ΣΤΟ ΓΛΥΚΟ ΜΑΣ ΠΕΝΘΟΣ, ευχή και κατάρα και για μένα και για σένα ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΑΣ ΤΟ (ΠΛΕΟΝ) ΕΝΑ ΚΑΙ ΚΟΙΤΑ ΜΑΣ ΚΑΙ-ΓΟ-ΜΑ-ΣΤΕ

[Παύση Θανάτου – Μαέστρος σε ακινησία]

Κάτω από το φως,

το Μεγάλο Μεσημέρι,

καυτό και αθάνατο,

ακούει το γλυκό μας μοιρολόι

να εκκολάπτεται

Contemporary sculpture by Ismene King, UCL London 2017

Contemporary sculpture by Ismene King, UCL London 2017

5.

Ο πυρήνας κοχλάζει. Σφαίρα μικρή, συμπαγής, στο κέντρο του Χάους. Αέρας άστατος, ευλαβικός, βαθύς και λάγνος. Όλα ξεκινούν εδώ και όλα [εδώ] τελειώνουν. Προφήτης έκστασης κι ο φθόγγος τούτος θα ‘ναι το άσυλο στο κέντρο του δικού μας τυφώνα.

The One Weeks Journal

6.

Θα αναπνέω μαζί του. Θα κοιτώ από απόσταση. Τα χέρια τούτα, τα δικά μου, ήχο δε θα βγάλουν, κι ας χτίζω με αυτά τον Κολοσσό της νιότης μου. Το σπέρμα χαρίστηκε με τελετή υπομονής για ν’αποκτήσει το δικό του σώμα. Θα αναπνέω μαζί του όταν αυτό, περήφανο, ατίθασο, θα βρίσκεται σε χέρια μουσικών τιτάνων. Τα δάχτυλα δε φτάνουν για να τους μετρήσω, δέκα-είκοσι-τριάντα-πενήντα-εβδομήντα, ένας στρατός δονήσεων.

The One Weeks Journal

[Συνειδητοποίηση της κατάστασης]

Θα στέκομαι απέναντι (όλων), με παιδικό χαμόγελο κι ανάσα ετοιμοθάνατου, κοιτώντας τους τιτάνες που στα δικά τους χέρια το μέλλον μου φαντάζει λαμπερό, είτε θανατηφόρο.

7.

Αναγέννηση. Σκόνη του δικού μας τόπου. Έδαφος φρέσκο, με αναμνήσεις ισχυρές, κι όμως νέο ξανά, με φως και ηδονή. Άδειος η πόλη [μας!] και είναι η ώρα ο ουρανός [όλων!] να ηχήσει τα δικά μας «θέλω».

The One Weeks Journal

[Ανάσα οικειότητας, ήχος γλυκός, ελπιδοφόρος, ζεστός]

Το θηρίο που φέρνω μαζί μου κοιτά τους πάντες στα μάτια. Στατικό στην εσωτερική του έκσταση, αναρωτιέται τι πρόκειται να συμβεί από δω και πέρα. Αναρωτιέται αν οι άλλοι το κοιτάνε από αγάπη, περιέργεια ή λαγνεία. Στο επίκεντρο ενός υψώματος στέκεται μόνο και περιμένει. Συνεχίζει να κοιτά τους πάντες στα μάτια.

Κεντρική φωτογραφία άρθρου: ©Εύη Καπέλη