Ο Ορέστης Παπαϊωάννου δεν είναι ο τυπικός 26άρης ούτε όμως αυτό που έρχεται στο μυαλό κάποιου, όταν ακούει τη λέξη συνθέτης. Έχοντας μεγαλώσει στην Έδεσσα μέχρι τα 18 του, συνέχισε τις σπουδές του στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης δίπλα στον Χρήστο Σαμαρά, απ’ όπου αποφοίτησε με άριστα. Ήδη από τα φοιτητικά του χρόνια κερδίζει διακρίσεις σε μερικούς από τους σημαντικότερους διεθνείς αλλά και εγχώριους διαγωνισμούς σύνθεσης, με το βραβείο Dvořák να ξεχωρίζει. Το καλοκαίρι του 2016, όταν ήταν μόλις 23, άκουσε την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών να ερμηνεύει, στο μαγευτικό χώρο του Ηρωδείου, το έργο (παραγγελία της Ορχήστρας) «Αποφώνησις», ενώ συνθέσεις του έχουν παρουσιαστεί στο Φεστιβάλ Πιάνου Θεσσαλονίκης και στο Εργαστήρι νέων συνθετών στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Τα τελευταία χρόνια ζει και σπουδάζει σε μεταπτυχιακό επίπεδο στη Γερμανία, αλλά στις 10 Μαΐου θα βρίσκεται στην Αθήνα για την παγκόσμια πρώτη του “Un Hommage”, έργο- φόρος τιμής στον Νίκο Σκαλκώτα. Με αφορμή τη δεύτερη παραγγελία από την ΚΟΑ, του ζητήσαμε να μας μιλήσει για τις πρώτες του αναμνήσεις από τη μουσική, τη μέχρι τώρα πορεία του αλλά και τα όνειρά του. Ο λόγος δικός του:

«Μεγάλωσα στην Έδεσσα και σπούδασα στο Δημοτικό Ωδείο, το οποίο έχει εξαιρετικά υψηλό επίπεδο, ενδιαφέρεται πραγματικά για τους σπουδαστές, κάνοντας σοβαρή και ουσιαστική δουλειά.

«Στην Ελλάδα είναι πρόκληση να είσαι “συνθέτης”»

Εκεί συνειδητοποίησα ότι πρέπει κάποιος να διαθέτει μεγάλο πείσμα και αγάπη για τη μουσική, ώστε να συνεχίσει να ασχολείται παρά τα περιορισμένα ερεθίσματα που υπάρχουν στις πόλεις της ελληνικής περιφέρειας. Κατά τη γνώμη μου, το πιο σημαντικό είναι ότι λείπουν οι αίθουσες συναυλιών. Μία συναυλία ισούται με πολλαπλάσια μαθήματα μουσικής, είναι πάντα μία εμπειρία που αφήνει το στίγμα της, αναντικατάστατη.

Δεν θυμάμαι τη ζωή μου χωρίς ίντερνετ και φυσικά το χρησιμοποιώ κι εγώ συνεχώς, ως εργαλείο για τις σπουδές μου αλλά και στην καθημερινότητά μου. Όμως, ακόμα πιστεύω ότι η εμπειρία μίας live συναυλίας, το να γράφει κάποιος μουσική σε ένα κομμάτι χαρτί – έχοντας πρώτα ξεφυλλίσει κανονικά βιβλία- είναι κάτι το ασύγκριτο.

Από μικρός άκουγα μόνο ό, τι μου τραβούσε την προσοχή, ό,τι θεωρούσα ενδιαφέρον. Έψαχνα να ανακαλύψω καινούρια πράγματα αλλά ήμουν πάντα επιλεκτικός, δεν με ενδιέφερε αν κάτι είναι «της μόδας». Διαρκώς κάποια μελωδία παίζει στα ηχεία μου, επιλέγω όμως τους καλλιτέχνες που θα ακούσω με βασικό κριτήριο την ειλικρίνεια και τη γνησιότητα που αποπνέει το έργο τους.

Ο Νίκος Σκαλκώτας στη Θεσσαλονίκη

Ο Νίκος Σκαλκώτας στη Θεσσαλονίκη

Τα βραβεία μου έχουν ανοίξει δρόμους αναμφισβήτητα. Γνώρισα αξιόλογα μουσικά σύνολα και μουσικούς, με τους οποίους συνεργάστηκα, άκουσα ερμηνείες συνθέσεών μου σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Η συναυλία της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών, το 2016 στο Ηρώδειο, όπου παρουσιάστηκε η πρώτη παραγγελία έργου μου, ήταν κάτι που δεν μπορούσα να φανταστώ, ένα πραγματικό όνειρο. Αισθάνομαι τιμή αφενός που με εμπιστεύονται ξανά και αφετέρου γιατί ο Νίκος Σκαλκώτας αποτελεί για μένα ως δημιουργό, συνθέτη –αλλά και προσωπικότητα- πρότυπο.

Στην Ελλάδα είναι πρόκληση να είσαι «συνθέτης». Πρώτον, γιατί επικρατεί μια σύγχυση ως προς την ίδια την έννοια και δεύτερον γιατί είναι πολύ μικρότερες οι δυνατότητες στήριξης από φορείς και ιδρύματα σε σχέση με χώρες που έχουν μακρά παράδοση στη συμφωνική, λόγια ευρωπαϊκή μουσική. Όμως, η απόφασή μου να συνεχίσω τις σπουδές μου στο εξωτερικό είχε να κάνει πρωτίστως με τις νέες εμπειρίες και γνώσεις που ήθελα να αποκομίσω από την καρδιά της συμφωνικής μουσικής, τη Γερμανία, ήταν ένα πείραμα που μέχρι τώρα δείχνει να πετυχαίνει.

Στα άμεσα σχέδιά μου περιλαμβάνεται σίγουρα ένα διδακτορικό. Όντας τυχερός γιατί κάποιες ευχές μου έχουν ήδη πραγματοποιηθεί, ονειρεύομαι να μπορώ να ζήσω αξιοπρεπώς από αυτό που αγαπώ, δηλαδή τη σύνθεση και τη διδασκαλία.

Info συναυλίας:

Ο Σκαλκώτας και οι σύγχρονοί του ΙΙΙ | Παρασκευή 10 Μαΐου 2019 στις 20:30 | Μέγαρο Μουσικής Αθηνών