Μετρώντας αντίστροφα για τα Χριστούγεννα αναζητώ την πιο γλυκιά αίσθηση, αυτή της παιδικής εμπειρίας. Αυτή τη φορά οι διπλανοί μου στα καθίσματα είναι λίγο πιο μικρόσωμοι και ζωηροί από μένα και αφήνομαι στο όνειρο της αθωότητας.

Έξω από το Ακροπόλ έχει μαζευτεί κόσμος. Μικροί και μεγάλοι έτοιμοι να ζήσουν το ταξίδι ενηλικίωσης του ψευτάκου Πινόκιο. «Ξυλογλύπτης» αυτής της παράστασης είναι ο Βασίλης Μαυρογεωργίου. Ο συγγραφέας Κάρλο Κολόντι θα χαιρόταν βλέποντας πόσο ευρηματικός μπορεί να γίνει κάποιος με τους ήρωες που τον εμπνέουν. Όμορφα σκηνικά, εντυπωσιακά ευέλικτη μύτη και σκηνοθετική δεξιοτεχνία. Γελάω πολύ με τον γρύλλο της Έλλης Χατζεϊπίδου, την απίστευτη κότα του ταλαντούχου Κωνσταντίνου Ρεπάνη και συγκινούμαι με τον Πινόκιο του Γιάννη Σαρακατσάνη και τον Τζεπέτο του Γιώργου Μακρή. Οι σκοτεινά όμορφες μουσικές του Απόλλωνα Ρέτσου με υπνωτίζουν λίγο πριν βυθιστώ στα έγκατα του κήτους.


Βουτώντας  στο στόμα του Κήτους || “Πινόκιο”

Συνάδελφος του Πινόκιο, ο μικρός Ερμής περνάει ώρες στη δανειστική βιβλιοθήκη διαβάζοντας παραμύθια και ιστορίες για δράκους ενώ η φαντασία του οργιάζει. Στη Μουσική Βιβλιοθήκη του Μεγάρου η ομάδα Κοπέρνικος με Τα μεγάλα Ψέματα του Μικρού Ερμή μας αφηγείται  τις συνθήκες που επιτρέπουν στο ψέμα να ανθίσει!

Παραμένω στο Μέγαρο Μουσικής και χάνομαι στον λαβύρινθο του  κτιρίου όταν ακούω από μακριά μπουμπουνητά. Ανοίγω μια πόρτα  και αντικρίζω ένα μεγάλο  καράβι με κατάρτια γεμάτο πειρατές που πίνουν, γλεντούν και γελάνε μέσα από τα χρυσά τους δόντια. Ένας παπαγάλος με κοιτάει αποσβολωμένος. Ξέρω πια ότι έριξα άγκυρα, στο Νησί των Θησαυρών, του Θωμά Μοσχόπουλου. Εδώ θέλω να μείνω. Τρεις ώρες το ζω και με το παραπάνω. Τρεις φορές αλλάζουμε αίθουσα. Μια καθόμαστε σε ένα καπηλειό με τον Τζίμ Χώκινς να κόβει βόλτες στα κεφάλια μας, μια θαλασσοδέρνουμε στη θάλασσα, να ‘μαστε και στο νησί να τα λέμε με τον ναυαγό Μπεν Γκαν που του την έχει σβουρίσει τρία χρόνια εκεί πέρα μονάχος. Αεικίνητοι  ηθοποιοί αλλάζουν συνέχεια ρόλους, παίζουν μουσικά όργανα και τραγουδάνε χωρίς ανάσα. Χαζεύω τα σκηνικά της Λίλης Πεζανού και τους φωτισμούς του Λευτέρη Παυλόπουλου.

Στο Studio Μαυρομιχάλη λύνω μια αριθμητική πράξη: Αίσωπος + Αδελφοί Γκριμ= Παιχνίδι. Η ομάδα ΤΟΠΙ με τη σκηνοθετική ματιά του Δημήτρη Πλειώνη καταφέρνει να αφηγηθεί με λιτά αλλά έξυπνα μέσα τις ιστορίες των αγαπημένων μύθων και παραμυθιών. Κρύβομαι στα δάση, στις λίμνες και στους πύργους που με παρασέρνουν τα δαιμόνια ξωτικά και τα πανούργα ζώα, ενώ εύκολα υποκύπτω στη γοητεία του commedia dell’arte Ρουμπελστιλσκιν της Χριστίνας Δενδρινού.

Πέφτω πάλι στα χέρια των αδελφών Γκριμ, αυτή τη φορά στο σπίτι των επτά νάνων στον κινηματογράφο Τριανόν. Η Χιονάτη του Ηλία Καρελλά σε έκδοση Κρητικοπούλας. Την παράσταση ντύνουν ζωντανά παραδοσιακά όργανα, σάζι, καλίμπα, ούτι, μαντολίνο, λαούτο και οι επτά κοντούληδες φορούν την παραδοσιακή μορφή του Καραγκιόζη  στο θέατρο σκιών. Τα πρωτότυπα κοστούμια της Φωτεινής Πολυδούρη μου τραβούν την προσοχή.

Οι περιπέτειες μου δεν έχουν τελειωμό. Παίρνω τα όρη και τα βουνά για να καταλήξω στη ζούγκλα με το Μόγλη και τη μαλλιαρή οικογένειά του, τους λύκους, τη νυχτερίδα, το παγώνι, τον τίγρη, τον πάνθηρα και τα άλλα παιδιά. «Κανένας δεν είναι φτιαγμένος για τον άλλο, αν δεν τον αγαπήσει με όλη του την ψυχή» μας λέει ο συγγραφέας Γιάννης Σκαραγκάς και η Φωτεινή Μπαξεβάνη μας δίνει την εικόνα στην παιδική σκηνή του Εθνικού. Θέλω να πιω τσάι με τον  φανταστικό κύριο Παγώνη Μορ του Δημήτρη Διακοσάββα που διαρκώς ανησυχεί για την εμφάνιση του.


Τα τρία άτακτα γουρουνάκια έχουν αράξει || “Προσοχή!Ο Πρίγκηπας Λερώνει”

Φεύγω τρέχοντας πριν με πιάσει στα δόντια του ο ερωτίλος τίγρης μα στο δρόμο σκοντάφτω έξω από τη Λυρική Σκηνή. Τρία παχουλά παχουλά γουρουνάκια μου έβαλαν τρικλοποδιά! Φοράνε ακουστικά dj, καπέλο jockey και κάνουν φιγούρες street dance. Όχι δεν είμαι σε block party στο Brooklyn. Μου σκάνε δυο φιλιά «Μάτσα Μούτσα» μου λένε και μου τραγουδάνε «Οι έρωτες που σας παιδεύουν εμάς μας περισσεύουν!». Με σπρώχνουν με φόρα μέσα στο παλάτι όπου με περιμένει μια  ορχήστρα, η πριγκίπισσα, οι φιλενάδες της και ένας επίδοξος πρίγκιπας-χοιροβοσκός. «Στην καρδούλα μου τρομερή λαχτάρα φύτρωσε» τραγουδάει λυπημένα η υψίφωνος κακομαθημένη πριγκίπισσα, «Άμα θες να σ’ αγαπήσει βρες της κάτι να μασήσει» της απαντούν τα τρία γουρουνάκια. Βρε τι μας βρήκε, σκέφτομαι. Ένας απ’τους μάγους της Λιλιπούπολης, ο Νίκος Κυπουργός ξαναχτύπησε το μουσικό ραβδάκι του. Τα σκηνικά της Ευαγγελίας Θεριανού πλημμυρίζουν με τριαντάφυλλα τα μάτια μου. Σπλάτς! Κάτι προσγειώθηκε πάνω μου. Προσοχή! Ο Πρίγκηπας Λερώνει!

Ήρθε η ώρα νομίζω να αφήσω τα γουρούνια και τις πριγκηπέσες και να ανέβω στη σκηνή με τους συμμαθητές μου. Ήρθε η ώρα να παίξουμε. Αυτή τη φορά πάω Λύκειο. Στα θεατρικά εργαστήρια του Εθνικού τα νέα ταλέντα φαίνονται από νωρίς. Η θεατρολόγος Ελένη Καρακούλη σχηματίζει έναν κύκλο  και ξεκινάμε παιχνίδια και αυτοσχεδιασμούς πάνω σε κείμενα που διαλέγουν τα παιδιά. Διαβάζουν αποσπάσματα του Λειβαδίτη, ποιήματα του Ροΐδη και στο τέλος στήνουν γρήγορα μια αυτοσχεδιαστική παράσταση γύρω από τη φράση «είμαι ξένος». Οι «συμμαθητές» μου σκίζουν!

Κατεβαίνω τάξεις και τρυπώνω στο εργαστήρι του πολυχώρου των εκδόσεων Μεταίχμιο. Η πόρτα λέει: «Φτιάξε το δικό σου Βιβλίο!». Με οδηγό την παιγνιοθεραπεύτρια Ειρήνη Ζέρη μαθαίνουμε όλη την ιστορία του βιβλίου. Από το Δίσκο της Φαιστού μέχρι τα παράξενα βιβλία της ιστορίας, από τον πάπυρο μέχρι το e-book αλλά και το καλύτερο απ’ όλα  μαθαίνουμε  τι σημαίνει έκδοση, ενώ με χειροτεχνίες φτιάχνουμε στο τέλος το δικό μας βιβλίο.

Αγκαλιά με τα βιβλία μου περιπλανιέμαι  στους διαδρόμους της Μουσικής Βιβλιοθήκης του Μεγάρου και αναζητώ με τους μικρούς μου φίλους κρυμένους θησαυρούς. Μας ξεναγούν στον μαγικό κόσμο των μουσικών οργάνων, ζωγραφίζουμε  και παρακολουθούμε προβολές. Ακούω, Βλέπω, Παίζω,  Ακούω, Βλέπω, Εξερευνώ.

Όταν ξεκινάς να παίζεις μετά από λίγο εθίζεσαι στο ίδιο το παιχνίδι. Τρέχεις, κρύβεσαι, λαχανιάζεις αλλά δεν σταματάς, και πάρτον κάτω. Είμαι πια τεσσάρων χρονών  και όλοι οι συμμαθητές μου ακτινοβολούν. Τα μάγουλα τους είναι ροδοκόκκινα, το δέρμα τους πορσελάνινο, ο ιδρώτας τους μυρίζει ακόμα μωρουδίλα και το γέλιο τους με στέλνει. Βρίσκομαι στο Εργαστήρι Πόρτα, φοράω τα καλτσάκια μου, αυτά με τα πατουσάκια και οι φίλοι μου είναι γεμάτοι απορίες. Η Πέγκυ Στεφανίδου μαζεύει τους μπόμπηρες γύρω της και τους εξηγεί πως θα παίξουν ένα μικρό θεατρικό με ένα πουλί που βγαίνει από το αυγό του. Τα παιδιά εφευρίσκουν μόνα τους την ιστορία και πετάγονται όλα μαζί φωνάζοντας τις ιδέες τους, όταν μια φωνούλα μιας πιτσιρίκας, όμοιας με τη Μαφάλντα διακόπτει: «Κυρία, κατουριέμαι».


Οι μικροί μου φίλοι σκηνοθετούν || Εργαστήρι του Θεάτρου Πόρτα

Κάποια στιγμή ξυπνάω από το όνειρο που ζω εδώ και μέρες και περπατάω πάλι στους δρόμους. Στα αυτιά μου ηχούν παιδικά γέλια, κλάματα, γκρίνιες, απορίες, βλέπω ξανά τη μύτη του Πινόκιο που μακραίνει απειλητικά, τη χελώνα που νικάει το λαγό και χασκογελάει, το νάνο που φτερνίζεται συνέχεια, τον πάνθηρα που δικάζει ξαπλωμένος σε ένα τεράστιο κλαρί, τα τρία γουρουνάκια που ραπάρουν, το θαλασσοδαρμένο σκαρί της Ισπανιόλας που αγκομαχάει κάτω από τα σπαθιά της ανταρσίας του πληρώματος του καπετάνιου Φλιντ… Κλείνω την αίσθηση στη χούφτα μου και τη βουτάω στην τσέπη μου βαθειά…©

Ευχαριστούμε τις εκδόσεις Εκήβολο για τον πλούσιο σε εκπαιδευτικά & ψυχαγωγικά προγράμματα οδηγό τους