Ο ιστορικός κινηματογράφος The Paris Theater, μια αίθουσα 581 θέσεων στην καρδιά του Μανχάταν, ο μόνος πλέον ανεξάρτητος μετά το κλείσιμο του ιστορικού Ziegfeld το 2016 και στέκι όλων των σινεφίλ της Νέας Υόρκης που παρουσιάζει ταινίες τέχνης και ξένες ταινίες στις πρωτότυπες γλώσσες τους, κινδυνεύει να κλείσει μετά από 70 χρόνια συνεχούς λειτουργίας.

Πολιτιστικό ορόσημο της Νέας Υόρκης, άνοιξε από την Pathé Cinema στις 13 Σεπτεμβρίου 1948 και εγκαινιάστηκε από τη Μάρλεν Ντίτριχ. Βρίσκεται δυτικά της Fifth Avenue, στο midtown του Μανχάταν, και ειδικεύεται σε ξένες (κυρίως γαλλικές) και ανεξάρτητες ταινίες. Ο κινηματογράφος έχει αποτελέσει επί σειρά ετών προορισμό πολλών διανοουμένων και κινηματογραφιστών της πόλης. Το 1990, η Pathé έχασε την κυριότητα του κινηματογράφου, ενώ από το 1994 ο χώρος αγοράστηκε από τον Sheldon Solow, έναν κατασκευαστή και ιδιοκτήτη ακινήτων με έδρα τη Νέα Υόρκη. Στις αρχές της δεκαετίας του 2000 η Κάρι Μπράντσο δήλωνε στο Sex and the City πως ένα από τα καλύτερα πράγματα που μπορεί να κάνει κάποιος στο Μανχάταν είναι να πηγαίνει μια φορά την εβδομάδα στο Paris.

Ακόμα και στην εποχή του Netflix, παραμένει ένας δημοφιλής χώρος για κινηματογραφικές προβολές και πρεμιέρες και ένα σπάνιο λείψανο της ακμής του κινηματογράφου. Καθώς το μέλλον της βιομηχανίας του κινηματογράφου κρέμεται σε μια κλωστή, κάποιοι υποστηρίζουν ότι το λουκέτο είναι πολύ κοντά, ακόμα και αυτό το μήνα. Ο ιδιοκτήτης του κτιρίου Sheldon Solow έχει αρνηθεί προς το παρόν να κάνει δηλώσεις, αλλά ο κινηματογράφος στην ιστοσελίδα του δεν έχει αναγγείλει πρόγραμμα επόμενων προβολών μετά το ντοκιμαντέρ «Παβαρότι» του βραβευμένου σκηνοθέτη Ron Howard που παίζεται μέχρι τις 11 Ιουλίου 2019.

Αυτό θα είναι ένα ακόμα χτύπημα στη ζωή της Νέας Υόρκης που αλλάζει καθημερινά με τις μεγάλες επενδύσεις που γίνονται. Έχουν ήδη κλείσει τα Lincoln Plaza και το σινεμά Sunshine πέρσι, και το Ziegfeld το 2016. Aν κλείσει και το Paris, αυτό δείχνει ότι οι ανεξάρτητοι χώροι τέχνης συνεχίζουν να συρρικνώνονται.

Ο ιστορικός του θεάτρου Joe Rosenberg δήλωσε ότι είναι δύσκολο να επιβιώσουν οι κινηματογράφοι που δεν ανήκουν σε αλυσίδες, επειδή εξαρτώνται από ένα μοντέλο διανομής που δεν υπάρχει πλέον. Στο παρελθόν, οι κινηματογραφικές ταινίες ξεκινούσαν από μια κινηματογραφική αίθουσα αποκλειστικά και αν έκαναν επιτυχία έβγαιναν και σε άλλες. Τώρα οι διανομείς προτιμούν να παίζεται μια ταινία σε πολλές αίθουσες και για περιορισμένο χρονικό διάστημα.