Με όχημα τη μουσική ο Πέτρος Κλαμπάνης βγαίνει στον κόσμο και σ΄ένα μαγικό χαλί συνεχίζει να ταξιδεύει αυτή τη φορά με τη νέα του δισκογραφική κυκλοφορία το ‘Irrationalities’. Ο μπασίστας και συνθέτης με έδρα τη Νέα Υόρκη και καταγωγή από τη μουσική Ζάκυνθο, που «ακούει την ελληνική μουσική αλλιώς» και την ενσωματώνει στην παγκόσμια γλώσσα της τζαζ, είναι έτοιμος να παρουσιάσει ζωντανά για πρώτη φορά στην Αθήνα τους νέους μουσικούς «παραλογισμούς» του. Ένας δίσκος που ηχογραφήθηκε στην Αθήνα, σε μια απόφαση πολύ συνειδητή, με τη συνοδεία του πιανίστα Kristjan Randalu από την Εσθονία και του κρουστού και ντράμερ Bodek Janke από την Πολωνία.

«Το ‘Irrationalities’», μας λέει ο Πέτρος Κλαμπάνης «έχει να κάνει με τους παραλογισμούς μέσα και έξω μας», και η συζήτηση κάπως έτσι ξεκινάει για τη νέα του περιπετειώδη παραγωγή και την ιδέα – ανάγκη του πίσω από αυτήν:

Από το “Chroma” στο ’Irrationalities’: ο τίτλος του νέου σου άλμπουμ, μίλησέ μας για την ιδέα αυτού του νέου μουσικού «ταξιδιού».

To ‘Irrationalities’ είναι μια συλλογή 9 κομματιών που συνέθεσα το διάστημα 2016-2017, ηχογράφησα στην Αθήνα το 2018 και ολοκλήρωσα στη Νέα Υόρκη το 2019. Ήταν μια αρκετά περιπετειώδης παραγωγή… Σε αυτό συμμετέχουν δύο σπουδαίοι μουσικοί, ο πιανίστας Kristjan Randalu και ο ντράμερ Bodek Janke. Είναι το πρώτο album που κάνω με μικρό σχήμα, καθώς σε όλα τα προηγούμενα συμμετείχαν σύνολα με strings, κιθάρα και κρουστά. Το ‘Irrationalities’ έχει να κάνει με τους παραλογισμούς μέσα και έξω μας. Υπάρχουν περίοδοι στη ζωή μου που τα περισσότερα πράγματα δεν βγάζουν νόημα, ένα αίσθημα που πιστεύω πως είναι γνώριμο για τους περισσότερους ανθρώπους. Τι γίνεται τότε; Χρειάζεται ένα νέο αφήγημα το οποίο να είναι πιο συναφές με την εποχή και τους εαυτούς μας και το οποίο θα μας ενεργοποιεί και θα οργανώνει την αταξία. Χρειάζεται δύναμη για να προχωράμε μπροστά και θάρρος για να προσαρμοζόμαστε στις συνεχώς διαφορετικές ανάγκες της ζωής. Και μια κάποια αποδοχή του παράλογου στοιχείου, ως απαραίτητου συστατικού.

Ποιοι είναι οι δικοί σου παραλογισμοί που θα ήθελες να διώξεις από τη ζωή σου και πόσο σε βοηθάει η μουσική σε αυτό;

Αγαπώ τους παραλογισμούς μου, και αν τελικά κάτι με δυσκολεύει, δεν είναι το παράλογο στοιχείο, αλλά η δυσκολία με την οποία οι άνθρωποι αποδεχόμαστε αυτή τη σχεδόν φυσική “τρέλα” ή αβεβαιότητα της ζωής. Με τη μουσική μου βουτάω σε αυτό το φαντασιακό, παράλογο σύμπαν και είναι μια δημιουργική διαδικασία. Όμως η αλήθεια είναι ότι όλα τα υπόλοιπα που χρειάζονται για να ολοκληρωθεί μια  μουσική δουλειά διέπονται από πειθαρχία και απαιτούν πολύ δομημένη σκέψη, συγκέντρωση και μεθοδικότητα.

Πώς είναι να ζεις στη Νέα Υόρκη ως μουσικός; Ποιο είναι το στοιχείο που αγαπάς και ποιο είναι εκείνο που μπορεί να σε δυσκολεύει;

Η Νέα Υόρκη σου δίνει ενέργεια και ταυτόχρονα σου παίρνει πολλή ενέργεια. Λατρεύω το γεγονός ότι εδώ ζουν και δημιουργούν καλλιτέχνες και μουσικοί από όλο τον κόσμο. Είναι ένας τόπος που υπόσχεται πολλά, φιλοξενεί τα όνειρα και καλλιεργεί τις προσδοκίες χιλιάδων ταλαντούχων ανθρώπων. Ταυτόχρονα, είναι μια κοινωνία, που σε αυτούς ακριβώς τους ανθρώπους κάνει τη ζωή δύσκολη, καθώς είναι βασικά καταναλωτική, ανταγωνιστική και συχνά αποξενώνει  ή “καίει” τους ανθρώπους. Θέλει προσπάθεια για να δημιουργήσεις το δικό σου μικρόκοσμο εδώ, τη δική σου “κυψέλη” που θα σου επιτρέπει να ζεις, να αναπνέεις, να δημιουργείς, να εμπνέεσαι χωρίς να φθείρεσαι από την καθημερινότητα και τη σκοτεινιά της μεγαλούπολης.

Πόσο σημαντικό θεωρείς ότι είναι για έναν μουσικό να δίνει συναυλίες στο εξωτερικό και να συνεργάζεται με μουσικούς από άλλες χώρες;

Για μένα από την αρχή αυτή ήταν η απαραίτητη και αναγκαία συνθήκη… Το Άμστερνταμ όπου σπούδασα ήταν ένα πολυπολιτισμικό εργαστήριο, και από εκεί δεν υπήρξε ποτέ επιστροφή. Η μουσική για εμένα ήταν το όχημα με το οποίο βγήκα στον κόσμο και το μαγικό χαλί με το οποίο συνεχίζω να ταξιδεύω. Οι εμπειρίες σε όλον τον κόσμο και οι συνεργασίες με μουσικούς από άλλες χώρες είναι πολύτιμες, αλλά ταυτόχρονα με έκαναν να αγαπήσω την ελληνική μουσική παράδοση, να «ακούσω την ελληνική μουσική αλλιώς» και να θελήσω να την ενσωματώσω σε μια παγκόσμια μουσική γλώσσα, αυτή της τζαζ.

Μπορείς να μοιραστείς μαζί μας την πιο ξεχωριστή στιγμή που θυμάσαι από τη δημιουργία του “Irrationalities” στη συνεργασία σου με τους Kristjan Randalu και Bodek Janke.

Με τους δύο αυτούς μουσικούς, μας συνδέουν πολλά ταξίδια, χιλιόμετρα και κοινά πρότζεκτ. Ο δίσκος ωστόσο ηχογραφήθηκε τελικά στην Αθήνα, μια απόφαση πολύ συνειδητή, αφού ήθελα να αποπνέει την ενέργεια της πόλης, που εκείνη την εποχή έβλεπα μέσα από ένα νέο πρίσμα. Ήταν πολύ όμορφο που τους είχα στην Ελλάδα και είχαμε τον χρόνο να συνδιαμορφώσουμε το αρχικό υλικό, μέσα από ώρες προβών, συζητήσεων, διαφωνιών, αυτοσχεδιασμών. Ξεχωρίζω μια στιγμή που σε ένα διάλειμμα που είχαμε βγει για φαγητό πέσαμε πάνω στη διαδήλωση για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Η πόλη ήταν σε ακινησία και μπορούσες να κινηθείς μόνο με τα πόδια. Στην αρχή όλο αυτό μετά από πολλές ώρες μέσα στο στούντιο μας φάνηκε σαν σκηνικό ταινίας. Διασχίσαμε την πορεία και τελικά, όταν γυρίσαμε στο στούντιο, αποφάσισα να “βάλω” λίγο από τον θόρυβο της πόλης μέσα στη μουσική, να βρωμίσω λίγο το αποτέλεσμα. Στον δίσκο, τις στιγμές αυτές, που η μουσική γίνεται ένα με τους φυσικούς ήχους της πόλης και της ζωής μου, τις ονόμασα “temporary secrets”. Πρόκειται για 3 μικρά “ιντερλούδια”.

Ακούγοντας τη λέξη Ζάκυνθος, ποιο είναι το πρώτο τραγούδι που σου έρχεται στο νου;

Πάντα σκέφτομαι ότι το γεγονός πως προέρχομαι από ένα νησί με έντονη μουσική παράδοση, ήταν τελικά ο πιο καθοριστικός παράγοντας για την πορεία μου. Αγαπώ πολύ τις μουσικές της, αλλά πάνω από όλα αγαπώ τη φύση, τα νερά και τη θάλασσα της. Το πρώτο τραγούδι που μου έρχεται είναι το ‘Δυο Ήλιοι Δυο Φεγγάρια’. Είναι μια αρέκια, δηλαδή ένα δημοφιλές είδος με ιταλική ρίζα, που τραγουδιέται χωρίς τη συνοδεία μουσικών οργάνων, μόνο από αντρικές φωνές.

Info συναυλίας:

 Πέτρος Κλαμπάνης “Irrationalities” | 18 Οκτωβρίου 2019 | Gazarte