Ο Πιέτρο Λόνγκι περισσότερο από όλους τους Ιταλούς ζωγράφους της εποχής του ζωγράφισε πίνακες μικρού μεγέθους με σύγχρονες σκηνές και πρόσωπα, που διακρίνονται για τη δροσιά και τη δηκτικότητά τους, χωρίς μάλιστα διάθεση ηθικολογίας, αλλά με μια χαριτωμένη ειρωνεία, αντίστοιχη προς τις κωμωδίες του Γκολντόνι.

Γεννημένος το 1701 μαθήτευσε στη Βερόνα και την Μπολόνια αρχικά κάνοντας θρησκευτικά και μυθολογικά θέματα και στα τέλη της δεκαετίας του 1730 άρχισε να ζωγραφίζει μικρούς πίνακες με θέματα από την καθημερινή ζωή.

Η ατομικότητα και ο αστικός τρόπος ζωής του 18ου αιώνα μέσα στις κάμαρες των συμπολιτών του γοήτευαν τους Βενετσιάνους αλλά δείχνουν και σε εμάς τον τρόπο ζωής σε μία από τις σπουδαιότερες πόλεις που άνθισαν τον 18ο αιώνα. Άφησε πολυάριθμα έργα που διακρίνονται για την ελευθερία και τη φυσικότητα των σκηνών και τους έντονους φωτισμούς, που απαλύνονται από τη διαύγεια των ανοιχτών χρυσαφένιων χρωμάτων.

Μάθημα χορού, 1740, Βενετία, Πινακοθήκη της Ακαδημίας

Το εύθυμο ζευγάρι, 1740, Βενετία, Museo del Settecento Veneziano

Ο ράφτης, 1741, Βενετία, Πινακοθήκη της Ακαδημίας

Μικρό κοντσέρτο, 1741, Βενετία, Πινακοθήκη της Ακαδημίας

Ζωγράφος στο εργαστήριό του, 1740-45, Βενετία, Museo del Settecento Veneziano

Η λιποθυμία, 1744, Ουάσινγκτον, Εθνική Πινακοθήκη

O οδοντίατρος, 1746, Μιλάνο, Πινακοθήκη Μπρέρα

Στο καπελλάδικο, 1746, Νέα Υόρκη, Μητροπολιτικό Μουσείο

Ο ρινόκερως, 1751, Βενετία, Museo del Settecento Veneziano

Το γαργάλημα, 1755, Μαδρίτη, Μουσείο Thyssen-Bornemisza

Ο τσαρλατάνος, 1757, Βενετία, Museo del Settecento Veneziano

Η εξομολόγηση, 1750, Φλωρεντία, Ουφίτσι