Οι Plastic Flowers (Γιώργος Σαμαράς) είναι αυτό που ονομάζουμε «νέο αίμα» της ελληνικής μουσικής σκηνής. Πραγματικά νέο – λίγο πάνω από τα 20, έχουν ήδη μια κυκλοφορία στην Πορτογαλική Cakes and Tapes records, ενώ ετοιμάζουν σύντομα νέο album.

ελc: Πώς ξεκίνησε η μπάντα; Έχει περάσει αρκετός καιρός από το Meltdown και η νέα σου δουλειά είναι σχεδόν έτοιμη να κυκλοφορήσει, τι έχει αλλάξει από τότε μέχρι σήμερα τόσο στην μπάντα όσο και στον ήχο της.
Plastic Flowers: Η μπάντα ξεκίνησε περίπου πριν από 1 χρόνο με στόχο την ηχογράφηση του πρώτου δίσκου. Έχοντας ηχογραφήσει μόνος αρκετό υλικό, ήμουν έτοιμος να ξεκινήσω το σχήμα, αλλά αυτό απαιτούσε και τη βοήθεια άλλων μουσικών. Η νέα δουλειά αναμένεται να είναι κάτι τελείως διαφορετικό σε σχέση με το Meltdown τόσο μουσικά, αλλά και από άποψη δουλειάς. Πλέον είμαι one man-band και οι ηχογραφήσεις είναι σαν ένα bedroom project: προσεγμένες, με πολύ μεράκι και τον αέρα του DIY. Δεν θέλω να αναφέρω περισσότερα για το είδος της μουσικής.
ελc: Τώρα είσαι μόνος, αλλά στα live παίρνουν μέρος αρκετοί φίλοι μουσικοί. Δημιουργεί κάποιες δυσκολίες αυτό ή είναι μια πρόκληση που δρα ευχάριστα;
P.F: Απαιτεί μεγάλη ευθύνη, καθώς πρέπει να οργανώνω τα πάντα. Γενικότερα η διαδικασία για τα live είναι πολύπλοκη και ένα μεγάλο μέρος της προετοιμασίας παίρνει πάρα πολύ χρόνο. Η πρόκληση βέβαια είναι ιδιαίτερα ευχάριστη. Τα σχέδια όμως για τις μελλοντικές συναυλίες είναι τελείως διαφορετικά και θα αλλάξει η αρχική ιδέα του σχήματος με λιγότερα live members.
ελc: Σου αρέσει που τώρα γράφεις μουσική μόνος ή σου λείπει το jamming;
P.F:
Νομίζω ότι είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Μέσω του jamming ανακαλύπτεις τη τέχνη του να συνεργάζεσαι με άλλους και είναι πολύ ελεύθερο. Γράφοντας μουσική μόνος είναι η μεγαλύτερη μου ευχαρίστηση. Μου αρέσουν πάρα πολύ οι πειραματισμοί με patches στο MAX/MSP, drum machines, sequencers, ambient riffs πάνω σε synths, κρυστάλλινες κιθάρες κ.τ.λ. Είναι μαγεία κατά τη γνώμη μου και δεν έχει καμία σχέση η διαδικασία αυτή (ή τουλάχιστον έτσι όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ) με jamming.
ελc: Πλέον δε μας αρέσει να εντάσσουμε τη μουσική σε συγκεκριμένες ταμπέλες και είδη. Ποια τα ακούσματά σου και ποιες οι επιρροές του ήχου σου; Πόσο σου αρέσει η διαδικασία όπου διαφορετικά μουσικά ακούσματα να ενώνονται σε μια κοινή ιδέα;
P.F:
Τα ακούσματα είναι πολλά και οι επιρροές ακόμα περισσότερες. Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία 2 χρόνια ανακαλύπτω πολλές μικρές μπάντες, οι οποίες με εμπνέουν μουσικά. Σχήματα όπως οι Memoryhouse, Com Truise, Coma Cinema, Yellow Ostrich κ.τ.λ. μου έδωσαν να καταλάβω το πόσο εντυπωσιακό μπορεί να γίνει το αποτέλεσμα μίας προσπάθειας που ξεκινάει μέσα από ένα μικρό δωμάτιο με πανέμορφες φωνές, κιθάρες, μερικά τύμπανα, samplers και low-budget εξοπλισμό ηχογραφήσεων. Η διαδικασία αυτής της ένωσης είναι η κύρια ιδέα των Plastic Flowers. Όσα περισσότερα τα στοιχεία, τόσο το καλύτερο. Άλλωστε ζούμε σε μία εποχή που απουσιάζουν νέα είδη μουσικής και αυτό αποτελεί συνεχείς και πολύπλοκους πειραματισμούς.
ελc: Τα πλαστικά λουλούδια μένουν για πάντα αλλά δεν έχουν καθόλου μυρωδιά. Τα αληθινά λουλούδια μυρίζουν όμορφα αλλά δε μένουν για πάντα. Τι από τα δύο σκέφτηκες όταν καταλήξατε στο όνομα της μπάντας;
P.F:
Το όνομα το πρωτοσκέφτηκα όταν ακόμα ήμουν 18 χρονών (2008). Τότε πρωτογεννήθηκε η ιδέα του project. Προέκυψε από ένα κομμάτι των Radiohead με τίτλο ‘Fake plastic trees’ (παρόλο που δεν με αντιπροσωπεύει καθόλου η ‘the Bends era’ των Radiohead). Είχε ιδιαίτερη συναισθηματική αξία για μένα τότε, αν και δεν είχα αρχίσει ακόμη να γράφω μουσική. Ενάμιση χρόνο μετά όμως δεν μπορούσα να σκεφτώ άλλο όνομα για το σχήμα. Ήταν το ιδανικό για μένα.
ελc: Με τι άλλο ασχολείσαι πέρα από τη μουσική;
P.F:
Μπαίνω στο 3ο έτος των σπουδών μου (Γερμανική φιλολογία στο ΑΠΘ), μου αρέσει να σχεδιάζω πολύ, πειραματίζομαι με filming, αλλά και αρκετή επεξεργασία εικόνας.
ελc: Οπότε σου αρέσει και ο κινηματογράφος. Το soundtrack ποιας ταινίας θα ήθελες απεγνωσμένα να είναι δικό σου;
P.F:
Θα ήθελα σίγουρα μία ταινία του David Lynch. Ο σουρεαλισμός που εκπέμπει κάθε του έργο είναι κάτι το μοναδικό. Είναι ένας απ’ τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες και πολλές απ’ τις ταινίες του έχουν μπει κατά καιρούς στο ‘rewind’ μου. Είμαι σινεφίλ και πλέον έχω αρχίσει να σκέφτομαι πολύ σοβαρά το συγκεκριμένο ενδεχόμενο ενασχόλησης. Το νέο album θα μπορούσε να ανήκει σε αυτή τη κατηγορία και η ιδέα μου αρέσει.
ελc: Σου έχει γίνει κάποια πρόταση για να ντύσεις ηχητικά μια παράσταση, μια ταινία ή οτιδήποτε άλλο; Θα το έκανες στο μέλλον;
P.F: Το ενδεχόμενο με συναρπάζει και είχα ήδη κάποιες συζητήσεις/προτάσεις, αλλά σε ερασιτεχνικό επίπεδο. Δεν ξέρω το πως θα συνεχιστεί το σχήμα μετά τη κυκλοφορία του νέου album.
ελc:
Θα μπορούσες να εντάξεις τους Plastic Flowers στο πλαίσιο της ελληνικής μουσικής σκηνής ή νιώθεις «πολίτης του κόσμου»;
P.F:
Μάλλον στη 2η κατηγορία. Δεν νιώθω ότι με εκφράζει η Ελληνική σκηνή, ούτε μουσικά ούτε σε θέματα νοοτροπίας. Δεν θέλω να επεκταθώ. Είμαι πολύ μικρός ακόμα αλλά τα πρώτα δείγματα με απογοήτευσαν πολύ.
ελc: Ποια είναι τα αγαπημένα σου ελληνικά σχήματα αυτό τον καιρό; Θα ήθελες να συνεργαστείς με κάποιο από αυτά;
P.F:
Το αγαπημένο μου Ελληνικό σχήμα αυτή τη στιγμή είναι οι Keep Shelly in Athens. Τόσο μουσικά, αλλά και στη νοοτροπία τους, δείχνουν ότι αγαπάνε αυτό που κάνουν και χτύπησαν διάνα. Άνετα μπορούν να σταθούν ανάμεσα στα μεγαλύτερα σχήματα downtempo/electronica και θα πρέπει να χαιρόμαστε ως Έλληνες που επιτέλους εμφανίζονται τέτοια μουσικά δείγματα με ανταπόκριση σε απαιτητικό κοινό. Να σκεφτείτε ότι πριν από 10 ημέρες ρωτούσα στο Rough Trade-East London αν έμεινε κανένας δίσκος τους και μου απάντησαν ότι εξαντλήθηκαν όλα τα αντίτυπα του πρώτου τους EP μέσα σε 3 ημέρες (!).
ελc: Η επιλογή της πορτογαλικής cakes and tapes για την πρώτη δουλειά και η κυκλοφορία σε κασέτα ήταν καθαρά δική σου επιλογή ή προέκυψε στην πορεία;
P.F:
Προέκυψε στη πορεία και μου άρεσε πάρα πολύ η ιδέα της, καθώς ο Diogo (head της C&T) είχε ήδη κυκλοφορήσει πολύ ωραίες δουλειές με γνωστά ανερχόμενα ονόματα από Ευρώπη και Αμερική (όπως οι Yellow Ostrich, Sutcliffe Catering, Yuni in Taxco κτλ). Ήταν μεγάλη μου χαρά που μπόρεσα να κυκλοφορήσω το album μαζί τους. Το σημαντικότερο όλων είναι οι τρομερές δυνατότητες κάποιων DIY labels σε επίπεδο PR. Γνωρίζουν πολύ καλά τους δρόμους στο internet και βοήθησαν στην διάδοση της “φήμης” του Meltdown.
ελc: Ποια είναι τα πλάνα των Plastic Flowers από εδώ και πέρα;
P.F:
Δεν μπορώ να αποκαλύψω πολλά, αλλά ετοιμάζονται άμεσα κάποιες πολύ σημαντικές εμφανίσεις. Σύντομα θα ανακοινώσουμε ημερομηνίες. Δυστυχώς οι ηχογραφήσεις του νέου δίσκου + κάποιοι άλλοι παράγοντες με πήγαν πίσω και δεν μπορέσαμε να πραγματοποιήσουμε κάποιες εμφανίσεις που σχεδιάζαμε στην Αγγλία.

To Meltdown EP κυκλοφόρησε σε κασέτα και μπορείτε να το ακούσετε ή να το αγοράσετε από το www.weareplasticflowers.com