Οι φωτογραφίες του Hrair Sarkissian συνήθως δεν περιλαμβάνουν ανθρώπους. Η ανθρώπινη παρουσία γίνεται αντιληπτή και ταυτόχρονα σχολιάζεται μέσα από τα πολιτιστικά στοιχεία που πρωταγωνιστούν στις εικόνες. Άσχημα αρχιτεκτονήματα και κελύφη κτιρίων μετα-σοβιετικής αισθητικής, τσιμεντουπόλεις που ευτυχώς ενίοτε σκεπάζει το χιόνι, πλατείες πόλεων της Μέσης Ανατολής όπου πραγματοποιούνται εκτελέσεις. Ρεαλιστικές και σκληρές φωτογραφίες, δουλεμένες με προσοχή ως προς το καδράρισμα και το χρώμα γίνονται σχεδόν επιθετικές, γεμάτες από μια ηχηρή σιωπή, κρατάνε το θεατή σε ένταση, τον αναγκάζουν να μπει σε μια καθόλου ελπιδοφόρα συζήτηση γύρω από την πολιτική και την αποτυχία του σοσιαλισμού, τις ιδεοληψίες και το φανατισμό των θρησκειών, την ανθρώπινη φύση, τη σκληρότητα, τις μάζες, την Ανατολή όπως αναπτύσσεται από τις παρυφές της Κεντρικής Ευρώπης μέχρι την καρδιά της Ασίας, με πληθυσμούς που μάλλον έχουν περισσότερα κοινά στοιχεία με αυτούς της προεπαναστατικής Ρωσίας παρά με το σύγχρονο Δυτικό αστό, έχουν μια αύρα ντοστογιεφσκική.

Στη νέα σειρά φωτογραφιών του Sarkissian με τίτλο «Unexposed» η ανθρώπινη φιγούρα είναι με έναν παράδοξο τρόπο παρούσα και απούσα ταυτόχρονα. Οι απόγονοι των Αρμενίων, που πριν από δεκαετίες αλλαξοπίστησαν και ασπάστηκαν τον μουσουλμανισμό, προκειμένου να γλιτώσουν από τη γενοκτονία που πραγματοποίησαν εναντίον τους οι Τούρκοι το 1915, φλερτάρουν σήμερα ξανά με το χριστιανισμό και προσπαθούν να αποκρυσταλλώσουν την ταυτότητά τους. Είναι και δεν είναι. Είναι τυχεροί γιατί ζουν και άτυχοι γιατί κουβαλούν το στίγμα των προπατόρων που έπρεπε να απαρνηθούν τα πιστεύω τους. Ζωντανοί, αλλά με θολή ταυτότητα. Ζωντανοί, αλλά παρίες. Ανεπιθύμητοι από τους Αρμένιους και ύποπτοι για τους Τούρκους. Στο σήμερα, αλλά κολλημένοι στο χθες. Σε μια κοινωνία που έχει στοιχεία σύγχρονα, αλλά που προφανώς διακατέχεται από τη στενομυαλιά και τις αγκυλώσεις του χθες. Σαν την ασημένια συσκευή τηλεόρασης με φουτουριστικό σχεδιασμό -δεν είναι όμως LED, είναι ένα κλικ πιο πίσω, μιας παρωχημένης πλέον τεχνολογίας-, που τη σκεπάζει ένα δαντελένιο εργόχειρο. Αυτή η τόσο αρχετυπική εικόνα που φωτογραφίζει ο Sarkissian και αντιπροσωπεύει όλους τους λαούς της Ανατολικής Ευρώπης και της Ανατολής. Κοινωνίες που σπρώχτηκαν προς τα «εμπρός», αλλά που νοιώθουν άνετα μόνο με το παρελθόν. Και οι πρωταγωνιστές των φωτογραφιών δεν έχουν χαρακτηριστικά, είναι η συλλογική συνείδηση που πρυτανεύει. Η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση, το συλλογικό που συν-καλύπτει απέναντι στο ατομικό που υπολογίζει.

Στις μεγάλου μεγέθους έγχρωμες φωτογραφίες του Hrair Sarkissian ο άνθρωπος είναι λουσμένος σε ένα απόκοσμο πρασινωπό φως. Στο όριο μεταξύ ζωής και θανάτου, ύπαρξης και ανυπαρξίας, η προσωπικότητα εξαφανίζεται. Λεπτομέρειες όπως κάποια ρούχα ή ένα ρολόι χεριού μαρτυρούν την εποχή, όμως το πράσινο φως μας στέλνει και πάλι στο παρελθόν. Τα χέρια που γίνονται το κύριο θέμα κάποιων φωτογραφιών θα μπορούσαν να ανήκουν σε εργάτες, αλλά ίσως και όχι. Κάθε φωτογραφία γίνεται και από μια θεατρική σκηνή, που όμως ο πρωταγωνιστής δε μέλλεται να λάμψει. Αυτή η ευρύτερη γεωγραφική περιοχή μοιάζει σαν μια μαύρη τρύπα όπου οι πυκνότητα της μάζας των πολιτισμών και των θρησκειών καταπίνει κάθε ακτίνα φωτός και προόδου.

Η έκθεση με τίτλο «Unexposed» του Hrair Sarkissian φιλοξενείται στην Kalfayan Galleries έως τις 9 Νοεμβρίου.