Λίγοι επηρέασαν την τέχνη της φωτογραφίας, μεταπολεμικά, όσο ο Ρόμπερτ Φρανκ που πέθανε σε ηλικία 94 ετών στον Καναδά, όπως ανακοίνωσε ο γκαλερίστας του Πίτερ ΜακΓκίλ.

Παιδί μιας οικογένειας βιομηχάνων της Γερμανίας, ο Φρανκ που με το ωμό και προσωπικό εκφραστικό του στιλ έγινε ένας από τους πιο σημαντικούς φωτογράφους του 20ου αιώνα, γεννήθηκε στην Ελβετία, την οποία άφησε πίσω του και έφτασε στην Αμερική σε ηλικία 23 ετών. Με ένα αυτοκίνητο έκανε ένα road trip διασχίζοντας όλη τη χώρα, που έμελλε να καθορίσει το έργο του για πάντα. Μαζί του είχε μια Leica 35mm και φωτογράφιζε διαρκώς ό,τι κινούσε το ενδιαφέρον του. Οι εικόνες του δρόμου και της καθημερινής ζωής στις περίπου 30.000 εικόνες που αιχμαλώτισε ο φακός του δεν είχαν τίποτα το ρομαντικό, το ειδυλλιακό, το άψογο.

Ο Φρανκ τράβηξε αριστουργηματικές εικόνες και ήταν ο πρώτος που έφερε στο προσκήνιο το περιθώριο της ζωής. Εργάτες, ζευγάρια, ηλικιωμένοι και περαστικοί επιβάτες λεωφορείων και μηχανόβιοι, τα «μοντέλα» του έγραφαν άθελά τους μια από τις πιο σπουδαίες σελίδες στην ιστορία της φωτογραφίας. Ο δρόμος, το μεγάλο στούντιο του Ρόμπερτ Φρανκ αποκάλυπτε έναν κόσμο που αργότερα θα γινόταν ο πρωταγωνιστής της διαμόρφωσης της ιστορίας, της συλλογικής συνείδησης και των κοινωνικών αλλαγών. Η αμερικανική κουλτούρα και οι αντιφάσεις της σε όλη τους τη δόξα, μια κουλτούρα μακράν της κατασκευής του αμερικανικού ονείρου στην οποία πρωταγωνιστούσε η μοναξιά, η φτώχεια, η τρέλα και ο ρατσισμός, ήταν το τελικό το αποτέλεσμα ενός από τα πιο οξυδερκή και στοχαστικά ταξίδια που έχουν γίνει στην αμερικανική ενδοχώρα. Όταν αποτυπώθηκε στο  “The Americans”, ένα λεύκωμα που θεωρήθηκε αντιαμερικανικό καθώς έδειχνε την άγνωστη πλευρά και τη ματαίωση του αμερικανικού ονείρου, δε βρήκε κανέναν Αμερικανό εκδότη πρόθυμο να επενδύσει στη σκοτεινή πλευρά της χώρας του. Έτσι, αρχικά, η πιο διάσημη σειρά φωτογραφιών του τυπώθηκε στη Γαλλία. Ακόμα και σήμερα είναι ένα από τα πιο εμβληματικά ολοκληρωμένα φωτογραφικά έργα της μεταπολεμικής περιόδου, ενώ παράλληλα επηρέασε όσο ελάχιστοι άλλοι την φωτογραφία δρόμου. Αργότερα, στην αμερικανική έκδοση, ο «πατριάρχης του μπιτ» Τζακ Κέρουακ, έγραψε τον πρόλογο.

Οι φωτογραφίες του είναι ένα μανιφέστο κατά της παράδοσης, ένα «ευαγγέλιο» για τις επόμενες γενιές. Ο Τζέρι Σαλτζ, κριτικός τέχνης του «New York» έγραψε «Αναπαύσου εν ειρήνη, αμερικανική μεγαλοφυΐα», ενώ δεν είναι λίγοι οι ομότεχνοί του και οι άνθρωποι της τέχνης που θεωρούν ότι με το Les Americains «άλλαξε τον κόσμο». Πολλοί κατατάσσουν το έργο του Φρανκ στο πάνθεον της γενιάς των Μπιτ, καθώς στις φωτογραφίες του κυριαρχεί το ένστικτο, το αίσθημα και η αυτόματη αντίδραση που προκαλεί μια εικόνα του δρόμου. Ο Ρόμπερτ Φρανκ απέκδυσε τη φωτογραφία από την καλλιέπεια, την επεξεργασία και την πόζα και παρέδωσε ένα έργο μέσα στο οποίο μια ολόκληρη κοινωνία φαντάζει γυμνή, σκοτεινή, ευάλωτη και μόνη.