Αναπαυθείτε εν ειρήνη, ή κατά την προσφιλή έκφραση R.I.P., Ρωμαίε και Ιουλιέττα. Rest in Peace δηλαδή ή μήπως Romeos Ioulietta Panta; Με αυτό το λογοπαίγνιο βάφτισαν την παράστασή τους οι Δημήτρης Κουρούμπαλης, Φρόσω Κορρού (εκ της ομάδας So7 και Κατερίνα Λούρα. Εμπνεόμενοι από το -αρχετυπικό του έρωτα- ζευγάρι των σαιξπηρικών εραστών, δημιούργησαν μία νέα ερωτική ιστορία, εξίσου αδιέξοδη, που την τοποθέτησαν στην Αθήνα του δύο χιλιάδες… πόσο; Ίσως σημερινή, ίσως και μελλοντική.

Οι δύο νέοι του Δημήτρη Κουρούμπαλη και της Κατερίνας Λούρα προσπαθούν να ερωτευτούν, έχοντας καταφύγει σε μια εύθραυστη ιδιωτικότητα, συνεχώς απειλούμενη από την πόλη έξω που σπαράσσεται από εμπόλεμες ταραχές. Στην Αθήνα του 21ου αιώνα δεν υπάρχει κάποια οικογενειακή βεντέτα να εμποδίσει την ένωση των δύο νέων, ούτε -κατά πρώτο λόγο- η εξωτερική απειλή. Ο κύριος εχθρός βρίσκεται μέσα τους – είναι η αδυναμία να νιώσουν (ερωτικό) πάθος, όπως αδυνατούν, άλλωστε, όλοι οι άνθρωποι της πόλης εκεί έξω. Η παράτολμη, σχεδόν άφρονη απόπειρά τους να ερωτευθούν είναι που τους βάζει στο στόχαστρο των “έξω“.

Είναι αξιοπρόσεκτη αυτή η μετατόπιση του ενδιαφέροντος από το έξω στο μέσα, καθώς θέμα της παράστασης γίνεται η αμήχανη, πότε κωμική, πότε συγκινητική, διαδρομή των νέων σε άγνωστα μονοπάτια, μια διαδρομή αυτογνωσίας και πλησιάσματος. Ο χώρος του Bios, εύστοχα επιλεγμένος, ενισχύει αυτό το παιχνίδι μεταξύ ιδιωτικότητας και έξω κόσμου. Τοποθετημένη όχι στο θεατράκι, αλλά στο bar του πάνω ορόφου που είναι στημένο σαν καθιστικό με τους καναπέδες και τα τραπέζια του, και με την εγγύτητα της πολύβουης Πειραιώς από κάτω -μόλις ένα ανοιγοκλείσιμο παράθυρου “απόσταση” για να εισβάλει ο έξω κόσμος μέσα και τούμπαλιν-, η παράσταση μας αφήνει να ρίξουμε μια κρυφή ματιά στην επίπονη διαδρομή των δύο εραστών.

Σήμα κατατεθέν
της παράστασης είναι το ύφος της, η υποκριτική και κινησιολογική της φόρμα, που (ίσως) ξενίζει τον θεατή. Κίνηση και εκφορά του λόγου παραπέμπουν έντονα σε ανδρείκελα, δημιουργούν συχνά κωμικό εφέ και εισάγουν έτσι μία ειρωνική χροιά στην ανάγνωση των ηρώων· είναι, άλλωστε, άνθρωποι που δεν μπορούν να νιώσουν πάθος. Ώσπου αυτή η φόρμα μαλακώνει, λιώνει όσο το συναίσθημα αναπτύσσεται. Μέχρι τότε όμως, έχει δημιουργηθεί ένα αίσθημα αποστασιοποίησης από τα δρώμενα, αλλά και από τα λεγόμενα. Και είναι κρίμα ειδικά για το τελευταίο, γιατί το πρωτότυπο κείμενο της παράστασης -όπως φαίνεται από αυτή την πρώτη επαφή- κάτι έχει να πει, ενώ συνδιαλλέγεται σε σημεία του και με το σαιξπηρικό σημείο εκκίνησης.

Παρ’ όλ’ αυτά, η παράσταση, δουλεμένη στο σύνολό της ακόμη κι αν θα μπορούσε να εκληφθεί ως work in progress που επιζητά περαιτέρω ολοκλήρωση, εκπληρώνει πλήρως την πρόθεση που αποτυπώνεται στο σχετικό σημείωμα: «Η θεατρική παράσταση “R.I.P” είναι μια διακοπή στο χρόνο και τον ήχο της πόλης. Απευθύνεται σε μια αγύμναστη εσωτερική λειτουργία, την ευαισθησία. Οι δύο νέοι βρίσκονται σε μια τομή του έντονου ρυθμού της πόλης με τις άπειρες δραστηριότητες και μιας ησυχίας αταίριαστης με τον έξω κόσμο. Η λεπτή σχέση που διαμορφώνεται ανάμεσά τους πλησιάζει με σεβασμό την εσωτερική δημιουργία του έρωτα. Δεν μπορεί να εντυπωσιάσει, ούτε να φωνάξει για να ακουστεί, χρειάζεται την ευαίσθητη προσοχή του θεατή».

Η παράσταση «R.I.P. Romeos Ioulietta Panta» παρουσιάζεται στο Bios από τις 8 Μαρτίου μέχρι και τις 8 Απριλίου 2014.