Ακούγοντας το όνομα Λόλεκ, είναι σχεδόν αδύνατο να μην κάνεις τον συνειρμό και να μην ταξιδέψεις μερικές δεκαετίες πριν… όταν ήσουν παιδί και στην τηλεόραση ο Λόλεκ έπαιζε μαζί με τον Μπόλεκ. Από τότε πέρασαν χρόνια όμως και -στο δικό μας παράλληλο σύμπαν- ο Λόλεκ ακολούθησε τη δική του μοναχική πορεία, βάφτισε μάλιστα με το όνομά του τον Γιάννη Αναγνωστάτο, έγινε μουσικός και έβγαλε τρεις δίσκους. Η σχέση του με τη μουσική ξεκίνησε στην ηλικία των 12 ετών. Το 2009 συνέθεσε ο ίδιος τους στίχους και τη μουσική του πρώτου του -αγγλόφωνου- δίσκου με τίτλο “Alone“, ενώ μελοποίησε το ποίημα του Κ. Π. Καβάφη «Κεριά» για τις εκδόσεις «Οδός Πανός». Δύο χρόνια μετά ακολούθησε ο «Αχινός» με ελληνικούς στίχους αυτή τη φορά, και τον ρομαντισμό του πρώτου album να δίνει τη θέση του στην μουσική ανυπακοή. Έχει γράψει μουσική για πολλές θεατρικές παραστάσεις, μεταξύ των οποίων και η θεατροποιημένη «Κατερίνα» του Αυγούστου Κορτώ, στην οποία συμμετέχει επί σκηνής φέτος. Παράλληλα, το 2015 τον βρίσκει να φλερτάρει με το ρεμπέτικο, παίζοντας με ηλεκτρικούς punk & rock ήχους και αφιερώνοντας τον καινούριο του δίσκο «Ουρανός Μολύβι» στον Μάρκο Βαμβακάρη. Λίγο πριν εμφανιστεί στη σκηνή του Faust στις 4 Μαρτίου, μιλήσαμε μαζί του για τον μουσικό του κόσμο, το ρεμπέτικο, τον νέο του δίσκο και τη συμμετοχή του στο θέατρο.

ελculture: Πώς θα περιέγραφες τον κόσμο προτού πάρεις την απόφαση να γίνεις μουσικός και πώς μετά;
Λόλεκ: Ήταν μια απόφαση που για μένα προέκυψε όταν ήμουν 27 χρονών. Μέχρι αυτή την ηλικία έγραφα τραγούδια και έπαιζα σε μπάντες ως ντράμερ και ήταν το πιο όμορφο πράγμα που είχα ανακαλύψει στη ζωή μου. Αυτό ισχύει και σήμερα, με μόνη διαφορά ότι πλέον το κάνω και προσπαθώ να ζήσω από αυτό. Είναι πολύ δύσκολο και το αντιμετωπίζω από την πρώτη μέρα με το ίδιο σθένος. Χρειάστηκε να κάνω κι άλλες δουλειές ανά περιόδους και χρειάστηκε να με υποστηρίξουν φίλοι οικονομικά σε διάφορες στιγμές. Κάτι που μπορεί να συμβεί στον οποιοδήποτε που δεν έχει καβάτζα και κερδίζει μόνος του τα λεφτά για να ζει. Είναι ο δρόμος που θέλει γερό στομάχι, αλλά αυτό ξέρω ότι το έχω.

Αγαπώ πολύ τη μουσική και ξέρω ότι θα ασχολούμαι μέχρι τέλους, απλά δεν ξέρω αν θα θέλω πάντα να δημοσιοποιώ το έργο μου.

ελc: Από το «Alone» του 2009, στον «Αχινό» του 2011 και φέτος στον «Ουρανό Μολύβι». Αν μπορούσες να ξεχωρίσεις ένα στοιχείο από κάθε δίσκο, ποιο θα ήταν αυτό και γιατί;
Λ: Δεν μου αρέσει να βρίσκω ένα στοιχείο για να χαρακτηρίσω ένα δίσκο. Το θεωρώ πολύ περιοριστικό. Δεν το κάνω ποτέ σαν ακροατής έτσι κι αλλιώς.

ouranos molivi lolek cover album

Το εξώφυλλο του νέου άλμπουμ του Λόλεκ, με τίτλο «Ουρανός Μολύβι»

ελc: Στον «Ουρανό Μολύβι» ο ηλεκτρικός ήχος μπλέκεται με τον ρεμπέτικο. Πώς προέκυψε αυτός ο φόρος τιμής στον Μάρκο Βαμβακάρη;
Λ:
Ήταν κάτι που υπήρχε ήδη από την περίοδο που κυκλοφόρησε ο πρώτος δίσκος. Απο τότε διασκεύαζα ρεμπέτικα σε συναυλίες και ήταν η μουσική που άκουγα ζωντανά περισσότερο από κάθε άλλη. Απλά το άφηνα να έρθει μόνο του την κατάλληλη στιγμή. Μάλιστα κάποιοι ξενέρωναν τότε, και ένας μου είχε στείλει μήνυμα οτι ξέπεσα και έγινα σαν τους έντεχνους και μου πρότεινε να αλλάξω το όνομα μου από Lolek σε Λόλεκ. Μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση, γιατί περίμενα από αυτό το ακροατήριο να είναι πιο ανοιχτόμυαλο, αλλά είναι τα ίδια με τους άλλους. Δε φαντάζεσαι τι άκουσα όταν αργότερα έκανα δίσκο με ελληνικό στίχο.

ελc: Κόντρα σε ό,τι μας είχες συνηθίσει μέχρι τώρα, τους στίχους του δίσκου δεν τους υπογράφεις εσύ, αλλά ο Γιάννης Καχραμάνογλου. Σε δυσκόλεψε να αποχωριστείς το ρόλο του στιχουργού;
Λ: Καθόλου! Μάλιστα ένιωσα πολύ πιο άνετα και χαίρομαι που μοιράζομαι με το Γιάννη αυτή τη δουλειά. Ο Γιάννης είναι εξαιρετικά ταλαντούχος, ακόμα και ας μην ασχολείται ενεργά με αυτή τη δουλειά. Χαίρομαι που καταφέραμε και φτιάξαμε αυτό το δίσκο, παρότι έγινε κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες. Αν δεν ήμασταν μαζί με τον Γιάννη Καχραμάνογλου και τον Γιάννη Γ. δεν θα ολοκληρωνόταν ποτέ αυτός ο δίσκος.

Ακούστε «Το Καράβι» σε μουσική: Λόλεκ, Γιάννη Καχραμάνογλου και στίχους: Γιάννη Καχραμάνογλου

ελc: Ποιο είναι το πρώτο συναίσθημα που σου δημιουργεί ο ήχος του ρεμπέτικου;
Λ: Νιώθω σαν να μπαίνω σπίτι μου. Σαν κάτι πιο δικό μου από τα υπόλοιπα, όσο κι αν τα αγαπάω. Παρ’ όλ’ αυτά η μουσική είναι μία και όλα τα είδη έχουν φοβερή ομορφιά και ιστορία από πίσω τους. Κάποια πράγματα ίσως σε βρουν αργότερα και τα αγαπήσεις ακόμα και αν σε άφηναν αδιάφορο.

lolek theatro katerina

Photo Ioanna Hatziandreou ©

ελc: Τη φετινή θεατρική χρονιά, σε συναντάμε στο Θέατρο Θησείον, να συνοδεύεις μουσικά την «Κατερίνα». Πώς προέκυψε η συνεργασία με το Γιώργο Νανούρη;
Λ: Ο Γιώργος έψαχνε ένα μουσικό να πλαισιώσει τη Λένα (σ.σ. Παπαληγούρα). Άκουσε τον «Αχινό» και θεώρησε οτι αυτό το τραγούδι ήταν σαν να έχει γραφτεί για αυτή την παράσταση. Έπειτα με βρήκε και ξεκίνησε η συνεργασία μας. Θέλω να τον ευχαριστήσω για την ευκαιρία που μου έδωσε και την εμπιστοσύνη που μου δείχνει καθημερινά.

ελc: Εκτεθειμένος σε έναν διαφορετικό χώρο από αυτόν που έχεις συνηθίσει, νιώθεις να βγαίνεις έξω από τη ζώνη ασφαλείας σου;
Λ: Δε θα το ‘λεγα. Το αντίθετο μάλιστα. Νιώθω πολύ πιο άνετα απ’ ότι στις συναυλίες. Μου αρέσει που δεν είμαι το επίκεντρο και που υποστηρίζω μια ομαδική δουλειά που μου δίνει όσο χώρο χρειάζομαι και θέλω.

ελc: Ποιος στίχος από τα νέα σου τραγούδια θα ήθελες να ταξιδέψει στο θυμικό των περισσότερων ακροατών σου;
Λ: Λάβωσε την καρδούλα μου ψαρεύοντας ψυχές… «Μάρκο»

Info: Την Τετάρτη 4 Μαρτίου, ο Λόλεκ μοιράζεται μαζί μας ζωντανά το νέο άλμπουμ του «Ουρανός Μολύβι», στο Faust.

Κεντρική φωτογραφία άρθρου: Ioanna Hatziandreou ©