Η αρχή της όγδοης δεκαετίας του Θεάτρου Τέχνης γίνεται δίνοντας βήμα έκφρασης σε καταξιωμένους Έλληνες συγγραφείς. Οκτώ σύγχρονα ελληνικά έργα -διάρκειας μιας ώρας-, εμπνευσμένα από τη γύρω μας πραγματικότητα, γράφτηκαν αποκλειστικά για να φιλοξενηθούν στο Υπόγειο. Το ελculture σε συνεργασία με το Θέατρο Τέχνης προδημοσιεύει αποσπάσματα από τα θεατρικά έργα.

Το θεατρικό έργο «Μεσάνυχτα σ’ ένα τέλειο κόσμο» του Αλέξη Σταμάτη συνομιλεί με τον Μπέκετ της «Τελευταίας Ταινίας του Κραπ». Ένας θεατρικός συγγραφέας ζει εδώ και χρόνια εγκλωβισμένος στο σπίτι του μαζί με τα ντιβιντί, όπου έχει αποθηκεύσει το υλικό της ζωής του από τότε που άρχισε να γράφει. Ένα υλικό «ζωής» που του προσέφερε και το «υλικό γραφής». Ξαφνικά δέχεται μια προσοδοφόρα πρόταση που μπορεί να του αλλάξει τη μοίρα. Για να γράψει όμως πρέπει να δει τα μοναδικά δύο ντιβιντί που δεν αντέχει. Εκείνα που ξανανοίγουν το μεγάλο του τραύμα. Θα το κάνει;

ΦΩΤΗΣ 32
Συστατικά του τοπίου έλειπαν από τη θέση τους, δεν υπήρχε ουρανός, ούτε δέντρα…Μου ‘πε «ναι, πάμε». Περπατήσαμε στον δρόμο αγκαζέ. Είχε αρχίσει να βρέχει. Δεν είχα ομπρέλα, έβγαλα το σακάκι μου και μας σκέπασα. Ένιωσα το σώμα της να σφίγγεται πάνω μου. Ένα γκρίζο κουτάβι μας είχε πάρει από πίσω και γάβγιζε. Είχε γίνει μούσκεμα από τη βροχή. Τα δόντια του έτρεμαν. Η Ελένη το σήκωσε στην αγκαλιά της και το πήραμε μαζί. Όταν έβγαλα τα κλειδιά με κοίταξε στα μάτια. Και η Ελένη και το κουτάβι. Το φως της κουζίνας ήταν ανοιχτό, δεν άνοιξα άλλο. Μόνο τα παντζούρια άνοιξα, ν’ ακούγεται η βροχή. Τα γόνατά της γυμνά να γυαλίζουν. Καθίσαμε στον καναπέ. Το πρόσωπό μου στα χέρια της και ν’ ανασαίνουμε μαζί. Κι η βροχή να πέφτει. Είπα το όνομά της: Ελένη. Τα μάτια της είχαν μισοκλείσει. Ένιωσα μια ναυτία, μια ζάλη σα να βόμβιζε τριγύρω μου ένα τεράστιο μυρωμένο έντομο. Τα μαλλιά της, βρεγμένα κι ανακατεμένα, της κάλυπταν το πρόσωπο. Σήκωσα μια τούφα από το μέτωπό της και την πήρα στην αγκαλιά μου. Μείναμε έτσι για λίγο ακίνητοι κι ύστερα έσκυψα και τη φίλησα στον λοβό του αυτιού. Απ’ έξω ακούστηκε ένας συναγερμός. Όταν τέλειωσε είχα φτάσει στην άκρη των χειλιών… και τότε, πήρε το πρόσωπό μου στα χέρια της και με κοίταξε όπως.. όπως ποτέ μου δεν με είχαν κοιτάξει. Κλείσαμε ταυτόχρονα τα μάτια και βουτήξαμε μέσα εκεί μαζί χωρίς μάσκα να κατεβαίνουμε κάτω όσο μπορούσαμε ν’ αγγίζουμε ο ένας τον άλλο. Πέρασε ώρα. Κι έξω έβρεχε, το κουτάβι είχε αποκοιμηθεί σε μια γωνιά, και ήμασταν ευτυχισμένοι. Ολότελα ευτυχισμένοι. Κοίταξα το ρολόι. ¨Ηταν μεσάνυχτα. Μεσάνυχτα σ έναν τέλειο κόσμο.

(το ντιβιντί τελειώνει)

ΦΩΤΗΣ 50
Μεσάνυχτα σ έναν τέλειο κόσμο. Τέλεια.

(Ο Φώτης 50 βάζει πίσω τα γυαλιά)

Μεσάνυχτα σ έναν τέλειο κόσμο. Τέλεια. Να το λέει ο Μαυρίδης στη Λοΐζου στην αρχή της Δεύτερης Πράξης ενώ αυτή κοιμάται. Τέλεια σκηνή.

(Πάει στο παράθυρο βλέπει το νούμερο 100.000 που έχει ζωγραφίσει στο τζάμι.)

Πού είναι το αίμα; Ο Μαυρίδης θέλει έργο ερωτικό τρίγωνο-προδοσία. Πού είναι το αίμα; Πού είναι η Τρίτη Πράξη; Θα το έχεις το έργο Γιώργο, αλλά θέλω 15%, και το ερωτικό και το τρίγωνο και την προδοσία. Αλλά 15%.

(Γραφεί με μαρκαδόρο το 15% στο τζάμι. Γυρίζει στο γραφείο, βάζει το επόμενο ντιβντί. Το βγάζει. Το ξαναβάζει. Το βάζει, το ξαναβγάζει, το βάζει. Πατάει το play. Ο Φώτης 35 χρόνων, φαίνεται ταλαιπωρημένος, με κύκλους κάτω από τα μάτια, σα να γέρασε περισσότερο από τα τρία χρόνια που μεσολάβησαν. Με άλλο χτένισμα, αλλά ρούχα, απο βίντεο ελαφρά καλύτερης ποιότητας.)

Η συνέχεια του έργου «Μεσάνυχτα σ’ έναν τέλειο κόσμο» επί σκηνής : Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00 από 14 Οκτωβρίου στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης.
Συγγραφέας: Αλέξης Σταμάτης, Σκηνοθεσία: Άρης Τρουπάκης, Σκηνικά-Κοστούμια: Κατερίνα Σωτηρίου, Παίζει: Νίκος Αρβανίτης, Διάρκεια: 60‘ χωρίς διάλειμμα.