Ένας κόσμος που κινείται καρέ καρέ σε υποβλητικό αφαιρετικό περιβάλλον, σιωπές που υπαινίσσονται και λέξεις σαν ντοκουμέντα, κάμερα που ακολουθεί τους ήρωες σα να τους φωτογραφίζει κρυφά και μια μουσική που δεν συνοδεύει αλλά συνδιαμορφώνει: Είναι ο κόσμος του σκηνοθέτη Γιώργου Δρίβα, ταινίες του οποίου προβάλλονται στις Νύχτες Πρεμιέρας. Το αφιέρωμα, με τίτλο “The laboratory diaries: A study on human adjustment περιλαμβάνει ταινίες γυρισμένες στην Αθήνα, τη Νέα Υόρκη, το Βερολίνο και την Τιφλίδα και απεικονίζει την πορεία του σκηνοθέτη ανάμεσα στα εικαστικά, την βιντεοτέχνη και τον κινηματογράφο: «Στην πρώτη περίοδο του έργου μου δούλεψα με κινηματογραφική λογική μεν, αλλά αποκλειστικά με τη φωτογραφία, κυρίως την ασπρόμαυρη, ως πρώτη ύλη του κινηματογράφου. Άλλωστε ο κινηματογράφος ξεκίνησε από την ψευδαίσθηση της κινούμενης εικόνας μέσα από τα γρήγορα καρέ της φωτογραφικής μηχανής. Στην δεύτερη περίοδο συνδυάζω την κινούμενη με τη σταθερή εικόνα. Ενώ δούλευα με αυτά που δε λέγονται και δεν κινούνται, πλέον εξελίσσω την παύση, τη σιωπή. Αλλά και η κινούμενη εικόνα μου επίσης σταματά, παγώνει. Οι ρυθμοί είναι συγκοπτόμενοι, εκεί που πάνε να κυλήσουν, σταματούν».

Ο σκηνοθέτης πειραματίζεται με την βιντεοτέχνη, την εικαστική τέχνη, τη φωτογραφία και το μικρού μήκους σινεμά, χρησιμοποιώντας χαρακτηριστικά αφαιρετική γλώσσα. Οι ιστορίες του περιέχουν πάντα ένα σχόλιο, συχνά δηκτικό. Θα παρακολουθήσουμε, έτσι, μεταξύ άλλων, μια ερωτική ιστορία στο Βερολίνο, μια απόλυση σε ένα κτίριο υπό εγκατάλειψη ή έναν περίεργο ραδιενεργό όγκο. «Προσπαθώ να αναπτύξω μια γλώσσα που αντλεί στοιχεία και υπακούει σε κλασικές κινηματογραφικές δομές. Η video art ήταν πάντα πιο φορμαλιστική, οι δε εικαστικοί δουλεύουν πιο αυτοσχεδιαστικά. Εγώ δουλεύω πάνω σε νέα τάση που φέρνει την κινηματογραφική λογική σε εικαστική γλώσσα, εντάσσοντάς την σε αφαιρετικό πλαίσιο. Ξεκινάω λοιπόν να δουλεύω με κλασικά κινηματογραφικά εργαλεία – σενάριο, κάστιγκ, πρόβες, ηθοποιοί, χώροι. Μετά ακολουθεί η αφαίρεση, η εικαστική προσέγγιση κι ένας ήχος απόλυτα μη ρεαλιστικός και δημιουργείται έτσι ένα είδος εικαστικού κινηματογράφου. Όλα είναι απόλυτα σχεδιασμένα και κινηματογραφημένα».

Τους τελευταίους μήνες ο Γιώργος Δρίβας τους πέρασε στη Γεωργία, όπου και έγραψε την ταινία Kepler. Γιατί όμως στη Γεωργία; «Πήγα εκεί, προσκεκλημένος από την ελληνική εταιρεία καθαρισμού τοξικών αποβλήτων Polyeco, που σε συνεργασία με τα Ηνωμένα Έθνη είχε αναλάβει καθαρισμό μιας τοποθεσίας έξω από την Τιφλίδα. Σκοπός ήταν να παρακολουθήσω τις εργασίες και να παράξω ένα κινηματογραφικό έργο πάνω στο θέμα. Η ταινία γράφτηκε και γυρίστηκε εκεί, με γεωργιανό συνεργείο και ηθοποιούς. Πάντα μου κέντριζαν το ενδιαφέρον οι διαφορετικοί κόσμοι που πλησιάζονται». Πρόκειται για πρωτοβουλία του διευθυντή της Polyeco, Αθ. Πολυχρονόπουλου, που υλοποιείται στα πλαίσια της Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης. Η εταιρεία δραστηριοποιείται στον χώρο της τέχνης, προσκαλώντας καλλιτέχνες να δημιουργήσουν στο πεδίο του έργου της. Ξεκίνησε μάλιστα ένα καινοτόμο πρόγραμμα για την τέχνη, το Polyeco’s Contemporary Art Initiative, για το οποίο θα ακούσουμε μάλλον σύντομα.


Στιγμιότυπο από τη νέα ταινία του Γιώργου Δρίβα, με τίτλο “Kepler”

Στα έργα του Δρίβα δεσπόζει ο περιβάλλοντας χώρος, που συχνά μοιάζει εξωπραγματικός, φουτουριστικός, δύσκολα ταυτοποιήσιμος, κάποιες φορές σα να καταβροχθίζει τους ανθρώπους του. «Για μένα ο χώρος είναι χαρακτήρας. Παίζει τον ίδιο ρόλο με τους ανθρώπους και τους επηρεάζει. Οι χώροι μου παίζουν στις ιστορίες, είναι πρωταγωνιστές κι όχι φόντο, κάνω κάστιγκ και σε αυτούς! Γι αυτό ίσως είναι και υποβλητικοί. Πιστεύω ότι κατασκευάζουμε τους χώρους κι αυτοί εμάς. Ή φτιάχνονται χώροι που δεν κατοικούνται ποτέ, δεν λειτουργούν όπως σχεδιάστηκαν ή μένουν μόνοι τους. Πχ στην ταινία μου “Sequence error”, που εκτυλίσσεται στην Αθήνα της κρίσης και των εταιρικών απολύσεων, βλέπουμε έναν άδειο χώρο, γιατί λείπουν πλέον οι άνθρωποι».

Κι όμως, αν και στη σκηνοθεσία του Δρίβα όλα είναι απόλυτα σχεδιασμένα, η συμβολή του απρόοπτου στοιχείου τον απασχολεί πολύ. «Αυτό που χαρακτηρίζει εν γένει το έργο μου είναι η διακοπή, η συγκοπή, η γλώσσα που διασπάται. Τα πράγματα που δεν πάνε όπως τα σχεδιάζαμε. Ο τίτλος άλλωστε της ταινίας που προανέφερα, Sequence error, είναι όρος πληροφορικής που σημαίνει την αδυναμία τήρησης ορισμένης συνέχειας των προγραμματισμένων στοιχείων. Μ’ ενδιαφέρει η κινηματογραφική εικόνα που σταματά, που χαλάει. Το έργο μου στοιχειώνει αυτό που δεν πάει όπως θα έπρεπε, το λάθος, η εξαίρεση. Η ανατροπή στα μεγαλεπίβολα σχέδια. Ακόμα και η Ευρωπαϊκή Ένωση πχ, ήταν ένα μεγαλεπίβολο σχέδιο, στο οποίο πίστεψα κι εγώ, που όμως τρικλίζει. Είναι λοιπόν τα λάθη στην ιστορία, τα μικρά λάθη στο μεγάλο σχεδιασμό που με κεντρίζουν. Η εξαίρεση που μπορεί να πάρει δυναμική και να εξελιχθεί σε επανάσταση!…».

Διαγωνισμός: Το ελculture.gr εξασφάλισε για τους αναγνώστες του 3 διπλές προσκλήσεις για την προβολή. Στείλτε ονοματεπώνυμο στο info@elculture.gr για να λάβετε μέρος στην κλήρωση. Η κλήρωση θα γίνει την Παρασκευή 19/9 στις 12:00 και οι νικητές θα ενημερωθούν μέσω e-mail.

Info: Το αφιέρωμα στις ταινίες του Γιώργου Δρίβα θα προβληθεί την Παρασκευή 19 Σεπτεμβρίου στις 22.00 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας, στα πλαίσια του 20ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας