Intro

Η Καλλιόπη Σίμου είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος και ζει στην Αθήνα. Έχει μια μακρά πορεία στο θέατρο με εξαιρετικές παρουσίες κατά τα χρόνια, πιστή σε μια σπάνια ποιότητα, καλλιτεχνική και προσωπική.

Παράλληλα με την περιοδεία του Εθνικού Θεάτρου για την «Ηλέκτρα» σε σκηνοθεσία  Θάνου Παπακωνσταντίνου, ξεκίνησε την διαδικασία γέννησης μιας παράστασης στο πλαίσιο του Φεστιβάλ «Νύχτες Έντγκαρ Άλλαν Πόε» .

Σε μια χρονική περίοδο έξι εβδομάδων, έξι ομάδες, παρουσιάζουν στο κοινό από μία παράσταση βασισμένη πάνω σε ένα από τα διηγήματα του Πόε. Η παράσταση «Το Βαρέλι του Αμοντιλλάδο» θα παρουσιαστεί στο θέατρο Rabbithole για τρεις παραστάσεις (20-23 Σεπτέμβρη).


Καλλιόπη Σίμου

φώτο: Σοφία Αντωνίου

Όλα ξεκίνησαν τον περασμένο Μάιο, όταν είδα το κάλεσμα υποβολής προτάσεων της Τόνιας Ράλλη και του Γιώργου Σίμωνα από το θέατρο Rabbithole, για παραγωγές βασισμένες σε διηγήματα του Έντγκαρ Άλλαν Πόε.

Γνώριζα την Τόνια από το 2014, τον Ε.Α. Πόε από το 2000, όπου τον διάβαζα και ταξίδευα αρκετά μαζί του. Αμέσως ένιωσα την χαρά και την επιθυμία να ανταποκριθώ σε αυτό το κάλεσμα και να κάνω κάτι στο φεστιβάλ που ετοίμαζαν τα παιδιά.

φώτο: Γιώργος Αδάμος

Ξεκινήσαμε κάπου μέσα στον Ιούνιο, με τους συνεργάτες μου, την Ματίνα Μέγκλα, την Κωνσταντίνα Καραγαβριηλίδου, τον Αλέξανδρο Γκόνη, την Ελίζα Αλεξανδροπούλου και τον Τζάνο Μάζη– με κάποιους νωρίτερα και άλλους αργότερα- να στήνουμε το διήγημα του Ε.Α. Πόε, «Το Βαρέλι του Αμοντιλλάδο», με βασικό υλικό μπουκάλια από κρασί, ελλείψει βαρελιών! Ξεχυθήκαμε το καλοκαίρι να μαζέψουμε μπουκάλια κρασιού από τα wine bar της Αθήνας, που λόγω καλοκαιριού είχαν και μικρή συγκομιδή μπουκαλιών…ο κόσμος είχε φύγει. Μπορώ να πω με σιγουριά ότι πια έχουμε συγκεντρώσει περί τα 500 μπουκάλια!

Εγώ βρέθηκα να δουλεύω καλοκαιριάτικα στην άδεια Αθήνα, ανάμεσα στην περιοδεία που είχα με την «Ηλέκτρα» του Θάνου Παπακωνσταντίνου για το Εθνικό Θέατρο και κάποιες άλλες υποχρεώσεις. Αλλάζαμε την σκυτάλη με τους συνεργάτες μου. Έφευγα, έμεναν αυτοί εδώ, δούλευαν πάνω σε κάποιες σκηνογραφικές ιδέες, ή την μουσική σύνθεση.

Επέστρεφα, βλέπαμε το υλικό, φεύγανε πάλι… κάποιοι. Μπήκαμε πραγματικά σε μια περιπέτεια διαχείρισης ενός κειμένου και ενός υλικού ευτελούς, (θα έλεγε κάποιος, διότι τα άδεια μπουκάλια του κρασιού καταλήγουν στην ανακύκλωση, στα σκουπίδια δηλαδή), για να στήσουμε μία ιστορία επενδυμένη με κάποιες δράσεις που αφηγούνται και αυτές μια ιστορία ή εμπλουτίζουν την ήδη υπάρχουσα που έχει γράψει ο Ε.Α. Πόε.

Κάπως έτσι φτάσαμε σε μία σύνθεση την οποία προσπαθήσαμε να ραφινάρουμε όσο καλύτερα μπορούσαμε, και είμαστε πολύ χαρούμενοι να την επικοινωνήσουμε.

φώτο: Σοφία Αντωνίου

Το θέμα, τώρα, του έργου δεν είναι διόλου χαρούμενο. Είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που παίρνει εκδίκηση από έναν άλλον άνθρωπο. Φυσικά για να θέλεις να εκδικηθείς κάποιον, έχεις φτάσει πιο πριν στο στάδιο της ζήλιας και έπειτα του φθόνου, επειδή νιώθεις ότι σε έχουν μειώσει και αδικήσει. Κάτι που είναι πολύ πιθανόν. Όλοι έχουμε αδικηθεί. Απλά το θέμα είναι το τι έπεται μετά από μία τέτοια αυτοδικία. Η συνέχεια, μάλλον, δεν είναι πολύ ευχάριστη. Σύμφωνα με την δική μου άποψη ή ερμηνεία, ακολουθεί ένα βάσανο, ένας βασανισμός.

φώτο: Γιώργος Αδάμος

Η ηρωίδα λέει ότι βιάζει τον εαυτό της δεχόμενη τις προσβολές, αλλά παίρνοντας εκδίκηση από τον άνθρωπο που την έχει προσβάλλει καταλήγει στο ίδιο μοτίβο. Δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο, γιατί όταν τιμωρείς και μάλιστα με έναν πολύ σκληρό τρόπο έναν άνθρωπο, δεν μπορεί παρά να βιάζεις και πάλι εσύ ο ίδιος την ψυχή σου. Δεν μπορεί να σου δώσει αυτό λύτρωση. Ή μπορεί να σε γλυκάνει για λίγο, αλλά πολύ σύντομα θα έρθει πίσω το αντίτιμο. Υπάρχει μία φυσική νομοτέλεια στον κόσμο, που λέει ό,τι δίνεις παίρνεις. Είναι τόσο απλό και τόσο αληθινό αυτό.

φώτο: Γιώργος Αδάμος

Αλλά, φυσικά, τα πράγματα δεν είναι πάντοτε τόσο απλά. Πολλές φορές πρέπει να περάσουμε από αυτό το στάδιο. Γιατί το να φτάσεις στο σημείο να θες πολύ έντονα εκδίκηση σημαίνει ότι δεν έχεις ξεπεράσει κάτι, και καμιά φορά η λογική η ίδια μπορεί να λέει, ε κάντο επιτέλους να δούμε τι θα καταλάβεις! Γιατί ίσως τότε να καταλάβεις. Ότι ο δρόμος δεν είναι αυτός. Αλλά όταν το νιώθεις πολύ έντονα δεν έχεις παρά να το κάνεις. Για να καταλήξεις, βέβαια, πάλι στην άλλη μεριά της εκδίκησης, που δεν είναι παρά η αγάπη.

Σίγουρα πρέπει να περάσεις από άλλα μονοπάτια, από χίλια κύματα, μέχρι να φτάσεις στο ένα και απλό πράγμα που λέγεται αγάπη. Ένα χρώμα με τόσες άλλες αποχρώσεις, όπως η ανθρωπιά, η ευγένεια, η καλλιέργεια… αυτά τα τόσο απλά πράγματα! (γέλια)

φώτο: Γιώργος Αδάμος

Info:

«Νύχτες Έντγκαρ Άλαν Πόε – Το βαρέλι του Αμοντιλλάδο» / 20 – 23.09.2018 στις 21.30 / Στο Θέατρο Rabbithole