Intro

Η μια και μοναδική Κατερίνα Ντούσκα, το κορίτσι που μεγάλωσε στο Μόντρεαλ του Καναδά με την υπέροχη μεταλλική φωνή που σε οδηγεί σε εκστατικά μονοπάτια αναζήτησης της τζαζ μουσικής, σε συνδυασμό με blues και indie-pop και neo-soul ήχου, επιστρέφει στο stage του Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών στο πλαίσιο των δράσεων του “Fly me to the Moon“, για ένα και μοναδικό live την Παρασκευή 20 Απριλίου.

Η Κατερίνα ήρθε σε επαφή με μια ευρεία γκάμα μουσικών ειδών, όπως ποπ, σόουλ, r&b, folk και κλασική μουσική. Στην Ελλάδα τη γνωρίσαμε το 2013 με το single “One In A Million”, ένα κομμάτι που αμέσως αγαπήθηκε, δημιουργώντας αίσθηση με την ιδιαίτερη χροιά της φωνής της, που παραπέμπει σε «μαύρες» φωνές περασμένων δεκαετιών. Από τότε μέχρι σήμερα, συνεχίζει να ξεχωρίζει με το μοναδικό της μουσικό στιλ, που χαρακτηρίζεται συχνά ως ένας συνδυασμός indie-pop και neo-soul ήχου.

Η Κατερίνα ανέλαβε το φωτογραφικό μας ημερολόγιο αυτή την εβδομάδα και μας μεταφέρει υπέροχες εικόνες από τον μακρινό Καναδά, λίγο πριν επιστρέψει στην Αθήνα για το Live της στο αεροδρόμιο.

The One Weeks Journal

Κατερίνα Ντούσκα

Δευτέρα

Με πετυχαίνετε στις Πασχαλινές μου διακοπές. Βρίσκομαι στο Μόντρεαλ και είμαι ήδη μια εβδομάδα εδώ. Έχω έρθει να επισκεφτώ την οικογένειά μου, η οποία μου λείπει αφάνταστα. Προσπαθώ να συνδυάσω διακοπές με δουλειά. Κάνω διάφορα ραντεβού για την παραγωγή του επόμενού μου δίσκου και γράφω μουσική καθημερινά. Δυστυχώς, ο χειμώνας δεν έχει πει ακόμη την τελευταία του λέξη και τα μέσα προειδοποιούν για χιονοθύελλα. Έχει -7 βαθμούς Κελσίου και δεν πολύ παλεύεται, όπως μπορείτε να φανταστείτε.
Αποδέχομαι πως θα είναι ‘Slow Monday’ και χαλαρώνω στο ειδυλλιακό διαμέρισμα της κολλητής μου (το οποίο μου έχει παραχωρήσει όσο είμαι εδώ) διαβάζοντας και παίζοντας μουσική.
Δε με χάλασε.

Τρίτη

Ξυπνάω και αποφασίζω να αντιμετωπίσω το ψοφόκρυο. Φοράω τη μισή μου βαλίτσα σε ρούχα και πηγαίνω για brunch. Κλασικό, παραδοσιακό, αξιόπιστο, καναδέζικο πρωινό. Οι θερμίδες πάντα απαραίτητες σε αυτό το κλίμα. Φεύγοντας αρχίζω να μετανιώνω την έξοδό μου (φυσάει ασύστολα) και επιστρέφω σπίτι όπου ξαναπιάνω την κιθάρα και δουλεύω μέχρι αργά το βράδυ πάνω σε νέο υλικό.


Τετάρτη

Αρχίζει επιτέλους και υποχωρεί λίγο το κρύο και αποφασίζω να τακτοποιήσω κάποιες δουλειές μου στις δημόσιες υπηρεσίες. Στην Ελλάδα δεν έχω χειρότερο. Αναβάλλω για μήνες οτιδήποτε το γραφειοκρατικό. Εδώ μας εξυπηρέτησαν στα μισά του προβλεπόμενου χρόνου και παρ´όλα αυτά, μας ευχαρίστησαν για την υπομονή μας τουλάχιστον τρεις φορές.

Συνεχίζοντας σε zen mode, αποφασίζω να πάω σε ένα μάθημα hot yoga με τον αδερφό μου. Το μάθημα συνοδευόταν από λάιβ παίξιμο του guzheng (κινέζικης άρπας) και ήταν συγκλονιστικό. Από τις πιο ψυχοθεραπευτικές εμπειρίες, τη συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Αφού φάγαμε βραδινό, αποφασίσαμε να πάμε σινεμά στη νέα ταινία του λατρεμένου μου Wes Anderson, ‘Isle of dogs’. Ένα ακόμη οπτικό αριστούργημα προστίθεται στη φιλμογραφία του.

  Πέμπτη

Την Πέμπτη τη διέθεσα στην οικογένεια και στους συγγενείς μου. Το πρωί έκανα βόλτες με τον πατέρα μου και καταλήξαμε στην αγαπήμενη μου θέα της πόλης που αγαπούσα από παιδί.
Στη συνέχεια είδα τα ξαδέρφια μου, κάνοντας βόλτες στα μαγαζιά στο κέντρο της πόλης και το απόγευμα επισκεφτήκαμε την Παλιά Πόλη του Μόντρεαλ που χαρακτηρίζεται από τον έντονο Ευρωπαϊκό χαρακτήρα που λατρεύω τόσο. Πρόλαβα και την εξαιρετική έκθεση προς τιμή του θρυλικού Leonard Cohen στο MAC (Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης) πριν περιοδεύσει εκτός Καναδά.

Παρασκευή

Ξεκίνησα τη μέρα μου με μουσική νιώθοντας πολύ όμορφα για τα νέα μου τραγούδια. Ανυπομονώ για τη στιγμή που θα ζωντανέψουν στο στούντιο. Νιώθω πως είναι το καλύτερο μου υλικό μέχρι στιγμής.

Στη συνέχεια, παρακολούθησα τις πρόβες του αδερφού μου για τις εξετάσεις του στο πανεπιστήμιο McGill. Είναι και αυτός μουσικός (ντράμερ) και τζαμάραμε λίγο μετά από καιρό.

Το βράδυ φάγαμε οικογενειακώς το πολυαγαπημένο μου καναδέζικο σπεδιαλιτέ “smoked meat” σε ένα από τα πιο ιστορικά diners της πόλης. (Fun fact: είναι ιδιοκτήτρια η Celine Dion!)


Τέλος, συνεχίσαμε με νυχτερινή βόλτα με το αυτοκίνητο. Μου αρέσει πολύ να περνάω ατελείωτες ώρες στο αυτοκίνητο τη νύχτα, χωρίς προορισμό και κατάληξη, ακούγοντας απλά μουσική και χαζεύοντας την πόλη από μακριά.

Σάββατο

Τελευταίες βόλτες και νοσταλγώ ήδη την πόλη σα να έχω φύγει.
Είδα μία παιδική μου φίλη, την Amy, την οποία είχα να δω 10 χρόνια και στην οποία οφείλω την πρώτη μου συναυλιακή εμπειρία (δήλωνε το όνομα μου σε όλες τις σχολικές παραστάσεις εν αγνοία μου). Ήταν πολύ όμορφα.
Περνάω την υπόλοιπη ημέρα κάνοντας τουρισμό στην περιοχή που μεγάλωσα στο Mile End. Εξακολουθεί να είναι η αγαπημένη μου περιοχή σε όλη την πόλη και η νοσταλγία κορυφώνεται.
Δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω σαν highlight της ημέρας το γιουβέτσι της μητέρας μου. Ναι, τόσο μου λείπει το φαγητό της μαμάς.

Κυριακή

Ταξίδι επιστροφής. 19 ώρες συνολικά. Ταλαιπωρημένη και καταβεβλημένη ήδη από jet lag. Τα καλά δεν διαρκούν για πάντα αλλά ετοιμαζόμαστε για το live της Παρασκευής στο αεροδρόμιο και δεν υπάρχει καλύτερο αντίδοτο. 🙂

Η Κατερίνα Ντούσκα στο Αεροδρόμιο της Αθήνας | Παρασκευή 20 Απριλίου | 12:00 – 13:00 | Είσοδος ελεύθερη

Κεντρική φωτογραφία: Ειρήνη Μίλιου | @eirinii