Intro

Η Μαρία Κουσουνή είναι Α’ Χορεύτρια του Μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής από το 2008. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Έλαβε δίπλωμα χορεύτριας και δίπλωμα καθηγήτριας χορού «Βαγκάνοβα» από την Ανώτερη Επαγγελματική Σχολή Χορού Δ. Γρηγοριάδου, όπου σπούδασε υπό τις Μπογκόεβα, Ρίζοβα, Σιμεόνοβα, Γρηγορίου. Υπήρξε Σολίστ σε Κρατική Όπερα Βιέννης και Μπαλέτο Αμβούργου Τζον Νόυμαγερ. Έχει ερμηνεύσει πρώτους ρόλους σε έργα όπως Ρωμαίος και Ιουλιέττα (Κράνκο), Σπάρτακος, Μήδεια, Το πουλί της φωτιάς, Ιεροτελεστία της άνοιξης και Μπολερό (Τζανέλλα), Νιζίνσκ, Η μπαγιαντέρα (Μακάροβα), Ζιζέλ (Τσερνίκοβα), Μικρός θάνατος (Κύλιαν), Slingerland (Φορθσάιθ), και πολλά άλλα. Χόρεψε τρεις φορές στην Πρωτοχρονιάτικη συναυλία της Βιέννης. Το 2001 απέσπασε Ειδικό βραβείο στο Διεθνή Διαγωνισμό Χορού Λουξεμβούργου.

Η Μαρία Κουσουνή, γράφει και μοιράζεται στιγμές από τη ζωή της για το ημερολόγιο του ελculture. 7 ημέρες γεμάτες χορό, σκληρή δουλειά και αναμνήσεις. Ένα ταξίδι στην Κύπρο και μαθήματα στην Επαγγελματική Σχολή της Λυρικής με τα φιντανάκια του μέλλοντος, η ιδέα ενός προσωπικού blog και η πρόσκληση σε gala χορού στην Ιταλία. 

Σκέψεις και μαθήματα ζωής μέσα από μνήμες, αγαπημένα πρόσωπα. Και σίγουρα πολλές πουέντ!

The One Weeks Journal

Μαρία Κουσουνή

Τρίτη 24 Απριλίου 2018

11:30 π.μ. Άδεια στούντιο. Απόλυτη ησυχία. Σκέψεις. Χίλιες σκέψεις. Τέλειες συνθήκες για workout και training. Έχω επιλέξει να κάνω μάθημα μόνη μου. Επαναφορά στις βασικές αρχές. Έλεγχος τεχνικής και σταθερότητας. Επαναλήψεις βημάτων. Ξανά και ξανά. Το μόνο που ακούγεται είναι ο ρυθμικός ήχος των πούεντ. Των βημάτων. Η ανάσα μου. Το λαχάνιασμα. Διορθώνω τον εαυτό μου. Αυτή η εσωτερική φωνή… δίνει οδηγίες και το σώμα υπακούει. Ο χρόνος δεν υπάρχει. Δεν τον αισθάνεσαι. Αισθάνεσαι μόνο τη στιγμή. Εσένα. Το σώμα σου. Το είναι σου. Τους παλμούς σου. Καταλαβαίνεις πότε θα σταματήσεις. Σου μιλάει.

Βγάζω τις σημειώσεις μου, τη μουσική μου. Και αναζητώ βήματα. Σύντομα ξεκινώ τη νέα μου χορογραφία για την Επαγγελματική Σχολή της Λυρικής. Τα πρώτα βήματα έρχονται γρήγορα. Είμαι σε καλή διάθεση. Υπάρχει έμπνευση. Το σώμα δεν σταματά να χορεύει. Νέα βήματα. Νέοι συνδυασμοί και πρόσωπα. Τα πρόσωπα των χορευτών που θα χορέψουν. Θα μπορούσα να μείνω εδώ μέχρι το βράδυ. Πέρασαν ήδη τρεις ώρες. Πρέπει να προλάβω…

Είμαι σπίτι και ράβω καινούρια ζευγάρια πουέντ. Η δουλειά της χορεύτριας δεν σταματά ποτέ στα στούντιο χορού.

Το απόγευμα είμαι στο «Χοροχρόνο». Στο καθιερωμένο ραντεβού. Σημείο συνάντησης καλλιτεχνών, χορευτών και σπουδαστών. Παρακολουθώ την πρόβα του Χ. Μανταφούνη με το Γ´ έτος που σύντομα έχουν παράσταση. Συνομιλώ με τη Σοφίνα Λαζαράκη και απολαμβάνουμε για λίγο την ηρεμία πριν το απογευματινό μάθημα. Ο ήχος του πιάνου! Προσπάθεια, ιδρώτας, ερωτήσεις- απαντήσεις, αναλύσεις τεχνικής μπαλέτου, επαναλήψεις, επιτυχία, χαμόγελα ικανοποίησης. Αγκαλιές και καληνύχτες. Τι υπέροχος τρόπος να κλείσει η ημέρα!

Τετάρτη 25 Απριλίου 2018

7:00πμ. Πρωινός καφές. Με συνδυασμούς. Συνδυασμούς βημάτων. Πριν ακόμα ξυπνήσω καλά καλά. Χορεύω νοητικά ακούω τη μουσική μέσα μου και με οδηγεί χορευτικά. Σήμερα διδάσκω στο 2ο και 3ο Έτος της Επαγγελματικής Σχολής της Λυρικής. Οι ασκήσεις του μαθήματός μου είναι έτοιμες πριν ακόμα φύγω από το σπίτι. Όλες μου οι ετοιμασίες είναι χορευτικές. Μέχρι τη στιγμή που θα κλείσει η πόρτα του σπιτιού. Και συνεχίζει. Πιάνω τον εαυτό μου στο αυτοκίνητο να τραγουδάει. Φτάνω στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Τραγουδάω. Κρατάω τον εαυτό μου να μην χορέψει. Τουλάχιστον όχι ακόμα. Ετοιμάζομαι στο καμαρίνι. Ξαναθυμάμαι τους συνδυασμούς. Κάνω ζέσταμα και γυμναστική. Ανεβαίνω στον 6ο όροφο που είναι η σχολή. Έχουν τη πιο ωραία θέα.

10:00 πμ: Είναι ώρα για μάθημα. Σήμερα είμαι από την «άλλη» πλευρά. Η διδασκαλία συνοδεύεται και αυτή από έμπνευση. Μεγάλη εφευρετικότητα. Προσέγγιση με διαφορετικούς τρόπους. Να καταλάβουν. Να λειτουργήσει ο νους. Να δημιουργήσεις νοερές εικόνες με τις λέξεις και πραγματικές με το σώμα σου. Χρειάζεται και τη δική τους ύψιστη συμμετοχή. Δίνεις και παίρνεις πίσω. Είναι αυτή η ικανοποίηση ότι κατάλαβαν και είναι ένα, δυο, δέκα βήματα παραπέρα. Δεν είναι ίδιοι με πριν. Ούτε και εγώ είμαι ίδια με πριν. Το μάθημα τελειώνει. Χαλαρώνουν αλλά είναι γεμάτοι ενέργεια. Μιλούν, αστειεύονται. Τους παρατηρώ. Έναν έναν. Θα είναι οι πρωταγωνιστές που θα ζωντανέψουν και θα δώσουν κίνηση στη μουσική. Χαμογελώ.

Έχω και άλλο λόγο να χαμογελώ. Πάλι θα βρεθώ στα άδεια στούντιο να αναζητήσω νέα βήματα για αυτούς. Σαν να είμαι η ίδια στην παράσταση. Επάνω στη σκηνή. Φαντάζομαι τα φώτα, τη χορογραφία. Γνωρίζω ακριβώς ποιος θα χορέψει σε ποιο κομμάτι. Σαν να έχει ανοίξει ένα «κανάλι» και μου δίνει τις πληροφορίες. Φαντάζομαι τα κοστούμια. Παίρνω γρήγορα τις σημειώσεις μου και αρχίζω να σχεδιάζω τι θα φορούν. Πάλι με ξεγέλασε ο χρόνος και οι πληγές στα πόδια μου που άνοιξαν από τις πουέντ είναι εκεί να μου θυμίσουν ότι πρέπει να σταματήσω.

Γυρίζω σπίτι. Λαμβάνω ένα ευχάριστο mail κοιτώντας το κινητό. Με κάλεσαν να χορέψω σε γκαλά χορού στην Ιταλία. Η χαρά μου δεν περιγράφεται. Πρέπει να μιλήσουμε για τις λεπτομέρειες για το guesting. Τι θα χορέψουμε. Τι θα φορέσουμε. Το συζητάμε μαζί με τον Βαγγέλη. Ανυπομονώ να ξεκινήσουμε.

Πέμπτη 26 Απριλίου 2018

Training το πρωί. Μόνη μου πάλι.

Δεν έχω συνηθίσει να μην έχω πρόβα. Είναι περίεργο ένας χορευτής να μην έχει πρόβα.

Δεν σταματώ όμως. Το απόγευμα γυμνάζομαι μαζί με την ομάδα της Λυρικής Σκηνής. Για δεύτερη φορά μέσα στη μέρα. Για άλλη μια φορά θα κάνω κάτι παραπάνω για μένα. Θα μείνω πάλι στο στούντιο να θυμηθώ τα βήματα της χορογραφίας μου.Να ιδρώσω. Μετά θα μείνω για να παρακολουθήσω τη σκηνική πρόβα του μπαλέτου. Είναι στη τελική ευθεία πριν την πρεμιέρα.

Κάθομαι στο κοινό. Έχουν ξεκινήσει οι πρόβες με τα φώτα και τα σκηνικά. Ακόμα όλα είναι υπό κατασκευή. Αυτή η διαδικασία έχει μια γοητεία. Μισά έτοιμα, μισά όχι. Παράλληλα κρύβει έναν εκνευρισμό. Οι χορευτές συνήθως είναι νευρικοί σε αυτή τη φάση. Δεν είναι ποτέ άνετα να προσπαθείς να χορέψεις κάτω από καινούριες συνθήκες που μάλιστα δεν έχουν ολοκληρωθεί. Ειδικά αν πρέπει να χορέψεις κάτι που είναι δύσκολο. Αυτό σου προσθέτει βαθμούς δυσκολίας και σου αφαιρεί από την τέχνη σου. Είναι όμως ακριβώς αυτή η φάση. Αυτό είναι κάτι που θα ξεπεραστεί γρήγορα, θα γίνεται όλο και καλύτερο, καθώς όλα με τις μέρες θα μπουν σιγά σιγά στη θέση τους. Equilibre του Αντώνη Φωνιαδάκη. Έχω καθυστερήσει και βλέπω μόνο το τέλος του. Είναι η πρώτη φορά με φώτα, κοστούμια, σκηνικά και είναι σε ρυθμό παράστασης. Θα το δω ούτως η άλλως στις παραστάσεις. Μοιράζομαι την αγωνία των συναδέλφων μου. Αυτή τη φορά από τα βελούδινα κόκκινα καθίσματα.

Διάλειμμα. Μετά η διεθνής χορογραφική επιτυχία του Alexander Ekman. ”Cacti”. Έτσι την έχουν χαρακτηρίσει.

Και κάνω σκέψεις. Πως να μην είναι; Φτιάχτηκε για το “Nederlands Dance Theater”. Εκεί όπου βρίσκονται οι καλύτεροι σύγχρονοι χορευτές του κόσμου. Αρκετοί από τους οποίους ήταν Ά χορευτές σε μεγάλες κλασικές ομάδες. Είναι η μοναδική ομάδα σε αυτό το επίπεδο που δεν έχει corps de ballet. Δεν χρειάζεται να έχει. Γατί στο σύνολο της είναι όλοι διαλεχτοί. Μοναδικοί.

Τόσο απλή η χορογραφία. Τα απλά χρειάζονται μεγάλη μαεστρία.

Εκεί μου έρχεται στο μυαλό, όταν ένα χρόνο πριν έκανα μάθημα μαζί με αυτή την ομάδα των Nederlands. Το πρωινό κλασικό μάθημα το έδωσε ένας  Αμερικανός πρώην Α’ χορευτής του John Neumeier. Γνωριστήκαμε με ενθουσιασμό. Βρήκαμε τα κοινά μας στοιχεία από την κοινή μας εμπειρία. Μια φορά στην οικογένεια, για πάντα στην οικογένεια. Έτσι λένε. Γνώρισα τους υπόλοιπους χορευτές και τους χορογράφους. Ο διευθυντής, Paul Lightfoot κάνει και αυτός μάθημα με την ομάδα και μου παραχωρεί τη θέση του στην μπάρα. Είναι ευδιάθετος και αστειεύεται. Το μάθημα ξεκινά. Όλοι σοβαρεύουν, αφοσιώνονται και προσπαθούν στο μέγιστο. Παρόλη την κούραση της χθεσινοβραδινής παράστασης και των επόμενων που θα έρθουν, το μάθημα είναι πολύ δύσκολο. Απόλυτα κλασικό. Οι πιο σύγχρονοι χορευτές του κόσμου έχουν ειδικότητα στο κλασικό μπαλέτο! Βέβαια! Είναι φυσιολογικό. Για να διατηρήσεις την τεχνική του σύγχρονου χορού σε τόσο υψηλό επίπεδο, χρειάζεται το απόλυτο είδος εκγύμνασης. Ένα πρωινό κλασικό μάθημα για να αποκτήσεις τέλειο αυτοέλεγχο ώστε να μπορέσεις να ανταπεξέλθεις στις απαιτήσεις των προβών και των παραστάσεων. Εξού και η μαεστρία.

Η επιβεβαίωση ενός συμπεράσματος. Ο σύγχρονος χορός έχει και αυτός αρχές. Δεν είναι άναρχος. Δεν είναι ότι να ‘ναι. Είναι συνέχεια του κλασικού και συντηρείται μέσα από αυτόν. Αλλιώς μιλάμε για κάτι άλλο.

Επιστρέφω στη Λυρική. Παρακολουθώ τη πρόβα. Αναγνωρίζω στοιχεία. Στοιχεία που συνδέουν το παρελθόν, που είναι τόσο δυνατό και έχει αφήσει ιστορία, με το τώρα. Είναι εμφανές από ποια μεγάλη σχολή προέρχονται οι χορογραφικές επιρροές του Ekman. Υπάρχει σύνδεση. Υπάρχει τάξη. Μουσικότητα. Καθαρότητα στο concept. Στην κίνηση. Η ιδέα είναι φρέσκια. Διαφορετική από αυτό που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε. Μια χορογραφία που ο χορευτής σίγουρα απολαμβάνει να χορεύει. Θα είμαι εκεί στην πρεμιέρα και στις υπόλοιπες παραστάσεις. Να το δω πιο ολοκληρωμένο. Να το παρατηρήσω.

Πρέπει να φτιάξω βαλίτσα γιατί αύριο φεύγω, πετάω….

Παρασκευή 27 Απριλίου 2018

Ημέρα ταξιδιού. Ελ. Βενιζέλος. Ταξιδιώτες. Αγαπώ τα ταξίδια. Σε όλη μου την καριέρα ταξιδεύω. Γύρισα όλο τον κόσμο χορεύοντας. Βρισκόμουν διαρκώς σε ένα αεροπλάνο. Πάντα κάθε χρόνο βρίσκομαι εκτός Ελλάδας με μια βαλίτσα. Η μισή βαλίτσα της χορεύτριας και παραπάνω είναι γεμάτη με πουέντ και τα απαραίτητα της πρόβας. Θυμάμαι τον ενθουσιασμό που συνοδεύει αυτά τα ταξίδια. Το ότι δεν ξέρεις τι να περιμένεις ακριβώς αλλά ξέρεις πως θα είναι συναρπαστικό και ότι θα σε γεμίσει χαρά. Έχεις ήδη χαρά. Αυτή τη φορά δεν θα χορέψω. Είμαι Κριτική Επιτροπή στον Παγκύπριο Διαγωνισμό Μπαλέτου 11-17 ετών… Χαμογελώ. Γνωρίζω ακριβώς πώς αισθάνονται οι νέοι χορευτές. Αυτές τις μέρες ειδικά. Κάπου εκεί συνειδητοποιώ πόσες εμπειρίες και υπέροχες ιστορίες από όλο τον κόσμο μπορώ να αφηγηθώ. Και κάπου εκεί θα μου έρθει αυτή η συναρπαστική ιδέα να ξεκινήσω το δικό μου blog που θα φιλοξενείται στο site μου kousouni.com. Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω!

Φτάνω στην Κύπρο. Είναι η τέταρτη μου φορά. Αγαπώ την απλότητα των ανθρώπων και τον τρόπο που μιλούν. Φτάνω στο ξενοδοχείο. Αφήνω τα πράγματα και έτσι όπως είμαι αρχίζω να περπατώ. Πάω στην παραλία. Βουτάω στη θάλασσα. Διαβάζω το βιβλίο μου. Περπατώ, περπατώ… περνούν 5 ώρες. Το κατάλαβα μόνο όταν άρχισαν να με πονούν τα πόδια μου. Γυρίζω στο ξενοδοχείο και μόλις έχει φτάσει η Σύλβια από τη Βιέννη. Ήταν ρεπετιτέρ στην Όπερα της Βιέννης. Τώρα καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο. Πόσο μικρός είναι ο κόσμος. Μια σταλιά. Αποφασίζουμε αυθόρμητα να δειπνήσουμε μαζί για να πούμε τα νέα μας. Δεν σταματάμε να μιλάμε. Μαθαίνω σχεδόν τα πάντα. Για την Όπερα της Βιέννης, της Βουδαπέστης. Τους χορευτές, τις παραστάσεις. Αυτές οι συναντήσεις μετά από καιρό κρύβουν μεγάλη χαρά. Καταλαβαίνεις ακόμα περισσότερο ποσό ωραία ήταν τα προηγούμενα χρόνια και ότι δεν έχει σημασία πόσος χρόνος έχει περάσει. Σημασία έχει η αίσθηση που σου έχουν αφήσει οι άνθρωποι από τις εμπειρίες της ζωής σου. Αυτό είναι για πάντα εκεί. Και με τη πάροδο του χρόνου είναι σαν το παλιό κρασί. Γίνεται καλύτερο.

Σάββατο 28 Απριλίου 2018

Ημέρα ημιτελικών. Το πρωί θα συναντηθούμε, όλη η κριτική επιτροπή για να συζητήσουμε τους κανονισμούς για τη διεξαγωγή του διαγωνισμού. Θα γευματίσουμε μαζί. Θα μοιραστούμε όμορφες ιστορίες από όλα τα μέρη του κόσμου, θα συζητήσουμε για το χορό, τις διδασκαλίες, την τεχνική του μπαλέτου, το σύγχρονο χορό. Μιλάμε σε τρεις διαφορετικές γλώσσες. Γερμανικά, Ελληνικά, Αγγλικά και κάποιες φορές παρεμβάλλονται Βουλγαρικά. Γελάμε, γιατί αλλάζουμε αυτόματα χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Δεν παίρνουμε ανάσα.

Επιστροφή στο Ξενοδοχείο. Βόλτα στη θάλασσα. It’s a must.

Το απόγευμα είναι ο διαγωνισμός. Έχω νευρικότητα σαν να είναι να χορέψω εγώ για πρώτη φορά. Γυρνώ το κεφάλι μου και βλέπω πιο πέρα την Ιωάννα Αβραάμ σολίστ από την Όπερα της Βιέννης. Χαιρετιόμαστε από μακριά. Θέλω να της μιλήσω. Δεν μπορώ να αφήσω τη θέση μου ως κριτής και κάνουμε νόημα, να βρεθούμε μετά. Μικρός υπέροχος κόσμος. Ανοιγοκλείνεις μια στιγμή τα μάτια και είναι όλα εδώ, μπροστά σου…

Ανοίγει η αυλαία και ασταμάτητα περνούν από μπροστά μας tutu, τιάρες, πουέντ, όνειρα, χορός. Είναι η μέρα τους. Να χορέψουν, να εκφραστούν, να αναμετρήσουν τον εαυτό τους, να πετύχουν, να αποτύχουν, να χαρούν, να κλάψουν. Εμπειρίες. Αρμονία. Πόση αγάπη και πόση τέχνη;. Πόση προσπάθεια;

Για να χαρεί η ψυχή. Μέσα από τη μουσική. Μέσα από την αρμονία της κίνησης.

Κυριακή 29 Απριλίου 2018

Θάλασσα πριν το πρωινό. Μια μεγάλη βόλτα στη Μαρίνα και στην παλιά πόλη της Λεμεσού με τα αγαπημένα μέλη της επιτροπής. Η Σίλβια μονολογεί συνέχεια πόσο ωραία είναι η ζωή.

Χορεύουμε στο δρόμο. Με ανάλαφρο βήμα χαράς χαζεύουμε τα μαγαζιά μέσα στα στενά. Μας ρωτούν από πού είμαστε. Είμαστε από διαφορετικά μέρη. Αλλού γεννηθήκαμε, αλλού μεγαλώσαμε. Αλλού ζήσαμε, αλλού καταλήξαμε και βρισκόμαστε τώρα εδώ. Είναι σαν να ζούσαμε μαζί από πάντα. Ανήκουμε παντού. Μας ρωτούν τι κάνουμε στην Κύπρο. Ενθουσιασμός μετά την απάντηση! Φαίνεστε! Για πάντα μπαλαρίνες.

Το βράδυ είμαστε για τελευταία φορά στο θέατρο. Είναι και Παγκόσμια Ημέρα Χορού. Είναι ο τελικός και η απονομή βραβείων στις κατηγορίες Junior και Senior. Πόση ομορφιά και πόση χάρη; Η διαδρομή ως εδώ έχει την αξία. Οι άνθρωποι που ήταν δίπλα σου. Αυτοί που σε στηρίζουν, αυτοί που σε αγαπούν. Αυτοί που αγαπάς και πιστεύεις. Και ότι έζησες, είναι για να μάθεις. Να εξελιχθείς. Να γίνεις καλύτερος.

Αγωνία για τα αποτελέσματα. Οι νικητές είναι όλοι. Άραγε το ξέρουν; Θέλει θάρρος. Τόλμη. Δύναμη. Χρειάζεται αρετές για να αντιμετωπίσεις τη ζωή. Να καταφέρεις να πατήσεις τη σκηνή. Καταθέτεις ένα μεγάλο μέρος της αλήθειας σου για να δημιουργήσεις αρμονία. Χρόνια σκληρής προσπάθειας και εκπαίδευσης για να παρουσιάσεις 2 χορευτικά λεπτά.

Αν ήξεραν τώρα πόσο πολύτιμη είναι αυτή η εμπειρία σε οτιδήποτε και αν τους συμβεί. Είναι η δύναμη τους. Πάνω σε αυτό μπορούν να χτίσουν το μέλλον τους όλο. Να χρησιμοποιήσουν και να μάθουν από τα λάθη. Ακόμα πιο σημαντικό να απορρίψουν την ίδια την επιτυχία του σήμερα. Του χθες. Για να μπορέσουν να προχωρήσουν στην επόμενη.

Δευτέρα 30 Απριλίου 2018

Χαράματα. Αφήνω την Κύπρο, τη Μύρια, την Κλέα. Τη Σύλβια, την Αντιγόνη. Την αγαπημένη μου επιτροπή, τις αγαπημένες δασκάλες. Γεμάτη ευγνωμοσύνη και θαυμασμό. Άψογη διοργάνωση. Για τα φώτα σκηνής και τις αυλαίες που ανοίγουν κάθε χρόνο. Για τους «δρόμους» που ανοίγουν. Που φέρνουν πιο κοντά τους νέους χορευτές στα ίδια τους τα όνειρα.

Οι ευχαριστίες όμως δεν ταιριάζουν στην αγάπη. Ούτε στην προσφορά.

Φτάνω πρωί στην Αθήνα. Έχω κοιμηθεί 3 ώρες. Δεν με νοιάζει. Είμαι γεμάτη από χαρά. Πηγαίνω κατευθείαν στα στούντιο για τη προετοιμασία των εξετάσεων του Α’ έτους .Τεχνική στις πουέντ. Η ίδια διαδικασία.

Χωρίς προσπάθεια, χωρίς κόπο δεν πας πουθενά. Χρειαζόμαστε κάποιον να εμπιστευόμαστε. Χρειάζεται να αναγνωρίσουμε τον δάσκαλο. Να μας καθοδηγεί. Να μας εμπνέει. Αλλιώς μόνος σου θα χαθείς. Κανείς δεν μπορεί μόνος.

Επιτέλους είμαι σπίτι. Στο αγαπημένο μου μέρος. Στιγμές χαλάρωσης και αγάπης με τον σύντροφο της ζωής μου.

Αύριο ξημερώνει Πρωτομαγιά. Αποκοιμάμαι με μια σκέψη. Τη σκέψη του αύριο. Σαν παιδί. Αυτή τη φορά με άλλα αγαπημένα πρόσωπα. Ανυπομονώ να βρεθούμε με την οικογένεια, τον Δημήτρη Δημητρούλη για να δούμε το υπέροχο διαμέρισμα που διακόσμησε. Αγαπώ την αισθητική του. Παρέα με τον Δημήτρη Ανδρεά να γελάσουμε. Έχουμε πολλά να πούμε. Είναι η τέλεια συνέχεια της σημερινής ημέρας. Κάθε καινούρια μέρα να φροντίζουμε να είναι. Κλείνω τα μάτια και ονειρεύομαι αυτό που όλοι μας ψάχνουμε τελικά. Τη χαρά. Τη ζωή.