Intro

Το Κέντρο Ελέγχου Τηλεoράσεων παρουσιάζει από τις 8 Μαρτίου το έργο «Λεόντιος και Λένα» του Γκέοργκ Μπύχνερ, σε πρώτη σκηνοθετική απόπειρα του Παντελή Φλατσούση που επί χρόνια ήταν στο πλευρό του Θωμά Μοσχόπουλου, μ’ έναν έμπειρο θίασο ηθοποιών και συνεργατών στο πλευρό του. Μέσα σ’ αυτούς και η Φωτεινή Παπαχριστοπούλου που με αυτή την αφορμή πήρε στα χέρια της το “One Weeks Journal” και μας παρουσιάζει μια εβδομάδα από την ζωή της λίγο πριν την πρεμιέρα της παράστασης.

Η Φωτεινή Παπαχριστοπούλου μένει στην Αθήνα. Σπούδασε Σωματικό Θέατρο στο Παρίσι στην σχολή Jacques Lecoq, Υποκριτική στο Νεοελληνικό Θέατρο Γ. Αρμένη και Θεατρολογία στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών στο Καποδιστριακό Παν/μιο Αθηνών.

The One Weeks Journal

Φωτεινή Παπαχριστοπούλου

23/2/2018

Γύρω στις 7:45 με 8:00 με ξυπνάει. Ακουμπάει απαλά το πόδι της στο μάγουλό μου, μυρίζει το αυτί μου, περπατάει στην κοιλιά μου. Μεγάλη ξεδιαντροπιά. Σηκώνομαι με κλειστά μάτια, ανοίγω το ντουλάπι, ρίχνω στο μπολ κροκέτες, βάζω φρέσκο νερό στο άλλο μπολ. Ανοίγω μπαλκονόπορτα για να αρχίσουν τα ξεπορτίσματα. Αυτοματοποιημένες κινήσεις, ένα γουργουρητό και ένα ευχαριστήριο νιαούρισμα. Τη λένε Κίρκη, η καλύτερή μου φιλενάδα, το ξυπνητηράκι μου, το παρεάκι μου, γκαρδιακιά κολλητή, εκλεκτική συγγένεια.

«Πότε πότε βρίσκω τις γάτες αλλόκοτα ανθρώπινες» λέει ο Ουίλιαμ Μπάροουζ στο βιβλίο του «Οι γάτες μέσα μας». Ναι, κύριε Μπάροουζ, κι εγώ απορώ πώς πριν κάποια χρόνια ζούσα χωρίς γάτα.

Σήμερα είναι Παρασκευή. Και το Σάββατο και την Κυριακή και τη Δευτέρα και κάθε μέρα αυτό το ξύπνημα επαναλαμβάνεται.

24/2/2018

Οι πρόβες γίνονται στην Κυψέλη. Το πιο λαϊκό, αυθεντικό και το πιο αντιπροσωπευτικό quartier της Αθήνας αυτή τη στιγμή. Χρώματα, αρώματα, πανσπερμία εθνών, συνάντηση πολιτισμών, πολιτικοποιημένα γκράφιτι, μου θυμίζει μέρος της παλιάς μου γειτονιάς στο Faubourg Saint- Denis, στο Παρίσι. Ξεπεσμένοι αριστοκράτες της παλιάς Αθήνας τα νεοκλασικά, που σε κοιτάνε με θλιμμένες φάτσες αναπολώντας τα περασμένα μεγαλεία. Ανεβαίνω την οδό Λέλας Καραγιάννη, κοιτάω δεξιά το αφρικανικό κουρείο και μια λαμπερή λευκή οδοντοστοιχία μου χαμογελά, είναι η Τούσι η κομμώτρια από το Κονγκό. Φιλιά στο όμορφο μωρό σου, Τούσι, που δε χορταίνω να του φιλάω τις πατούσες!

Θυμάμαι τα λόγια του Δημήτρη Καραγιάννη, αν δεν κάνω λάθος στο βιβλίο του «Έρωτας ή Τίποτα»: «Ο Ξένος είναι ο προσωπικός μου πλούτος που δεν τον έχω οικειοποιηθεί, το διαφορετικό που δεν ξέρω πώς να το ενστερνιστώ, το δικό μου στοιχείο που δεν το κατανοώ και το περιχαρακώνω έξω από μένα.»

Φτάνοντας στην οδό Κύπρου θα χωθώ στο προβάδικο, αλλά σκέφτομαι πιο πριν να επισκεφθώ το μαγαζί με τα χειροποίητα πατάκια, να πάρω ένα πολύχρωμο για την κουζίνα. Ο κύριος Στέλιος με την τραγιάσκα και ο αδελφός του έχουν την επιχείρηση, αλλά, επειδή ο αδελφός του πέθανε πριν δύο χρόνια, τον βοηθάει στη δουλειά ο Νιμάρ από τη Συρία. Νόμιμος, με τα χαρτιά του και τα όλα του, λέει ο κύριος Στέλιος, θα φέρουμε σε λίγους μήνες και την υπόλοιπη οικογένεια. Δε ρωτάω παραπάνω, γιατί πολλές βόμβες, τρόμος και παράνοια σφυρίζουν πάνω από το κεφάλι της Συρίας εδώ και μέρες.

Χώνομαι στο προβάδικο, στον δικό μου κόσμο.

25/2/2018


Οι πρόβες είναι οι μαγικές διαδρομές, νέα ανταμώματα, αναζητήσεις σχεδόν Σερλοκχολμικές για να «ξεκλειδώσουμε» το κείμενο, διακαείς επιθυμίες να συνομιλήσεις με το νεκρό συγγραφέα, γελοίους πόθους να τον δεις στον ύπνο σου το βράδυ της Κυριακής και να σου εξηγήσει τι ήθελε να πει εκεί που λέει: «Ω ! Θεέ μου! Τη μισή μου ζωή θα αφιέρωνα στην προσευχή, αν μου ΄δινες μόνο ένα στάχυ για αν το ιππεύσω σαν λαμπρό άτι, ώσπου κι ο ίδιος να σωριαστώ νεκρός στα στάχυα. Τι αλλόκοτη βραδιά.» Αχ, κύριε Μπύχνερ, γιατί πεθάνατε τόσο νέος, τόσο ιδιοφυής, τόσο αινιγματικός;

Καθόμαστε όλοι γύρω γύρω σαν τους Ινδιάνους προσπαθώντας να καλέσουμε το πνεύμα του, να κατανοήσουμε έστω και λίγο, να κοινωνήσουμε λίγο από την ευφυΐα του, την ποίησή του, τη μαγεία του. Αχ, κύριε Μπύχνερ, παίζετε κρυφτούλι σαν παιδί! Αυτό το έργο «Λεόντιος και Λένα» είναι μια περιπέτεια ενηλικίωσης δύο παιδιών που ερωτεύτηκαν από τύχη, κατά τύχη, από πλάνο; Γύρω γύρω στον κύκλο σαν Ινδιάνοι, αυτό που καταφέραμε Κυριακή βράδυ, είναι να ξεκινήσει μια βροχούλα, να πλυθούνε τα πεζοδρόμια και οι πλατείες της Κυψέλης. Βαθύς αναστεναγμός.

«Τόσο μακρύς είναι ο δρόμος;» – «Κάθε δρόμος είναι μακρύς».

26/2/2018

Ξύπνημα πρωινό γατίσιο, επαναλαμβανόμενες κινήσεις, διαδρομές ρουτίνας προσπαθώντας, όσο γίνεται, να στρίβω από κάποιο άλλο στενάκι για να εκπλήσσομαι ευχάριστα από το απροσδόκητο, Κυψέλη, προβάδικο.

Σήμερα όλη η μέρα είναι αφιερωμένη στη μουσική. Ο μαέστρος, πιλότος, ο πάντα χαμογελαστός, ευγενής και αναρχικός αριστοκράτης, δημιουργός ηχητικών τοπίων, ο Henri Kergomard έχει τα ηνία και καλπάζει, καλπάζει. Μέσα στο κόσμο της μουσικής χάνεσαι τόσο ηδονικά!

«Ό,τι κάνουμε είναι μουσική» έλεγε ο Τζον Κέιτζ, ο οποίος τα τελευταία χρόνια της ζωής του έμενε με τον σύντροφό του σε ένα ρετιρέ στον πιο πολυσύχναστο δρόμο της Νέας Υόρκης, στην 6η λεωφόρο και, όπως εξηγούσε στους επισκέπτες του, δε χρειαζόταν κανένα ραδιόφωνο, «χρειάζεται μόνο να ανοίξω το παράθυρο».

Φαντάζομαι να περπατάμε στους δρόμους της Αθήνας και να ακούγονται από μεγάφωνα μουσικές, ήχοι, κελαϊδίσματα, τα κύματα της θάλασσας, ο αέρας, φτερουγίσματα και σιωπές, σιωπές, σιωπές. Στο θέατρο και στη μουσική η απουσία ήχων είναι μια ηθελημένη προσπάθεια, μια κατασκευασμένη απουσία ήχων. Στη ζωή, ακόμα και στις πιο σιωπηλές στιγμές της, ενυπάρχουν ανεπαίσθητοι ήχοι. Τεντώνω τα αυτιά μου να αφουγκραστώ και περπατώ στις μύτες των ποδιών μου…

27/2/2018

Έχει μια λιακάδα. Λιακάδα φιλενάδα και παρηγορήτρα και ξεμυαλίστρα! Σε φωνάζει, σου ουρλιάζει «Έλα έξω! Πάμε βόλτα;»

Αυτό το φως το καθαρό και διαυγές που θες να το ρουφήξεις και να ξεπλυθείς και μέσα και έξω. Η Φυσική επιμένει ότι το σκοτάδι δεν υφίσταται ως οντότητα, υπάρχει μόνο ως απουσία του φωτός. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί τα προβάδικα είναι ανήλιαγα και σκοτεινά, πέρα από την ανάγκη της στιγμής που στήνεις φώτα παράστασης…

Βαθιά μέσα μου πιστεύω ότι στο τέλος το φως θα νικήσει.

28/2/2018

Ξαναδιαβάζω και ξαναδιαβάζω το έργο «Λεόντιος και Λένα» σε συγκεκριμένη γωνία του σπιτιού που βλέπει προς τη βιβλιοθήκη. Στο τελευταίο ράφι γίνεται μια θορυβώδης συνομιλία από ενθύμια ταξιδιών, δώρα και βιβλία. Κατά έναν περίεργο τρόπο προσπαθώ να κάνω συνδέσεις – σχεδόν ψυχαναγκαστικές – με το έργο και επικεντρώνομαι στο σύμπλεγμα «Έρωτας και Ψυχή» από την αγορά της Πέλλας, είναι το δώρο της Χρύσας. Η πρώτη πρώτη συνάντηση του Λεόντιου και της Λένας δεν έχει οπτική επαφή, ούτε βεβαίως απτική, δεν έχει βλέμμα, δεν έχει χάδι, έχει μόνο άκουσμα! Τι αλλόκοτος έρωτας, ερωτεύεσαι τη φωνή, τον ήχο του άλλου. Το πορτραίτο του κυρίου Σαίξπηρ, ένα δώρο από τη φίλη μου Χαρά, μου κλείνει το μάτι και απαγγέλλει τον 1ο στίχο Σονέτο 137: «Έρωτα εσύ τυφλέ τρελέ, στα μάτια μου τι κάνεις;» Το σύμπλεγμα του Έρωτα και Της Ψυχής στηρίζεται στο βινύλιο 45 στροφών του Τζόνι Κας. Ο Τζόνι κοιτάει χαμηλά με περισυλλογή και μελαγχολία, τραγουδάει στο αυτί της Ψυχής ‘‘She used to love me a lot ’’. Ο πύργος του Άιφελ, ενθύμιο παρισινό, μου θυμίζει το περιπετειώδες ταξίδι ενηλικίωσης που ξεκινάνε οι δύο ήρωες προς το άγνωστο, το τόσο συναρπαστικό και τρομακτικό την ίδια στιγμή.

Ο σκοτεινός Darth Vader, αγαπημένο παιχνίδι του Φάνη, με ορθωμένο φωτόσπαθο στηρίζεται πάνω στα «Πάθη του Νεαρού Βέρθερου» του Goethe σα να υπενθυμίζει ότι το τέλος του ταξιδιού είναι πάντα εκεί, παρόν και αμείλικτο. Το κενό, το τίποτα, η ανυπαρξία, η απουσία, το άδειο, η παραίτηση, σου λέει σταθερά και ήρεμα: «Αυλαία».

1/3/2018

Διάλειμμα… Ημέρα Πέμπτη. Mon repos= γαλλική λέξη, μτφ.

Τα πόδια μου αναπαύονται, Παρίσι, γέφυρα Le Pont des Arts.

Η ξεκούρασή μου, το μέρος που αναπαύομαι. Τελευταία μέρα ημερολογίου. Καλό μήνα, καλή άνοιξη. Μένω με ανοιχτό το στόμα την αποκαλυπτική εκείνη στιγμή που αναδύεται η ομορφιά της ανθρώπινης ψυχής. Είναι σαν πυροβολισμός, όπως όταν συναντιέσαι με το έργο τέχνης για πρώτη φορά και κάθεσαι σαν χάνος και το θαυμάζεις, το φωτογραφίζεις, αν επιτρέπεται, και μετά το κουβαλάς μαζί σου όλη τη μέρα, όλη τη ζωή.

Νομίζω ότι γι΄αυτό μου αρέσει το θέατρο. Για εκείνη την στιγμή που σου καταδεικνύει, σχεδόν καταγγελτικά, ότι είμαστε όλοι το ίδιο, κανείς καλύτερος και χειρότερος από κανέναν και όλοι το ίδιο ευάλωτοι, εύθραυστοι, όμορφοι και γελοίοι. Τη στιγμή, λοιπόν, αυτή, ένα πλατύ πλατύ χαμόγελο φωτίζει το πρόσωπο.

Ανακαλώ μια φωτογραφία που τράβηξα στο Παρίσι. Εμείς γύρω από το θαύμα της Αφροδίτης της Μήλου, ενεοί αυτόπτες μάρτυρες.

«Λεόντιος και Λένα» | Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων | Από 8 Μαρτίου 2018