Λίγο πριν εκπνεύσει το 2017 και πριν έρθει με φόρα το νέο έτος, σκέφτηκα να κλείσω την χρονιά με όλους αυτούς τους αγαπημένους καλλιτέχνες που φιλοξενήθηκαν στο «One Weeks Journal» φέτος.

Κι επειδή ήταν πολλοί (ζωή να ‘χουν), στο πρώτο μέρος βλέπουμε μερικούς απ’ αυτούς:

Αντώνης Γκρίτσης, Κόρα Καρβούνη, Λάζαρος Βαρτάνης, Ελένη Ζαραφίδου, Αλέξανδρος Μαυρόπουλος, Γωγώ Παπαϊωάννου, Patari Project (Θεοδόσης Κώνστας, Θάνος Λέκκας, Ειρήνη Μακρή, Κατερίνα Μαυρογεώργη, Γιώργος Σύρμας, Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος, Αποστόλης Ψυχράμης).

Ζήτησα ιστορίες, ευχές, βίντεο, προσωπικές μνήμες από τον καθένα και τα είχα, τώρα απλά τα μοιράζομαι μαζί σας μαζί με τις δικές μου ευχές για ένα 2018 που ελπίζω εκεί κοντά σε ένα χρόνο από τώρα να έχουν αλλάξει πολλά και να μην υπάρξει άνθρωπος να πει ότι ήταν η χειρότερη χρονιά της ζωής του.


The One Weeks Journal:
The X-mas edition 

Γωγώ Παπαϊωάννου

Με το βλέμμα στα τελευταία μαγικά (και κάπως ροκ από ο,τι φαίνεται) Χριστούγεννα ή διαφορετικά σε αυτό το κιθαράκι που ήταν το τελευταίο δώρο που έφερε ο Άγιος Βασίλης.

Την επόμενη χρονιά σε μια γιορτή στο σπίτι μιας θείας μου οι μεγάλοι είχαν ετοιμάσει συν τοις άλλοις για εμάς τους μικρούς μια κλήρωση με μικρά δώρα. Εμένα μου έτυχε μια ξύλινη μολυβοθήκη που πολύ μου άρεσε, όμως, ένας μεγαλύτερος ξάδερφος μου (ο Βασίλης) δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένος με το δικό του δώρο. Τον πλησίασα, λοιπόν, και του είπα να μη στενοχωριέται, πως δεν πειράζει και πως θα του φέρει άλλα δώρα ο Άγιος Βασίλης. Τότε ο Βασίλης ανεβαίνοντας φουριόζος τη σκάλα με αέρα παντογνώστη βασιλιά που του πήραν το στέμμα του γύρισε, στάθηκε και είπε:

«Το ξέρεις φυσικά πως δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης και πως τα δώρα τα αγοράζουν οι γονείς σου»

Σιωπή.

Ναι, φυσικά, στα πέντε μου είχα ήδη προβεί σε αποδόμηση των Χριστουγέννων και είχα ασκήσει δριμύτατη κριτική πάνω στο θέμα θρησκεία.

Έτρεξα στην κουζίνα κλαίγοντας όπου ένα σύννεφο μαμάδων μαζί με τη δική μου προσπαθούσαν να με ηρεμήσουν και να με πείσουν πως ο «Άγιος Βασίλης υπάρχει και παραϋπάρχει», «ο Βασίλης λέει ψέματα», «έλα Γωγούλα φάε ένα μελομακάρονο», «φάε ένα σοκολατάκι», «φάε κ ά τ ι», «τι ωραία φουστίτσα» και άλλα τέτοια.

Από τότε και ενώ ήξερα μέσα μου πως ο Βασίλης μου είχε πει μία αλήθεια αποφάσισα να μην αλλάξω καμία συνήθεια στην αναμονή της επίσκεψης του Αγίου και πάντα άφηνα ένα μελομακάρονο στο τζάκι γιατί «ποτέ δεν ξέρεις τελικά».

Αλέξανδρος Μαυρόπουλος

Καλή χρονιά! Ευτυχία και υγεία σε όλους…


Λάζαρος Βαρτάνης

Τα Χριστούγεννα – σε αντίθεση με τις υπόλοιπες γιορτές – τα αγαπώ ιδιαίτερα. Μου θυμίζουν παιδικά χρόνια, μυρωδιές από την κουζίνα, οικογενειακά τραπέζια, ξεγνοιασιά… Ακόμα και τα κιτς λαμπάκια σε μορφή δέντρου, ταράνδου, καραβιού έχουν κάτι το όμορφο. Λίγο από παραμύθι.

Έχω περάσει φοβερά Χριστούγεννα με αγαπημένους μου φίλους σε όλα τα πιθανά μέρη, από σαλέ μέχρι bar. Αλλά αυτό που θυμάμαι έντονα ακόμα, είναι ότι ως παιδί ξυπνούσα τα βράδια περιμένοντας τον Άγιο Βασίλη να μου φέρει το δώρο μου κάτω από το δέντρο. Και ήταν καλός μαζί μου γιατί απέκτησα δεκάδες παιχνίδια.

Όλα τους ξεχωριστά αλλά πια δε τα θυμάμαι. Εκτός από ένα. Μάλλον είχε κάτι το ιδιαίτερο αυτό. Είναι άλλωστε το μόνο που δεν έχω χάσει ή πετάξει στο πέρασμα των χρόνων.

Τι ήταν αυτό; Ένας πλαστικός Νάνος, περίπου 30 εκατοστών, σε χρώμα κόκκινο και μπλε. Μου το έφερε γύρω στα πέντε μου. Έκτοτε βρισκόταν πάντα στην μπανιέρα μου.

Τα χρόνια πέρασαν, δεκάδες Χριστούγεννα ήρθαν και έφυγαν, αλλά αυτός εκεί. Μεγαλώνοντας σταμάτησα να ασχολούμαι μαζί του και αυτός έγινε ένα όμορφο διακοσμητικό στοιχείο του δωματίου μου.

Μέχρι φέτος. 30 χρόνια μετά, ο Νάνος ήρθε ξανά στη ζωή μου ως παιχνίδι, απέκτησε όνομα « Χιονούλης», και έπαιξε μαζί μου στο «Mall» του Αναστάση Πινακουλάκη. Τελικά, ήταν γραφτό να γίνει επίσημα το παιχνίδι της ζωής μου και εγώ θα ευχαριστώ για πάντα τον Άγιο Βασίλη για την καρμική του ιδέα.

Κόρα Καρβούνη

Tα Χριστούγεννα είναι μια δύσκολη γιορτή για μένα γιατί ουσιαστικά δουλεύω.

Είναι οι καλύτερες θεατρικές ημέρες κι εμείς οι ηθοποιοί καλούμαστε να ψυχαγωγήσουμε τον κόσμο, στερούμενοι οικογενειακές γιορτές και τραπέζια, πάρτι ή μεγάλα ξενύχτια. Χρειάζεται μια πειθαρχία από μέρους μας κι έτσι δεν γιορτάζω όπως οι άλλοι άνθρωποι. Παρ’ όλα αυτά, προσπαθώ να μπαίνω κι εγώ στο κλίμα κι έτσι στολίζω κάθε χρόνο και κάνω τον ετήσιο απολογισμό μου για τη χρονιά που πέρασε.

Με βοηθά για να προχωρώ παρακάτω.

Δεν έχω να διηγηθώ κάποια ιδιαίτερη ιστορία για τα Χριστούγεννα γιατί είναι πια συνυφασμένα με δουλειά. Απολαμβάνω, πάντως, πολύ τη χαρά των άλλων και των θεατών μας που έρχονται στις παραστάσεις.

Αντώνης Γκρίτσης

Μ’ αρέσουν τα Χριστούγεννα, με πιάνει πάντα μελαγχολία όταν φεύγουν, τα τελευταία χρόνια με πιάνει και όταν έρχονται, αλλά, όπως και να ‘ χει, μ’ αρέσουν. Στην γιορτή του νηπιαγωγείου τότε, είχα παίξει τον 1984. Συναντιόμασταν με τον 1985 στη σκηνή, τον καλωσόριζα και του έδινα τη σκυτάλη. Κάπως περίεργος ρόλος για πεντάχρονο, αλλά καρατερίστας από τα γεννοφάσκια. Τη μαγκούρα μου την είχα δανειστεί από την προγιαγιά μου και με πέρναγε στο ύψος τότε – και η προγιαγιά και η μαγκούρα. Επίσης, θυμάμαι πόσο ψηλή μου φαινόταν η σκηνή κι η καρέκλα του καφενείου κανονικός θρόνος.

Τη στολή μου την είχε ράψει η μάνα μου, φόδρα λιλά με ροζ μπέρτα – τα παλ χρώματα πάνε σε παιδιά και υπεραιωνόβιους – ένα κόκκινο φουλάρι για ζωνάρι και κόκκινες γαλότσες ασορτί με μια κόκκινη από ιλουστρασιόν χαρτί κορώνα, άσπρη γενειάδα και μαλλιά περούκα από χοντρό μαλλί πλεξίματος. Δε θυμάμαι λόγια, δεν υπάρχει βίντεο, ούτε υψηλής ανάλυσης φωτογραφίες υπήρχαν τότε. Όλο σε κάτι μεγαλύτερο πάμε να μπούμε, όλο κατώτεροι των προσδοκιών αποδεικνυόμαστε, ο χρόνος περνάει, αλλά δε βαριέσαι, γιορτές είναι.

Μιχάλης Συριόπουλος

Ναι το ομολογώ! Μέχρι τα δεκατρία μου πίστευα ότι κάθε παραμονή Πρωτοχρονιάς περνούσε έξω απ’ το μπαλκόνι μας… Ας τα πάρουμε όμως όλα απ’ την αρχή. Πολύτεκνη οικογένεια, πέντε αδέρφια και οι γονείς σ’ ένα δωμάτιο, ζεστούλα, ξηροί καρποί, μια βασιλόπιτα έτοιμη να κοπεί, «παρ’ τα όλα», στολισμένα όλα, φουσκωτά ελάφια κι Άγιος Βασίλης. Η μάνα δώδεκα παρά ένα έσβηνε κι άναβε τα φώτα για το καλό και μας έφερνε να πιούμε νερό φρέσκο που μόλις έτρεξε απ’ την βρύση, ενώ μας έβαζε να πατήσουμε σε μια πετρούλα για να ‘μαστε γεροί σαν πέτρα καθώς τραγουδούσε συγκινημένη από χαρά το «πάει ο παλιός ο χρόνος».

Ο πατέρας ίσως πιο συγκινημένος άνοιγε την σαμπάνια για να πιουν οι μεγάλοι και ξαφνικά… άκουγα να φωνάζουν κοιτώντας το παράθυρο «να ‘τος, να ‘τος», έτρεχα να δω το έλκηθρο ενώ άκουγα έναν πολύ δυνατό θόρυβο στο μπαλκόνι. Πήγαινα (με λίγο φόβο) στο μπαλκόνι απ’ την κουζίνα και… είχε ανακατέψει τις παντόφλες του μπαλκονιού και το πατάκι (απ’ την βιασύνη του, μου έλεγαν) ενώ μου είχε αφήσει το δώρο μου εκεί, επειδή δεν είχαμε καμινάδα! Πάντα το δώρο είχε και γράμμα, καμένο γύρω γύρω, σαν πάπυρος, που με συμβούλευε όμορφα. Η πλάκα είναι πως πίστευα τόσο πολύ, που στο «να ‘τος, να ‘τος» έχω πείσει τον εαυτό μου ότι έχω δει το έλκηθρο…

Αυτό το σκηνικό ολόιδιο, μέχρι τα δεκατρία μου, όπου οι φίλοι μου, μου είπαν να ψάξω στο σπίτι «θα δεις ότι το δώρο είναι ήδη εκεί» … όντως, ίσχυε! Εκείνη την χρονιά δεν είχε ούτε θόρυβο, ούτε ανακατεμένες παντόφλες… είχε όμως το τελευταίο γράμμα που μου ‘λεγε: «μην ακούς τους φίλους σου ΥΠΑΡΧΩ!» Στα τριανταένα μου, αν και δεν ψάχνω για έλκηθρα στους ουρανούς είμαι σίγουρος πως υπάρχει και περιμένω πώς και πώς τα Χριστούγεννα για να στολίσω το δικό μου σπίτι πλέον! Χρόνια πολλά Άνθρωποι, πιστέψτε!!!

Ελένη Ζαραφίδου

Καλή χρόνια! Εύχομαι η αγάπη να μην έχει σύνορα.

Η φωτογραφία τραβήχτηκε στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα πριν λίγες μέρες.

Χιονάνοι