Λίγο πριν φύγει για το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Κωνσταντινούπολης και του Πεκίνο, συναντήσαμε τον Στηβ Κρικρή, σκηνοθέτη της ταινίας “The Waiter”, με πρωταγωνιστές τον Άρη Σερβετάλη και τον Γιάννη Στάνκογλου. Χωρίς άγχος και βιασύνη, μίλησε στο ελc για την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, που περιέχει αρκετά αυτοβιογραφικά στοιχεία.

Από fashion videos και διαφημιστικά spots σε ταινίες μικρού μήκους και τώρα στην πρώτη σας ταινία μεγάλου μήκους. Τι σας ώθησε σε αυτό το νέο και μεγάλο βήμα;

Από τότε που σπούδαζα ήθελα να κάνω ταινίες, οπότε ήταν ανέκαθεν στα σχέδιά μου. Απλά οι συγκυρίες που έτυχαν με καθυστέρησαν. Σπούδασα στο Σαν Φρανσίσκο, έζησα για λίγο στη Νέα Υόρκη και άρχισα να δουλεύω με δύο σκηνοθέτες και έναν φωτογράφο. Μαζί, κάναμε fashion videos και διαφημίσεις. Ήταν μια ωραία αρχή γιατί εκεί έμαθα βασικά τη δουλειά. Έπειτα μπήκα στη διαφήμιση και έμεινα για 25 χρόνια. Έκανα και μικρού μήκους ταινίες, οπότε όλα αυτά λειτούργησαν ως ανασταλτικός παράγοντας για τη δημιουργία μιας μεγάλου μήκους ταινίας. Άργησα θεωρητικά, αλλά έκανα πράγματα που έχω ευχαριστηθεί.

Χαρακτηρίζετε το “The Waiter” ως ένα «υπαρξιακό neo noir». Πώς προτιμήσατε αυτό το είδος για την πρώτη σας ταινία;

Αν θέλουμε να μιλήσουμε μόνο για κατηγορία, τότε το “The Waiter” είναι μια neo noir ταινία. Ο όρος «υπαρξιακό» προκύπτει από το ότι πρωταγωνιστής της είναι περιχαρακωμένος από μια καθημερινότητα και ρουτίνα. Στην αρχή έχει μια συγκεκριμένη πορεία και μετά έρχεται αντιμέτωπος με κάτι ακραίο. Αυτό ήταν και το στοίχημά μου: να χτίσω μια ιστορία ενός τέτοιου χαρακτήρα, που ξαφνικά του συμβαίνει κάτι στο οποίο πρέπει να αντιδράσει με κάποιον τρόπο. Έτσι μπήκε η ετικέτα «υπαρξιακό neo noir».

Μου λέτε πώς ο πρωταγωνιστής είναι περιχαρακωμένος από μια ρουτίνα. Θεωρείτε τους χαρακτήρες της ταινίας σας ως άτομα της διπλανής πόρτας;

Ο πρωταγωνιστής είναι ιδιαίτερος χαρακτήρας. Ήθελα να φτιάξω έναν μικρόκοσμο και εκεί μέσα να βάλω ορισμένους χαρακτήρες και να τους «ντύσω» με έναν τρόπο, είτε ρεαλιστικό είτε όχι. Αυτό το παιχνίδι ήθελα να επιχειρήσω στην ταινία: το να πειραματιστώ με το όνειρο και τον σουρεαλισμό. Νομίζω ότι και ο πρωταγωνιστής έχει αυτά τα στοιχεία. Και βέβαια, είμαι πολύ τυχερός γιατί είναι ο Άρης Σερβετάλης, ο οποίος έδωσε μια τρομερή διάσταση σε αυτό που είχα φανταστεί. Είναι ένας ρόλος που του ταιριάζει γάντι, κάτι που ισχύει βέβαια και για τον Γιάννη Στάνκογλου και τον Αλέξανδρο Μαυρόπουλο.

Είχατε ήδη κατά νου ποιοι θέλατε να είναι οι πρωταγωνιστές σας;

Όχι, τουλάχιστον όχι στην αρχή. Τον Άρη τον ξέρω αρκετά χρόνια και πάντα μου κινούσε την περιέργεια ο τρόπος με τον οποίο προσέγγιζε τους ρόλους του και το φιζίκ του. Πάντα ήθελα να συνεργαστώ μαζί του, και όταν του είπα την ιδέα μου ενθουσιάστηκε. Με αρκετή όμως δυσκολία βρήκαμε τον κατάλληλο τρόπο να μεταφερθεί το σενάριο σε ταινία: Στην αρχή είχα εγώ κάποια προβλήματα και, όταν πήρα μπρος, ο Άρης είχε άλλες υποχρεώσεις! Εν τέλει, όπως βλέπεις, τα βρήκαμε!

Πόσος χρόνος χρειάστηκε δηλαδή για να δημιουργηθεί αυτό που βλέπουμε τώρα στους κινηματογράφους;

Πήρε αρκετό χρόνο, γιατί άργησαν οι χρηματοδοτήσεις. Μετά υπήρχε το σκεπτικό να γίνει συμπαραγωγή με μια άλλη χώρα, αλλά κάτι τέτοιο θα κατανάλωνε περισσότερο χρόνο, οπότε αποφάσισα να το προχωρήσω μόνος μου. Με βοήθησαν πολύ και οι συνεργάτες μου στη Filmiki, μια εταιρεία παραγωγής που είχα συνεργαστεί στο παρελθόν, όπως και οι 235 στο post production. Τα γυρίσματα πήραν 25 μέρες, ενώ είχα την τύχη να συνεργαστώ με τον Γιώργο Μαυροψαρίδη, που εκείνη την εποχή ήταν στο Λονδίνο για το μοντάζ της «Ευνοούμενης». Συνολικά, το post production πήρε έναν χρόνο.

Η ταινία λοιπόν είναι τώρα στους κινηματογράφους. Ποια είναι η πορεία της από εδώ και πέρα;

Η ταινία έχει ήδη ταξιδέψει σε Λουξεμβούργο, Σόφια, Πράγα και Μαρόκο. Επόμενοι σταθμοί είναι η Κωνσταντινούπολη και το Πεκίνο. Ανυπομονώ για αυτούς τους σταθμούς και ιδιαίτερα για το Πεκίνο, γιατί είναι ωραίο να βλέπεις την ταινία σου να ταξιδεύει σε διαφορετικούς πολιτισμούς. Το στοίχημα πάντως εδώ ήταν να κάνω αυτήν την ταινία για να προχωρήσω στην επόμενη.

Άρα υπάρχουν ήδη σχέδια στα σκαριά!

Σκέφτομαι η αλήθεια είναι τι θα μπορούσε να ήταν η επόμενη ταινία. Έχω κάποιες ιδέες, όμως ακόμα δεν έχω βρει ποια από όλες θα πραγματοποιήσω. Ελπίζω βέβαια να κινηθεί πιο γρήγορα από το “The Waiter”.

Υπάρχει μια δυσκολία στο πώς αντιμετωπίζει το ελληνικό κοινό την ελληνική ταινία. Δεν ξέρω γιατί, όμως ο κόσμος ίσως να μην έχει εξοικειωθεί, ίσως οι ιστορίες να μην τον αφορούν, δεν πάει και πολύ στους κινηματογράφους. Αυτό που κρατάω είναι το ότι η δημιουργία της ταινίας ήταν μια εξαιρετική εμπειρία.

Που επιβραβεύεται τώρα με 6 υποψηφιότητες στα βραβεία ΙΡΙΣ.

Βέβαια! Είναι για μένα τρομερή χαρά και ικανοποίηση που 6 συνεργάτες μου είναι υποψήφιοι, γιατί αφιέρωσαν χρόνο και ενέργεια, και κυρίως αγκάλιασαν το έργο. Αυτό είναι ένα μεγάλο βραβείο για μένα.

Info:

To “The Waiter” του Στηβ Κρικρή προβάλλεται στον κινηματογράφο Έλλη
Την Τετάρτη 10 Απριλίου, η ταινία θα προβληθεί με αγγλικούς υπότιτλους