Αριστουργήματα του παγκόσμιου ρεπερτορίου, ξένες δραματουργίες σε πρώτη παρουσίαση, κινητικότητα του νεοελληνικού έργου, βιογραφίες (κυρίως στις επιλογές εμπορικών θιάσων), ένα πέταγμα του μουσικού θεάτρου που ανοίγει τα φτερά του προς τον κόσμο, μια αίσθηση μεγαλύτερης πίστης στο θεατρικό κείμενο έναντι της δραματοποιημένης λογοτεχνίας και επαναλήψεις. Πολλές επαναλήψεις. Δημιουργοί, παραγωγοί και ιστορικά θέατρα επιβιώνουν κυρίως χάρη στις δοκιμασμένες καλλιτεχνικές και εμπορικές επιτυχίες, ενώ οι θεατές έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν παραστάσεις που δεν πρόλαβαν να ‘ανακαλύψουν’ μέσα στον πληθωρισμό της θεατρικής Αθήνας.

Οι πρόσφατες αλλαγές στις Καλλιτεχνικές Διευθύνσεις του Εθνικού και του Φεστιβάλ Αθηνών, καθώς και η αλλαγή σκυτάλης στη Στέγη –δεν γνωρίζουμε ποιος/ποια αναλαμβάνει την ευθύνη του θεάτρου και του χορού στον οργανισμό– εγκυμονούν νέες πρακτικές και μετατοπίσεις στο θεατρικό τοπίο, που θα αρχίσουν να γίνονται ορατές μέσα στη σεζόν. Στο Εθνικό, ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής Δημήτρης Λιγνάδης υλοποιεί σχεδόν στο σύνολό του τον καλλιτεχνικό σχεδιασμό του προκατόχου του Στάθη Λιβαθινού, με ερωτηματικά να πλανώνται γύρω από την τύχη της Πειραματικής Σκηνής (που μετονομάζεται σε Σκηνή «Κατίνα Παξινού») και της θέσης της ανήσυχης ερευνητικής διαδικασίας στην πρώτη σκηνή της χώρας.

Η Στέγη διανύει την πιο εσωστρεφή της περίοδο θεατρικά: λείπουν οι μεγάλες μετακλήσεις και συμπαραγωγές, λείπει το Fast Forward Festival που, ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια διεξαγωγής του, μάς έδειξε πώς μπορεί να είναι το θέατρο του μέλλοντος μέσα από υβριδικές παραστάσεις, λείπουν τα θεματικά φεστιβάλ του Νοεμβρίου (σταμάτησαν ήδη από το 2017), που άνοιξαν το βλέμμα μας στο θέατρο διαφορετικών χωρών και ηπείρων, από τα Βαλκάνια ως τη Λατινική Αμερική. Η ωραία πρωτοβουλία για την επανάληψη των Ορνίθων σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου με τη σύμπραξη Ελλήνων και Βραζιλιάνων ηθοποιών και η μεμονωμένη υποστήριξη ορισμένων παραστάσεων που ταξιδεύουν εκτός των συνόρων προφανώς και δεν είναι ικανές να καλύψουν αυτό το κενό. Και μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η Εθνική Λυρική Σκηνή με τη βοήθεια μιας ασύλληπτης νέας δωρεάς από το Ίδρυμα Νιάρχος (20 εκατομμύρια ευρώ για την ανάπτυξη της διεθνούς παρουσίας του οργανισμού), γράφει ιστορία με ηχηρές διεθνείς συμπαραγωγές και συνεργασίες. Έτσι, φέτος, στην επέτειο των 80 χρόνων λειτουργίας της, με τη ΕΛΣ συνεργάζονται –ενδεικτικές οι αναφορές– από τον Καλλιτεχνικό Διευθυντή του Φεστιβάλ της Αβινιόν Ολιβιέ Πυ και τον Καλλιτεχνικό διευθυντή της Όπερας του Μπέρμπινχαμ, Γκέιαμ Βικ μέχρι τη Μαρίνα Αμπράμοβιτς και τον Γιώργο Λάνθιμο.

Όρνιθες σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου

Όρνιθες σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου

Στο πεδίο του ελεύθερου θεάτρου τώρα, έχουν χαθεί ανεπιστρεπτί οι θεατρικές εστίες του παρελθόντος, σπανίζουν πια οι θίασοι που λειτουργούν σε έναν χώρο με τον οποίο πειραματίζονται και με ένα ανσάμπλ ηθοποιών με την πολλαπλή ευεργετική επίδραση που έχει μια τέτοια λειτουργία στο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Με το παρόν σκεπτικό των επιχορηγήσεων (τα έχουμε γράψει καιρό τώρα) δεν επιβραβεύεται πια ένα θέατρο για την πολιτική ρεπερτορίου του, αλλά ένας θίασος για μία μεμονωμένη παράσταση. Έτσι, επιχορηγούμενα εγχειρήματα προσπαθούν να βρουν, συχνά άτσαλα και την τελευταία στιγμή (οι επιχορηγήσεις ανακοινώνονται προς το τέλος του καλοκαιριού), χώρο παρουσίασης, ενώ οι καλλιτεχνικές διευθύνσεις θεάτρων λειτουργούν κυρίως ως παραγωγοί που προσφέρουν τον χώρο και επωφελούνται με ποσοστά, «υιοθετώντας» παραστάσεις που ξεχώρισαν (από το κέντρο ή και την περιφέρεια) ή εγχειρήματα που επιχορηγήθηκαν. “We are all rooms for hire these days”, όπως έλεγε και ο μεγάλος John Tusa. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της πραγματικότητας, η λειτουργία του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, που επεκτείνεται φέτος σε 6 θεατρικούς χώρους, με 28 παραγωγές, εκ των οποίων οι 15 είναι επαναλήψεις.

Και φυσικά, μέσα σε αυτό το κλίμα, που τροφοδοτεί ακόμη περισσότερο τον θεατρικό κατακερματισμό απουσιάζουν οι πυρήνες που θα αναδείξουν τη νέα ελπιδοφόρα γενιά δημιουργών, που θα λάβει τα ηνία της θεατρικής ανανέωσης. Αναρωτιέμαι, για παράδειγμα, μετά τον Δημήτρη Καραντζά, την Κατερίνα Ευαγγελάτου, τον Άρη Μπινιάρη, τη Γεωργία Μαυραγάνη, την Ελένη Ευθυμίου, την Αργυρώ Χιώτη, ποιοι/ποιες είναι οι δημιουργοί που θα μας ξαφνιάσουν δημιουργικά με το βλέμμα και την αισθητική τους; Με την ελπίδα να λυθεί μέσα στη σεζόν -έστω μερικώς- αυτή η απορία, ξεχωρίζω εδώ τις τάσεις και τα προσωπικά μου SOS για τη φετινή θεατρική περίοδο.

Κατερίνα Ευαγγελάτου

Κατερίνα Ευαγγελάτου

#1 Κλασική υπεροχή

Το κλασικό έργο είναι ‘πόρτα’ για ένα θέατρο. Και αυτό το γνωρίζουν καλά καλλιτεχνικοί διευθυντές και θιασάρχες που επενδύουν σε κλασικά και σύγχρονα κλασικά έργα. Ουίλιαμς, Τσέχοφ, Στρίντμπεργκ και Σέξπιρ έχουν την τιμητική τους. Ψηλά στην ατζέντα μας:

Άμλετ του Ουίλιαμ Σέξπιρ, μια site-specific πρόταση της Κατερίνας Ευαγγελάτου πάνω σε ένα από τα πιο αινιγματικά έργα όλων των εποχών, που θα στεγαστεί στο κλειστό εδώ και οκτώ χρόνια θρυλικό Αμφι-Θέατρο του πατέρα της, Σπύρου Α. Ευαγγελάτου. Παίζουν: Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Νίκος Ψαρράς, Άννα Μάσχα, Δημήτρης Παπανικολάου, Αμαλία Νίνου (από 7/12).

Τρεις αδελφές του Άντον Τσέχοφ σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά στο Θέατρο Βεάκη. Ο χαρισματικός σκηνοθέτης αναμετριέται με αυτό το τόσο γνωστό (και ταυτόχρονα τόσο άγνωστο στην ουσία του) έργο του παγκόσμιου ρεπερτορίου. Παίζουν: Χρήστος Λούλης, Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Αθηνά Μαξίμου, Αιμίλιος Χειλάκης, κ.ά. (από τον Γενάρη του 2020).

Η Νύχτα της Ιγκουάνα, ένα από πιο γοητευτικά, αν και λιγότερο παιγμένα έργα του Τενεσί Ουίλιαμς θα ζωντανέψει στο Θέατρο Πορεία μέσα από τη σκηνοθετική ματιά της Μαρίας Μαγκανάρη, που μας χάρισε αυτόν τον τόσο ωραίο Θείο Βάνια πέρσι. Παίζουν: Κώστας Βασαρδάνης, Θανάσης Δόβρης, Ανθή Ευστρατιάδου, Βίκυ Κατσίκα, Σύρμω Κεκέ, Μαρία Κεχαγιόγλου, Γιώργος Μπινιάρης (από 22/4/2020).

Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι του Τενεσί Ουίλιαμς, σε σκηνοθεσία Γιώργου Παπαγεωργίου στην Κεντρική Σκηνή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, η πρώτη μεγάλης κλίμακας παράσταση του σκηνοθέτη. Παίζουν: Θέμις Μπαζάκα, Μαίρη Μηνά, Κώστα Βασαρδάνη, Αθηνά Αλεξοπούλου και Γιάννη Λατουσάκη (από 24/1/2020)

Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι σε σκηνοθεσία Γιώργου Παπαγεωργίου

Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι σε σκηνοθεσία Γιώργου Παπαγεωργίου

Πατέρας του Άουγκουστ Στρίντμπεργκ σε σκηνοθεσία-διασκευή Βασίλη Μπισμπίκη στο Θέατρο Αποθήκη. Μετά την εξαιρετική δουλειά πάνω στον Στάινμπεκ και το Άνθρωποι και ποντίκια αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον το εγχείρημα, που φιλοδοξεί να μεταφέρει το έργο στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα με όρους ακραίου ρεαλισμού. Παίζουν: Μαρίνα Ασλάνογλου, Τάσος Ιορδανίδης, Ιωσήφ Ιωσηφίδης, Γιάννα Σταυράκη, Νικολέτα Χαρατζόγλου (από 9/10).

Μαρία Στιούαρτ του Φρίντριχ Σίλερ, μια αναμέτρηση της Άντζελας Μπρούσκου με αυτό το θρυλικό έργο, όπου δύο μυθικές βασίλισσες της ευρωπαϊκής ιστορίας, η Ελισάβετ της Αγγλίας και η Μαρία της Σκωτίας, διεκδικούν τον ίδιο θρόνο. Παίζουν: Κατερίνα Μαραγκού, Παρθενόπη Μπουζούρη, Γιάννης Σαμσιάρης, Νίκος Καρδόνης, Γιώργος Φριτζήλας κ.ά. στο Θέατρο Άλμα (από 2/11)

Μαρία Στιούαρτ σε σκηνοθεσία Άντζελας Μπρούσκου

Μαρία Στιούαρτ σε σκηνοθεσία Άντζελας Μπρούσκου

Η κυρία του Μαξίμ του Ζωρζ Φεντώ σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου στο Εθνικό Θέατρο. Πνευματώδης σάτιρα, ανθρώπινες ψυχές σε φρενήρη αγωνία, απίθανες συμπτώσεις που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε μία έκρηξη που όμως δεν θα συμβεί ποτέ. Με δυο λόγια, μια υπέροχη φάρσα από έναν δυνατό θίασο συντελεστών και ηθοποιών. Παίζουν: Θανάσης Αλευράς, Αφροδίτη Αντωνάκη, Κωνσταντίνος Αρνόκουρος, Ηλιάνα Γαϊτάνη, Μάνος Γαλάνης, Ευαγγελία Καρακατσάνη, Έμιλυ Κολιανδρή, Αυγουστίνος Κούμουλος, Πέλλα Μακροδημήτρη, Θέμης Πάνου, Άννα Πατητή,  Πέτρος Σκαρμέας, Μαρία Τζάνη, Κώστας Φιλίππογλου, Γιάννης Φιλίππου, Γαλήνη Χατζηπασχάλη, Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος (από 21/3/2020).

Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ του Έντουαρντ Άλμπι σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη, για λάτρεις κλασικών αναγνώσεων. Παίζουν: Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Προμηθέας Αλειφερόπουλος, Μαρία Πρωτόπαππα και Ντάνη Γιαννακοπούλου στο Θέατρο Αθηνών (από 2/10)

Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη

Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη

#2 Η γοητεία της ανακάλυψης ή ξένες δραματουργίες σε πρώτη παρουσίαση

Πάντα είναι ωραίο να ανακαλύπτεις σημαντικά νέα θεατρικά κείμενα που ανεβαίνουν σε πανελλήνια πρώτη παρουσίαση. Ξεχωρίζουν:

Τhe Flick της Άνι Μπέικερ, βραβευμένο με Πούλιτζερ το 2014 στο Skrow σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρογεωργίου. Ήσυχο, βραδυφλεγές (κρατά περισσότερο από τρεις ώρες), πανδύσκολο και υπέροχο, το The Flick δείχνει πώς μπορεί ένας συγγραφέας, με όχημα την εργασία, να σκάψει στις ψυχές ανθρώπων που νιώθουν μόνοι σε μια εποχή που τους ξεπερνά. Μεγάλο στοίχημα. Παίζουν: Αριάδνη Καβαλιέρου, Μιχάλης Πανάδης, Γιώργος Παπανδρέου (από 13/3/20)

Ο Γιος του Φλοριάν Ζελλέρ στο Θέατρο του Νέου Κόσμου σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου. Ένα δυνατό έργο που, με επίκεντρο έναν έφηβο που πάσχει από κατάθλιψη μιλά για την πάντα ολισθηρή σε λάθη ιδιότητα του γονέα. Παίζουν: Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Δέσποινα Κούρτη, Άννα Καλαϊτζίδου, Δημήτρης Κίτσος, Γιώργος Μακρής (από 5/12)

Όπως πάει το ποτάμι του βραβευμένου Μάρτιν Σέρμαν στο Θέατρο Σταθμός σε σκηνοθεσία Γιάννη Λεοντάρη. 40 χρόνια μετά το θρυλικό Μπεντ, το τελευταίο έργο του Σέρμαν είναι μια δυνατή ερωτική ιστορία που αποτυπώνει τους θριάμβους και τις ήττες του κινήματος των ομοφυλοφίλων. Παίζουν: Περικλής Μουστάκης, Μάνος Καρατζογιάννης, Μάνος Στεφανάκης (από 23/4/20).

Ο Γιος σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου

Ο Γιος σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου

#3 Σύγχρονα έργα-χρυσάφι

Τρία καταπληκτικά σύγχρονα έργα-χρυσάφι –μεταφορικά και κυριολεκτικά– υπόσχονται ωραίες θεατρικές βραδιές:

Top Girls της Κάριλ Τσέρτσιλ στο Θέατρο Πόρτα σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου. Ένα έξοχο έργο -δεν είναι τυχαίο που είναι από τα ελάχιστα σύγχρονα έργα στη λίστα των 101 πιο σπουδαίων έργων όλων των εποχών του περίφημου κριτικού της Guardian Michael Billington-, με κέντρο τη γυναίκα: την πολιτική και κοινωνική της θέση, την έννοια της χειραφέτησης και το τίμημα που πρέπει να καταβληθεί για την ανάληψη νέων ρόλων σε προσωπικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Παίζουν: Μαρία Καβογιάννη, Βίκυ Βολιώτη, Αλεξία Καλτσίκη, Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Ευδοκία Ρουμελιώτη, Άλκηστις Πολυχρόνη, Ειρήνη Μακρή (από 2/11).

Η μέθοδος Γκρόνχολμ του Τζόρντι Γκαλθεράν σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου, βασισμένη στη σκηνοθεσία του Διαγόρα Χρονόπουλου, στο Θέατρο Άνεσις. Η μεγάλη εμπορική επιτυχία του Θεάτρου Τέχνης, που παιζόταν για 6 σεζόν (από το 2007 έως το 2013) επιστρέφει, διατηρώντας σε μεγάλο βαθμό τους συντελεστές και το πνεύμα της πρώτης  παράστασης. Ένα έργο που μιλά για τη σκληρότητα τις σύγχρονες εργασιακές σχέσεις και μια παράσταση αφιερωμένη στη μνήμη του Διαγόρα Χρονόπουλου. Παίζουν: Ορφέας Αυγουστίδης, Πέτρος Λαγούτης, Βίκυ Παπαδοπούλου, Χρήστος Σαπουντζής (από 16/10).

H βασίλισσα της ομορφιάς του Μάρτιν ΜακΝτόνα σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη στο Θέατρο Επί Κολωνώ. Πρόκειται για ένα σύγχρονο κλασικό έργο, που ακολουθεί τη σπουδαία παράδοση της ιρλανδικής δραματουργίας, το οποίο μάλιστα έκανε παγκοσμίως γνωστό τον συγγραφέα του σε ηλικία μόλις 26 ετών. Στο κέντρο του η δυσλειτουργική σχέση μιας ηλικιωμένης μάνας με την κόρη της: ματαιώσεις, συσσωρευμένη οργή, βία. Παίζουν: Αγορίτσα Οικονόμου, Σοφία Σεϊρλή, Αντώνης Τσιοτσιόπουλος, Γιώργος Κατσής (από τον Δεκέμβρη του 2019)

Η μέθοδος Γκρόνχολμ σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου

Η μέθοδος Γκρόνχολμ σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου

#4 Μade in Greece

Η νεοελληνική δραματουργία κινείται σε εντυπωσιακό βαθμό στον αστερισμό του ρεαλισμού. Αυτή η δυναμική τάση νέας ρεαλιστικής γραφής έχει δώσει έργα και παραστάσεις που γίνονται hits, επαναλαμβάνονται, αγαπιούνται από το ευρύ κοινό (για παράδειγμα Χαρτοπόλεμος του Βαγγέλη Ρωμνιού, 170 τετραγωνικά του Γιωργή Τσουρή, Εθνικός Ελληνορώσων του Αντώνη Τσιοτσιόπουλου). Σαφέστατα όμως και υπάρχουν και έργα πιο ποιητικής ή σουρρεαλιστικής γράφης, έργα που ξεκινούν από τον ρεαλισμό για να καταλήξουν κάπου αλλού (χαρακτηριστικό δείγμα η δραματουργία της Λένας Κιτσοπούλου). Αυτό όμως που πια κρυσταλλώνεται ως τάση και ως πραγματικότητα είναι ότι οι συγγραφείς είναι συνήθως άνθρωποι του σανιδιού, ανοιχτοί στην εξέλιξη του κειμένου μέσα από τη δημιουργική διαδικασία. Αναμένονται με ενδιαφέρον:

Νερό της Κολωνίας του Ευθύμη Φιλίππου σε σκηνοθεσία Αργυρώς Χιώτη στο Εθνικό Θέατρο-Σκηνή «Κατίνα Παξινού». O Ευθύμης Φιλίππου, ο διεθνώς καταξιωμένος συνεργάτης-σεναριογράφος του Γιώργου Λάνθιμου, εκφράζεται θεατρικά μέσα από τη συνεργασία του με την ομάδα Vasistas και την Αργυρώ Χιώτη (3η συνεργασία). Στο επίκεντρο του νέου έργου του βρίσκεται ο χορός έξι γυναικών και το προσωπικό, μεταφυσικό ταξίδι ενός ανθρώπου. Παίζουν: Ελένη Βεργέτη, Κατερίνα Παπανδρέου, Σοφία Πριόβολου, Καλλιόπη Σίμου, Φιντέλ Ταλαμπούκας, Αργυρώ Χιώτη, Τζωρτζίνα Χρυσκιώτη (από 29/11).

Εξημέρωση του Δημοσθένη Παπαμάρκου σε σκηνοθεσία Γεωργίας Μαυραγάνη στη Στέγη. Μετά το Γκιακ, στην τρίτη του συνεργασία με τη Γεωργία Μαυραγάνη, ο βραβευμένος ιστορικός και συγγραφέας αναλαμβάνει τη συγγραφή ενός έργου με θέμα το πένθος ως υλικό καλλιτεχνικής δημιουργίας και αντικείμενο αισθητικής τέρψης. (από 16/1/2020).

Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος Εθνικής Λυρικής Σκηνής ΚΠΙΣΝ

Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος Εθνικής Λυρικής Σκηνής ΚΠΙΣΝ

#5 Ζήτω το μουσικό θέατρο!

Το μουσικό θέατρο περνά στιγμές άνθισης τα τελευταία χρόνια με την Εθνική Λυρική Σκηνή σε καλλιτεχνική διεύθυνση Γιώργου Κουμεντάκη να ανανεώνει τη σχέση μας με το είδος με διάθεση εξωστρέφειας, αλλά και εκπαιδευτική εστίαση. Ένας από τους πιο σημαντικούς άξονες λειτουργίας της είναι και η δημιουργία νέων έργων όπερας μέσα από παραγγελίες, μια εργασία-παρακαταθήκη για το μέλλον. Έτσι, από ένα εξαιρετικά πλούσιο πρόγραμμα, προτείνονται δύο παραστάσεις σε αυτήν την κατεύθυνση, αλλά κι ένα μιούζικαλ:

Μέσα Χώρα, μια νέα όπερα, παραγγελία της ΕΛΣ στον συνθέτη Άγγελο Τριανταφύλλου, που πραγματεύεται το ζήτημα της μοναξιάς στην τρίτη ηλικία. Ο Άγγελος Τριανταφύλλου, ένας από τους πιο σημαντικούς συνθέτες της νέας γενιάς στον χώρο της θεατρικής μουσικής, αναμετράται για πρώτη φορά με την όπερα, πάνω σε ποιητικό κείμενο του Γιάννη Αστερή. Σκηνοθετεί ο Νίκος Καραθάνος. Με την Ορχήστρα, τη Χορωδία της ΕΛΣ και ερμηνευτές 65+, τη Διαπολιτισμική Ορχήστρα της Εναλλακτικής Σκηνής & τη Χορωδία 65+ Εκπαιδευτικών & Κοινωνικών Δράσεων ΕΛΣ (από 10/4/2020)

Η Πάπισσα Ιωάννα, μια νέα όπερα-παραγγελία της ΕΛΣ στον συνθέτη Γιώργο Βασιλαντωνάκη για τα 80 χρόνια του οργανισμού. Το ποιητικό κείμενο που υπογράφει ο συγγραφέας Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης βασίζεται στο πολύκροτο μυθιστόρημα του Ροΐδη, το οποίο λόγω της δριμείας κριτικής που ασκούσε στους εκπροσώπους και τις πρακτικές της εκκλησίας κατακρίθηκε σφόδρα στην εποχή του. Σκηνοθετεί ο Δημήτρης Καραντζάς. Με την Ορχήστρα, τη Χορωδία και Μονωδούς της ΕΛΣ (από 8/3/2020)

Ωραία μου κυρία των Άλαν Τζέι Λέρνερ & Φρέντρικ Λόου. Το «τέλειο μιούζικαλ», ένα από τα πιο επιτυχημένα και πολυαγαπημένα του Μπρόντγουεϊ, παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα με την ολοκληρωμένη μουσική μορφή του από την Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ. Η ρομαντική ιστορία ενός καθηγητή γλωσσολογίας στο Λονδίνο των αρχών του 20ού αιώνα, ο οποίος προσπαθεί να μεταμορφώσει μια ανθοπώλισσα σε κυρία της υψηλής κοινωνίας, ζωντανεύει σε μουσική διεύθυνση Στάθη Σούλη, σκηνοθεσία Γιάννου Περλέγκα (ο ίδιος κρατάει και τον ρόλο του καθηγητή Χίγκινς), μετάφραση στίχων Δημήτρη Δημόπουλου και μετάφραση πρόζας Μαρίας Κυριαζή και Γιάννου Περλέγκα. Ερμηνεύουν: Χριστίνα Ασημακοπούλου, Βάσια Ζαχαροπούλου, Γιάννος Περλέγκας, Μιχάλης Τιτόπουλος, Νικόλας Μαραζιώτης, Βασίλης Δημακόπουλος, Ιωάννης Κοντέλλης, Αντώνης Αντωνιάδης, Νίκος Ζιάζιαρης, Νικόλας Ντούρος, Έλλη Δαδήρα, Ιωάννα Φόρτη, Μαρία Αλεξάνδρου, Μαρία Γράμψα, Αθηνά Δημητρακοπούλου (από 21/11)

Ο χορός της φωτιάς σε σκηνοθεσία Άρη Μπινιάρη

Ο χορός της φωτιάς σε σκηνοθεσία Άρη Μπινιάρη

#6 Άρης Μπινιάρης x 2

Ο Μπινιάρης μπορεί να μην είναι τάση, είναι όμως σίγουρα μια κατηγορία από μόνος του. Με υλικά από τον κόσμο της ποίησης, της μουσικής και της αρχαίας τραγωδίας και με μια δύναμη που πηγάζει κατευθείαν απ’ τα σπλάχνα δημιουργεί ηλεκτροφόρα σύμπαντα, που διακρίνονται για την εντυπωσιακή αισθητική τους, διεκδικώντας μαχητικά την ελευθερία, την κάθαρση, την αναγέννηση. Ανυπομονησία και για τις δύο νέες παραστάσεις του:

Ο χορός της φωτιάς, μια παράσταση για τον Πόντο στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Μέσα από ντοκουμέντα, ο Άρης Μπινιάρης γράφει και σκηνοθετεί μια παράσταση όπου ο αγώνας αντίστασης απέναντι στην καταστροφική επέλαση του ολοκληρωτισμού, στην περιοχή του Πόντου στις αρχές του 20ού αιώνα, στέκεται η αφορμή για να εστιάσει στις γονιμικές ιδιότητες ενός λαού, που εγείρεται και μάχεται ενάντια στις δυνάμεις που αρνούνται τη ζωή. Παίζουν: Χρήστος Λούλης, Ιωάννα Παππά, Δώρα Ξαγοράρη, Λεωνή Ξεροβάσιλα, Κώστας Σεβδαλής, Γρηγορία Μεθενίτη, Ελένη Μπούκλη, Κατερίνα Δημάτη, Μάνος Πετράκης, Νίκος Τσολερίδης, Ορέστης Χαλκιάς. Μουσικοί: Μιχάλης Βρέττας: βιολί, Νίκος Μαγνήσαλης: κρουστά, Νίκος Παπαϊωάννου: τσέλο (από 30/10).

Ηλέκτρα του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία Άρη Μπινιάρη στο Θέατρο Τέχνης (Φρυνίχου). Μετά τις εξαιρετικές Βάκχες στη Στέγη, ο τολμηρός σκηνοθέτης στρέφεται ξανά στην αρχαία τραγωδία ως υλικό για να φτιάξει μια δική του σκηνική εκδοχή, βασισμένη στη μουσική, την αναπαράσταση και την αφήγηση. Παίζουν: Εβελίνα Παπούλια, Ελένη Μπούκλη, Λένα Μποζάκη, Δημήτρης Μανδρινός, Νίκος Τσολερίδης, Τάσος Κορκός, Λεωνή Ξεροβάσιλα, Δώρα Ξαγοράρη, Κατερίνα Δημάτη, Άρης Μπινιάρης (από 23/1/2020).

Απόψε αυτοσχεδιάζουμε σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μαυρίκιου

Απόψε αυτοσχεδιάζουμε σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μαυρίκιου

#7 Επαναλήψεις, το δικό μας WestEnd

Καταλαμβάνουν στα περισσότερα θέατρα όλο το πρώτο μέρος της σεζόν. Σε ορισμένες περιπτώσεις και ολόκληρη τη σεζόν. Υπόσχονται τέρψη. Λειτουργούν ως χαμηλού ρίσκου επένδυση για παραγωγούς. Ως εγγύηση επιβίωσης για καλλιτέχνες. Ως εγγύηση επιβίωσης για θεατές. Ως επιβράβευση (όχι αναγκαστικά με καλλιτεχνικά κριτήρια) ενός εγχειρήματος. Αίρουν για λίγο την εφήμερη φύση του θεάτρου. Γεμίζουν τα κενά ενός προγραμματισμού. Οι επαναλήψεις είναι εδώ για να μείνουν και μας καλούν σε ένα πάρτυ ενός ιδιότυπου, ολόδικού μας WestEnd. Η θετική πλευρά αυτής της νέας πραγματικότητας είναι η δυνατότητα διεύρυνσης του θεατρικού κοινού. Ανάμεσα στις δεκάδες επαναλήψεις, σε μία αυστηρή διαλογή, προτείνονται ανεπιφύλαχτα οι εξής τρεις: Απόψε αυτοσχεδιάζουμε του Δημήτρη Μαυρίκιου στο Εθνικό, Άνθρωποι και ποντίκια του Βασίλη Μπισμπίκη στο Cartel και Θείος Βάνιας της Μαρίας Μαγκανάρη, μια site-specific δουλειά, που μετακόμισε από το Κ.Ε.Τ. στο Bios και ανυπομονούμε για τη νέα εκδοχή της.

Καλή σεζόν να έχουμε!