Ξεκίνησε μαθήματα πιάνου σε ηλικία 12 ετών αλλά κάλυψε γρήγορα τα κενά. Πριν δύο χρόνια καθήλωσε το κοινό του Ηρωδείου συμπράττοντας  με τη μυθική πιανίστρια, Μάρτα Άργκεριχ και την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών. Ο λόγος για τη διεθνώς αναγνωρισμένη πιανίστα, Θεοδοσία Ντόκου, η οποία επιστρέφει κοντά στην πρώτη ορχήστρα της χώρας, για τη συναυλία της 23ης Οκτωβρίου. Εν μέσω πυρετώδους προετοιμασίας, μας μιλά για τον δρόμο προς τη δόξα, αλλά και τη δυνατή σχέση της με την Ελλάδα:

Πότε αποφασίσατε ότι θα ασχοληθείτε επαγγελματικά με τη μουσική;

Από την πρώτη στιγμή που άρχισα το πιάνο γνώριζα ότι ήθελα να ακολουθήσω τον δρόμο της μουσικής. Δεν ήξερα αν θα πετύχω, αλλά ακόμα και σε στιγμές που για μένα δεν υπήρχαν προοπτικές έλεγα στη μητέρα μου: «Ή πιανίστα ή barίστα». Ο δρόμος της μουσικής δεν είναι εύκολος και δεν εξαρτάται μόνο από το αν κάποιος είναι πολύ καλός. Οι παράγοντες είναι πολλοί και καμιά φορά αντιφατικοί.

Οι γονείς σας είναι λάτρεις της κλασικής μουσικής, αλλά δεν εμπλέκονται επαγγελματικά. Πιστεύετε ότι το οικογενειακό περιβάλλον έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη δική σας πορεία;

Δεν θα τους χαρακτήριζα ακριβώς λάτρεις της μουσικής. Σίγουρα έχουν κάποια ποιότητα στα μουσικά ακούσματά τους, όμως δε νομίζω ότι εμπνεύστηκα από το οικογενειακό περιβάλλον. Ήταν απ’ την αρχή δική μου επιλογή. Οι γονείς μου με βοήθησαν οικονομικά και με στήριξαν. Σ’ όλα τα χρόνια ήταν και είναι η μητέρα μου πάντα δίπλα μου και με ενθαρρύνει στις δύσκολες στιγμές.

Έχετε λάβει σημαντικές διακρίσεις, όπως το πρώτο βραβείο στον Young Artists International Piano Competition (2006) αλλά και στον Bradshaw & Buono International Piano Competition (2007). Ποιος ο ρόλος των βραβείων στην πορεία ενός σολίστ μέσα από την εμπειρία σας;

Τα βραβεία δεν φτιάχνουν καμία καριέρα. Μπορεί να σου δώσουν μερικές συναυλίες αλλά δεν είναι απαραίτητα. Τα βραβεία τα παίρνει ο καλλιτέχνης από το κοινό του και αυτά είναι το παράσημό του.

Σε παλαιότερή σας συνέντευξη, έχετε πει ότι το πιάνο απαιτεί διαρκή εξάσκηση. Πόσες ώρες μελετάτε την ημέρα;

Πραγματικά. Χρειάζεται πολλές ώρες εξάσκηση και καλή ψυχολογική κατάσταση.

Έχετε επίσης πει ότι «δεν υπάρχει ασανσέρ προς την επιτυχία». Ποια ήταν τα «σκαλοπάτια» που χρειάστηκε να ανέβετε εσείς και πώς αντιμετωπίσατε αυτή την πρόκληση;

Η επιτυχία δεν έρχεται αμέσως. Χρειάζονται πολλές προϋποθέσεις για την επιτυχία. Πρώτα το κυριότερο σκαλί και η μεγαλύτερη προϋπόθεση είναι το ταλέντο, η πολλή δουλειά, οι καλές σπουδές, τα κατάλληλα άτομα που θα σε βοηθήσουν, ο χαρακτήρας, κι όλα αυτά περικλείονται από την προσωπικότητα του καλλιτέχνη, γιατί τελικά η προσωπικότητα ξεδιπλώνεται πάνω στη σκηνή.

Το καλοκαίρι του 2018, συμπράξατε με τη Μάρτα Άργκεριχ και την ΚΟΑ σε μία συναυλία στο Ηρώδειο, που έγραψε ιστορία. Ποιες οι αναμνήσεις σας;

Η συναυλία στο Ηρώδειο ήταν καθηλωτική. Κάτω από το φως του φεγγαριού και την Ακρόπολη, η μουσική έφτασε σε ανώτερες διαστάσεις. Μια μαγευτική και γεμάτη ενέργεια βραδιά, με την ΚΟΑ να βάζει σφραγίδα σε μια άρτια, φανταστική συναυλία, και ένα sold out Ηρώδειο να γεμίζει από τα εκκωφαντικά χειροκροτήματα του πανέμορφού μας κοινού. Πραγματικά μια αξέχαστη συναυλία.

Αισθάνεστε διαφορετικά όταν εμφανίζεστε μπροστά στο ελληνικό κοινό;

Είναι ιδιαίτερες οι στιγμές όταν παίζω στην Ελλάδα. Είμαι Ελληνίδα και η καρδιά μου χτυπά πιο γρήγορα στη χώρα μου. Είμαι πάντα συγκινημένη όταν ανεβαίνω στη σκηνή. Αγαπημένοι φίλοι έρχονται να με δουν και χαίρομαι που διακρίνω τα πρόσωπά τους στο κοινό.

Στη συναυλία της 23ης Οκτωβρίου, όπου συμπράττετε με την ΚΟΑ, θα ερμηνεύσετε το Τρίτο Κοντσέρτο για πιάνο και Ορχήστρα του Μπετόβεν. Τι σας γοητεύει στο συγκεκριμένο έργο;

Το έργο γράφτηκε από τον συνθέτη στις αρχές του 1800, μερικά χρόνια μετά τη Γαλλική Επανάσταση από την οποία o Μπετόβεν εμπνεύστηκε γι’ αυτό το έργο. Αργότερα ακολούθησε η Επανάσταση του 1821 στην Ελλάδα και το συγκεκριμένο κοντσέρτο έχει έναν επαναστατικό χαρακτήρα. Είναι ένα έργο διαχρονικό και πάντα επίκαιρο. Η κλασική μουσική είναι αιώνια και πανανθρώπινη και συμβάλλει στη συλλογική μνήμη των ανθρώπων.

Σας ενδιαφέρει η κριτική; Ποιος/α είναι για σας ο σημαντικότερος κριτής στην καριέρα σας;

Όλοι είμαστε κριτές του εαυτού μας. Πάντα με ενδιαφέρει η κριτική, διότι μέσα από τη κριτική μαθαίνεις καλύτερα τον εαυτό σου. Ένας σκληρός κριτής είναι σίγουρα η μητέρα μου αλλά ο πιο σκληρός είναι ο ίδιος μου ο εαυτός.

Θα μπορούσατε να σκεφτείτε το ενδεχόμενο της επιστροφής στην Ελλάδα κι αν ναι, υπό ποιες προϋποθέσεις;

Η Ελλάδα ήταν και θα είναι πάντα μία από τις βάσεις μου. Έχω το διαμέρισμά μου στην Αθήνα και το σπίτι μου στη Ρόδο και την επισκέπτομαι όσο πιο συχνά μπορώ. Ούτως ή άλλως οι μουσικοί πάντα έχουν πάνω από μια βάση.

Έχετε κατακτήσει ήδη πολλές κορυφές στην καριέρα σας. Τι νιώθετε ότι σας λείπει και ονειρεύεστε να πετύχετε;

Πάντα υπάρχει κάτι παραπάνω, πάντα υπάρχει κάτι καλύτερο, πάντα υπάρχει κάτι που θα θέλουμε αργότερα. Έτσι είναι η ανθρώπινη φύση. Αλλιώς δε θα υπήρχε ενδιαφέρον. Εγώ ζω το τώρα και το σήμερα. Ζω το όνειρο του σήμερα και ελπίζω για το όνειρο που δε γνωρίζω αύριο.

Info συναυλίας:

Επαναστάσεις και Εξεγέρσεις Ι | Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2020 στις 20:30 | Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, Αίθουσα Χ. Λαμπράκης