Η νεαρή Βρετανίδα συγγραφέας Λούσι Φόλεϊ φαίνεται πως έχει μελετήσει καλά τη φόρμουλα του κλασικού μυστηρίου, που εκτυλίσσεται σε μια απομονωμένη έπαυλη. Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση και στο μυθιστόρημά της Το Καταφύγιο, έχουμε να κάνουμε με μια δεύτερη εκδοχή, όπου αντί για ένα μεγαλοπρεπές Βικτωριανό μέγαρο, η πλοκή λαμβάνει χώρα σε ένα μοντέρνο, μινιμαλιστικό γυάλινο καταφύγιο στην καρδιά των αφιλόξενων Χάιλαντς της Σκωτίας, ενώ μαίνεται μια σφοδρή χιονοθύελλα.

Αντίστοιχα, οι ένοικοι του καταφυγίου και των γύρω καμπινών είναι μια παρέα Λονδρέζων τριαντάρηδων, φίλων από τα φοιτητικά τους χρόνια στην Οξφόρδη, οι οποίοι όπως κάθε χρόνο περνάνε τις διακοπές της Πρωτοχρονιάς μαζί. Μόνο που εκτός από τις αποσκευές τους, μαζί τους φέρουν τις νευρώσεις και τα μυστικά τους, τα οποία, όπως είναι φυσικό, ξεδιπλώνονται στη διάρκεια της ολιγοήμερης διαμονής τους.

Η τυπολογία του συγκεκριμένου υποείδους της λογοτεχνίας μυστηρίου που παραπέμπει στην Αγκάθα Κρίστι, βασίζεται κυρίως στους χαρακτήρες που σχηματίζουν το ψηφιδωτό και λιγότερο στις λεπτομέρειες και τη διαλεύκανση ενός φόνου. Κι αυτό διότι η παρέα είναι ολιγομελής και απομονωμένη από τον έξω κόσμο, άρα η όποια εξέλιξη της πλοκής βασίζεται αποκλειστικά στη δυναμική των μεταξύ τους σχέσεων, σε ανομολόγητα μυστικά και κρυφές πτυχές. Η Φόλεϊ δείχνει να το γνωρίζει καλά αυτό, γι’ αυτό και στήνει το πρωταγωνιστικό της καστ πάνω σε μια σειρά από συναισθηματικές καραμπόλες, όπου ο ένας χαρακτήρας προβάλλει τον πόθο ή το μίσος του σε κάποιον άλλο.

Όμως και οι λεπτομέρειες παίζουν κι αυτές τον ρόλο τους. Ο Τσέχοφ είχε πει χαρακτηριστικά κάποτε ότι αν ένας συγγραφέας περιγράψει ένα τουφέκι που είναι κρεμασμένο στον τοίχο, τότε μέχρι το τέλος της τρίτης πράξης αυτό το τουφέκι θα πρέπει να έχει χρησιμοποιηθεί. Αυτή είναι μία αρχή της συγγραφής που η Φόλεϊ δείχνει να έχει ενστερνιστεί, αφού σπέρνει διάφορες πληροφορίες στις οποίες και επιστρέφει αργότερα ώστε να θερίσει τους καρπούς με τους οποίους αυτές έχουν μπολιάσει την πλοκή. Ακολουθώντας πιστά τη φόρμουλα του είδους που υπηρετεί, δεν αναφέρει καμία λεπτομέρεια την οποία να μην μπορεί να αξιοποιήσει προς όφελος της εξέλιξης της πλοκής.

Η Φόλεϊ συνεπώς γνωρίζει καλά τις θεμελιώδεις αρχές μιας ψυχαγωγικής ιστορίας μυστηρίου. Αντιλαμβάνεται πώς να αναπτύξει τους μυθοπλαστικούς χαρακτήρες ώστε να προκαλέσει την απαραίτητη ένταση στην αλληλεπίδραση της δυναμικής τους σχέσης, ενώ ταυτόχρονα ξέρει πώς να χτίζει με υπομονή το σασπένς, χρησιμοποιώντας σαν λιθαράκια μικρά και φαινομενικά ασήμαντα γεγονότα. Έτσι το βιβλίο της διαβάζεται γρήγορα και αβίαστα, ακολουθώντας τη σωστή δομή που επιταχύνει τις εξελίξεις.

«Το Καταφύγιο» της Λούσι Φόλεϊ κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας