Ο Τάκης έκανε βόλτες στην παραλία της Αίγινας. Μέχρι που τον πήρε ο αέρας μακριά. Οι φίλοι τους στα καφενεία κούνησαν λυπημένα το κεφάλι. Ο Τάκης βασανιζόταν και δεν το ‘βαζε κάτω, ούτε έδειχνε τίποτα, ούτε μίλησε. Όπως πάντα ο Τάκης δεν μιλούσε πολύ, χαμογελούσε περισσότερο, λίγο αμήχανα, με τα μάτια.

Ο Τάκης ήτανε παιδί λαϊκό, σιχαινόταν την πόζα και το χρήμα που στερήθηκε από παιδί, αγαπούσε τη μουσική και όταν πέρασε στο Εθνικό μπήκε σε έναν άλλο κόσμο. Ο Νίκος Νικολαΐδης τού άλλαξε τη ζωή, με τη Γλυκιά συμμορία μπήκε στο «μεγάλο σαλόνι» του ελληνικού σινεμά, όμως τι να το κάνεις; Το σινεμά είναι δύσκολο και ο Τάκης δεν ήθελε να βολευτεί σε τίποτα εύκολο. Εκεί ήθελε να μείνει στο σινεμά εκεί που περνούσε ατέλειωτες ώρες μέσα στα όνειρα των άλλων φτιάχνοντας τα δικά του. Ο Τάκης ήταν επαναστάτης με τον δικό του τρόπο με έναν τρόπο πολύ απλό, που πολλοί ζηλεύουν και λίγοι τολμάνε.

Ο Τάκης έπαιξε εξαιρετικά στον Άγριο Σπόρο και πολλοί είδαν καθυστερημένα ίσως ότι είναι ένας καλός ηθοποιός, ένας φανταστικός τύπος που τον είχαν ήδη αγαπήσει από τις διαφημίσεις με τον «Πρόεδρο». Ήταν ευγνώμων ο Τάκης για τη διαφήμιση αυτή, τον ξελάσπωσε έλεγε, τον έβγαλε από το άγχος. Και τον αγάπησαν πολλοί, γιατί όλοι αγαπούσαν τον Τάκη που μέσα του έβλεπαν ένα κομμάτι του εαυτού τους ανομολόγητο.

Ο Τάκης Σπυριδάκης, ηθοποιός και σκηνοθέτης έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 61 ετών στις 14 Σεπτεμβρίου 2019. Γεννήθηκε στην Αίγινα το 1958 και αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη μεγάλη οθόνη το 1983, ενσαρκώνοντας έναν από τους πρωταγωνιστές της ταινίας «Γλυκιά Συμμορία», σε σκηνοθεσία του Νίκου Νικολαΐδη). Για την ερμηνεία του τιμήθηκε με το ειδικό βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης τον ίδιο χρόνο. Η δεύτερη συμμετοχή του ήταν στη «Λούφα και Παραλλαγή» του Νίκου Περάκη (1984), στην οποία υποδύθηκε τον θρυλικό «Μπαλούρδο».

Συνολικά συμμετείχε σε 13 ταινίες, ενώ έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο το 1994 με την ταινία «Ο Κήπος του Θεού», της οποίας έγραψε και το σενάριο. Η ταινία τιμήθηκε με 7 κρατικά βραβεία ποιότητας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ακολούθησαν οι ταινίες «Πρωινή Περίπολος» (Νίκος Νικολαΐδης, 1986), «Προστάτης Οικογένειας» (Νίκος Περάκης, 1997), «Αυτή η Νύχτα Μένει» (Νίκος Παναγιωτόπουλος, 1999), «Μαύρο Γάλα» (Νίκος Τριανταφυλλίδης, 1999), «Κανείς δεν χάνει σε Όλα» (Διονύσης Γρηγοράτος, 2000), «Φτηνά Τσιγάρα» (Ρένος Χαραλαμπίδης, 2000), «Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου» (Νίκος Παναγιωτόπουλος, 2002), «Λούφα και παραλλαγή: Σειρήνες στο Αιγαίο» (Νίκος Περάκης, 2005), «Ισοβίτες» (Θόδωρος Μαραγκός, 2008) και «4 Μαύρα Κοστούμια» (Ρένος Χαραλαμπίδης, 2009).

Το 1989 έγραψε και σκηνοθέτησε την ταινία μικρού μήκους «Βέρα Κρουζ», τιμήθηκε από το υπουργείο Πολιτισμού και το 1990 βραβεύτηκε από το Εθνικό Κέντρο Ταινιών της Γαλλίας. Τα τελευταία 4 χρόνια πρωταγωνιστούσε στο θέατρο, στο έργο του Γιάννη Τσίρου «Άγριος Σπόρος», στο θέατρο Επί Κολωνώ, σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη. Απέκτησε δυο κόρες, την Ήβη και την Μυρτώ.

«Άγριος Σπόρος» του Γιάννη Τσίρου

«Άγριος Σπόρος» του Γιάννη Τσίρου