Ό,τι και αν συμβαίνει στην Αθήνα, υπάρχει ένα κομμάτι της πόλης, μόλις ανέβεις τα σκαλιά της Ομήρου που έχει τη δική του ζωή, πολύβουη, ορμητική, αισιόδοξη. Οι φωνές και οι μουσικές, οι τρεχάλες στα σκαλιά, ένα τσιγάρο στη ζούλα και ας μην είναι πολιτικώς ορθό να το γράφουμε, οι πληγές στα πόδια και τα όνειρα και οι αγωνίες, τα φιλιά, αυτή είναι η εικόνα ενός από τα πιο μεγάλα σχολεία του τόπου μας και ας μην το καταλαβαίνουμε πολλές φορές. Περνώντας το κατώφλι της Κρατικής Σχολής Ορχηστικής Τέχνης, υπάρχει μία από τις σοβαρότερες συνδέσεις με το καλλιτεχνικό μας παρελθόν, παρόν και μέλλον. Σε αυτό το μέρος, η πρωτοπόρος χορεύτρια, καθηγήτρια και χορογράφος Κούλα Πράτσικα άνοιξε τη δική της «σχολή χορού γυμναστικής και ρυθμικής», το 1930 ενώ επτά χρόνια αργότερα πρόσθεσε και τμήμα επαγγελματικής κατάρτισης χοροδιδασκάλων έως το 1973 που την δώρισε στο ελληνικό κράτος.

Αυτή είναι η στέγη και η έδρα της σχολής μέχρι σήμερα, μια σχολή με μεγάλη ιστορία και μνήμη που ανανεώνεται διαρκώς καθώς από αυτό το σοβαρό φυτώριο απολαμβάνουμε σήμερα τους καλύτερους και πιο ταλαντούχους χορευτές και χορογράφους, μια σχολή που υπερήφανα τροφοδοτεί με το δυναμικό της και τις μεγαλύτερες ομάδες χορού της Ευρώπης. Στο τιμόνι της σχολής βρίσκεται η Βίκυ Μαραγκοπούλου, μια προσωπικότητα στο χώρο της τέχνης και όχι μόνο στην Ελλάδα, στην οποία χρωστάμε το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας αλλά κυρίως το γούστο που αποκτήσαμε στο χορό χάρη στις επιλογές της.

Στη Βίκυ Μαραγκοπούλου δεν αρέσουν καθόλου οι συνεντεύξεις, τις δημιουργούν άγχος όπως σε πολλούς ανθρώπους που έχουν μάθει να εργάζονται σιωπηλά και αθόρυβα, αφοσιωμένα στο στόχο τους. Τελικά τα καταφέραμε να συναντηθούμε με αφορμή την παράσταση “Growing!” με σπουδαστές, τελειόφοιτους και απόφοιτους της ΚΣΟΤ στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Ίσως το τρακ της Μαραγκοπούλου είναι μεγαλύτερο από αυτό των χορευτών που κάνουν το πρώτο επίσημο βήμα τους στον επαγγελματικό στίβο, μοιάζει να μοιράζεται ακριβώς την ίδια αγωνία από μια θέση που τη φέρνει στην πηγή, στην καρδιά και στη διαμόρφωση των προσωπικοτήτων των νέων χορευτών, αλλά και πιο κοντά στην αγωνία να καταφέρει να κάνει πράξη τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που θα κάνουν τη σχολή να πρωταγωνιστεί στις εξελίξεις της τέχνης στον 21ο αιώνα.

Αυτό που θα ήθελα να σας ρωτήσω είναι το πώς αισθάνεστε που βρίσκεστε πάλι στη σχολή, σε μια σχολή που έχετε διδάξει, μετά από όλον αυτό τον κύκλο που κάνατε;

Είναι συγκινητικό να βλέπεις σε ένα σχολείο τα παιδιά να δουλεύουν από το πρωί μέχρι το βράδυ να δουλεύουν με τέτοια ορμή και όρεξη, και αυτός είναι και ένας από τους βασικούς λόγους που χαίρομαι τόσο πολύ να βρίσκομαι εδώ, παρόλα τα μεγάλα προβλήματα που έχει αυτή η σχολή σε σχέση με τα διοικητικά που πρέπει οπωσδήποτε να λυθούν.

«Ένας χορευτής δεν μπορεί να μην έχει σχέση με τις όμορες τέχνες όταν πλέον ο χορός με τις άλλες τέχνες δεν έχει διακριτά όρια»

Φεύγοντας από το Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας πέρασα σε ένα διαφορετικό ρόλο, αλλά η εμπειρία της Καλαμάτας που ήταν πραγματικά υπέροχη ήταν και αυτή, για όλους μας πιστεύω, ένα σχολείο. Είναι τελείως διαφορετικό να είσαι curator ή καλλιτεχνικός διευθυντής σε ένα φεστιβάλ αλλά όλα αυτά τα χρόνια πήρα ένα τεράστιο όγκο πληροφορίας ταξιδεύοντας σε όλο τον κόσμο, με το να βλέπω παραστάσεις και καλλιτέχνες, όμως αυτή τη στιγμή το ότι βρίσκομαι πίσω στην πηγή, ακούω όλη την ημέρα μουσικές, νιώθω τις ανάσες των παιδιών, τα λαχανιάσματα και βρίσκομαι μέσα σε αυτό το χώρο είναι κάτι που μου δίνει μεγάλη χαρά σε αυτές τις εποχές και αυτή τη φάση της ζωής μου. Ήμουν πάντα μέσα στην εκπαίδευση και μέσα στο χορό, από 7 χρονών και μέσα από αυτή την οδό βρέθηκα και στη διεύθυνση του φεστιβάλ Καλαμάτας, όχι την οδό του μάνατζερ. Συνεπώς έζησα την καλλιτεχνική  δημιουργία και όλες τις ζυμώσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό αυτές τις δεκαετίες και θέλω να πιστεύω ότι μπορώ να βοηθήσω τη σχολή να προχωρήσει. Γιατί σε μια δύσκολη εποχή το να υπάρχει αυτή η γενναιότητα από αυτά τα παιδιά, να μην βλέπουν τις δυσκολίες που έχει αυτή η δουλειά με συγκινεί βαθιά και με κάνει να τα αγαπώ βαθιά και να τα θαυμάζω.

Από τις πρόβες για το "A Dance For Many" σε χορογραφία Cyril Baldy

Από τις πρόβες για το “A Dance For Many” σε χορογραφία Cyril Baldy

Αυτό που ακούμε διαρκώς είναι ότι το επίπεδο των χορευτών μας είναι πολύ καλό, το ακούμε και εδώ, το λένε και στο εξωτερικό. Και πως, παρά τις δυσκολίες οι χορευτές μας διαπρέπουν.

Σαφώς αυτό το σχολείο έχει παίξει ένα καταλυτικό ρόλο για το ότι βρίσκεται ο σύγχρονος χορός στην Ελλάδα σε αυτό το επίπεδο. Πολλές φορές όταν βρισκόμουν στο εξωτερικό, σε όλες αυτές τις πλατφόρμες, τις  επιτροπές αξιολόγησης, τα δίκτυα μου έλεγαν «τι κάνετε με τους χορευτές στην Ελλάδα;» και παρόλο που δε μου αρέσουν οι κατηγοριοποιήσεις πιστεύω ότι ο Έλληνας έχει ταλέντο στις τέχνες, στο χορό και αυτή τη στιγμή το αποτύπωμα του ελληνικού χορού είναι πολύ σημαντικό. Όταν ξεκίνησα το φεστιβάλ μιλούσα συχνά για «το τραύμα του G». Βρισκόμουν σε επιτροπές που υπήρχαν όλα τα index, οι διαγωνισμοί, οι αξιολογήσεις  και όταν μας έδιναν μια λίστα κατευθείαν έπεφτε το μάτι μου στο F, δηλαδή στο France και μετά κατευθείαν στο I στην Ιρλανδία και έλεγα «πότε θα μπει και η Ελλάδα μέσα;». Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει ομάδα σύγχρονου χορού που να μην υπάρχουν Έλληνες χορευτές, για παράδειγμα στον Σίντι Λάρμπι Τσερκάουι, στον Άκραμ Καν, στον Βιμ Βαντεκέιμπους, οι Έλληνες χορογράφοι όπως ο Παπαϊωάννου, που κάνει παγκόσμια καριέρα, από τους νεώτερους  ο Ευριπίδης Λασκαρίδης, ο Χρήστος Παπαδόπουλος, η Πατρίσια Απέργη βρέθηκαν στις πρώτες θέσεις του Airwaves από τις πεντακόσιες που υπήρχαν και πραγματικά αυτό έχει γίνει με μεγάλο κόπο, έχουμε εξαιρετικούς ερευνητές σε ξένα πανεπιστήμια, στην Ολλανδία, την Αγγλία και το Βέλγιο που έχουν πανεπιστημιακές σχολές χορού και αυτό το άνοιγμα δεν είναι μόνο χαρμόσυνο και σημαντικό αλλά και πολύ αισιόδοξο.

Από τις πρόβες για το "A Dance For Many" σε χορογραφία Cyril Baldy

Από τις πρόβες για το “A Dance For Many” σε χορογραφία Cyril Baldy

Από τις πρόβες για το "A Dance For Many" σε χορογραφία Cyril Baldy

Από τις πρόβες για το “A Dance For Many” σε χορογραφία Cyril Baldy

Μιλήστε μου και για το απαισιόδοξο κομμάτι της ιστορίας.

Νομίζω ότι αυτή τη στιγμή που οι δομές αλλάζουν, που δεν υπάρχει η δωδεκάμηνη δομή μιας ομάδας που δουλεύει, αυτό που είναι δύσκολο και απογοητευτικό και το έχω βιώσει και στη σχολή και σε κάθε εμπλοκή που είχα σε σχέση με το θεσμικό κομμάτι του χορού είναι αυτή η φριχτή ασυνέχεια. Είναι απίστευτο πόσο δεν έχουμε καταλάβει σε αυτή τη χώρα τη μεγάλη ανάγκη συνέχειας που υπάρχει. Δεν είναι δυνατόν πλέον να μη χαράσσεται μια πολιτική, την οποία συνεχώς να την ξανακοιτάμε, να τη διορθώνουμε και να στοχαζόμαστε πάνω σε αυτή, όπως δεν είναι δυνατόν τα πράγματα να χτίζονται, να γκρεμίζονται και να αλλάζουμε διαρκώς κατευθύνσεις. Η ασυνέχεια είναι η σοβαρή αιτία που δε βάζουμε στο τραπέζι τα προβλήματα που υπάρχουν και έτσι είναι φυσικό να μην μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε.

«Δεν είναι δυνατόν να μιλάμε στην Ευρώπη του 21ου αιώνα για μια χώρα που δεν έχει φροντίσει το θέατρο, η μουσική και ο χορός να μην είναι ανώτατες σπουδές»

Αυτά δεν είναι προβλήματα μόνο αυτής της σχολής, είναι προβλήματα όλων των καλλιτεχνών παρόλο που το πλαίσιο σήμερα είναι πολύ διαφορετικό και υπάρχουν πολλοί φορείς να δει κανείς χορό. Ας σκεφτούμε ότι στο Φεστιβάλ Αθηνών δεν υπήρχε περίπτωση να μπει ελληνική ομάδα μέσα και να χορέψει ενώ αυτή τη στιγμή το κομμάτι του σύγχρονου χορού υπάρχει κεντρικά και χαρακτηρίζει κιόλας την ποιότητα του φεστιβάλ. Έχουμε λοιπόν την Καλαμάτα, τα Χανιά, τη Σύρο, υπάρχει η Στέγη που πριμοδοτεί το χορό, το Μπαλέτο της Λυρικής, αλλά αυτό που λείπει είναι το να καλλιεργηθεί το κομμάτι του δικτύου στην Ελλάδα και το εξωτερικό και να καλλιεργηθεί και να μην καταναλωνόμαστε κάθε φορά μόνο στο πώς ένα έργο από τις δυο παραστάσεις θα ζήσει λίγο παραπέρα, έτσι ώστε και ο καλλιτέχνης να είναι αφοσιωμένος στο πώς θα εξελίξει τη δουλειά του. Είναι απογοητευτικό σε αυτό το σχολείο που από το ξεκίνημά του το 1970 είναι σε πορεία διαρκώς ανοδική, να δουλεύουμε με ένα απαρχαιωμένο διάταγμα του 1973 που αν δεν αλλάξει και δεν ασχοληθούμε με αυτό το σχολείο θα είναι σε μεγάλο κίνδυνο στο πολύ κοντινό μέλλον. Εδώ υπάρχουν παιδιά με πολύ ταλέντο και το κομμάτι της στήριξης αυτού του σχολείου είναι τραγικό.

Μου λέτε με λίγα λόγια ότι επιστρέψατε στο μέρος που σπουδάσατε και διδάξατε μετά από τόσα χρόνια και τα προβλήματα είναι τα ίδια;

Ακριβώς. Δεν είναι δυνατόν να γυρνάς μετά από τόσα χρόνια και να βλέπεις ότι βασικά προβλήματα όπως η λειτουργία της σχολής τα απογεύματα και τα σαββατοκύριακα δεν έχουν λυθεί. Εδώ το σχολείο δεν είναι μια συμβατική τάξη, είναι και στούντιο και χώρος δουλειάς και καθημερινής άσκησης. Ο μαθητής δεν μπορεί να έχει δικό του στούντιο για να δουλέψει, πρέπει να είναι εδώ, όσο θέλει και όσο χρειάζεται. Υπάρχει ένα στούντιο που το χρειαζόμαστε για ερευνητικές δουλειές, είναι το Black Box που έγινε με δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, θέλουμε να δημιουργήσουμε ένα μικρό θέατρο στο χώρο, αυτό όμως απαιτεί τη δυνατότητα μιας διαφορετικής λειτουργίας και να είναι θεσπισμένα όλα αυτά. Όπως είναι απίστευτο το ότι δεν έχει θεσπιστεί καν η έναρξη του σχολείου τον Σεπτέμβριο ή ότι δεν ξέρουμε πότε θα μπορέσουμε να προσλάβουμε καθηγητές για τη χρονιά που στην ουσία αρχίζει σε δυο μήνες.

Πρόκειται για την παθογένεια του δημοσίου ή για έλλειψη θέλησης;

Ακούστε, αυτό που χρειάζεται είναι ένας νόμος που να κοιτάει στο μέλλον, σε επόμενες δεκαετίες. Αυτό για να γίνει χρειάζεται η συντονισμένη θέληση αρχικά ενός υπουργού Πολιτισμού του διευθυντή της σχολής και του  Δ.Σ. προκειμένου αυτός ο νόμος, φτιαγμένος με ορθολογισμό, να δώσει τη δυνατότητα σε αυτό το σχολείο να έχει και τις βάσεις και να επικεντρώνεται στα ουσιαστικά και δημιουργικά προβλήματα και να μπορούν να υλοποιηθούν οι τόσες προοπτικές που έχει. Θα ήθελα να πιστεύω ότι κάποια από αυτά τα όνειρα που έχω για αυτό το σχολείο θα μπορέσουν να υλοποιηθούν.

Από τις πρόβες για το "A Dance For Many" σε χορογραφία Cyril Baldy

Από τις πρόβες για το “A Dance For Many” σε χορογραφία Cyril Baldy

Από τις πρόβες για το "A Dance For Many" σε χορογραφία Cyril Baldy

Από τις πρόβες για το “A Dance For Many” σε χορογραφία Cyril Baldy

Εσείς τι είδους σχολή θα θέλατε να έχουμε;

Έχω πολύ ξεκάθαρες απόψεις για τη λειτουργία της σχολής και έχω μελετήσει αρκετά τους τρόπους με τους οποίους λειτουργούν αντίστοιχα σχολεία στο εξωτερικό. Αυτό που με ενδιέφερε πάντα, έχει πολλή δουλειά από πίσω γιατί όπως και το φεστιβάλ της Καλαμάτας δεν είναι απομίμηση κανενός εξωτερικού μοντέλου, το ίδιο πρέπει να συμβεί και στη σχολή. Είναι καλό να ξέρεις τι γίνεται στον κόσμο αλλά είναι εξίσου καλό να ξέρεις τις δικές σου ανάγκες, τις δικές σου δυνατότητες και να μην είμαστε καθόλου συμπλεγματικοί ως προς αυτό που και εμείς μπορούμε να κάνουμε. Δηλαδή όσο κακό είναι να μη θέλουμε να δούμε τι συμβαίνει έξω, άλλο τόσο κακό είναι  μην πιστεύουμε ότι έχουμε μια πολύ δημιουργική φωνή ώστε να μπορέσουμε να έχουμε μια κριτική ματιά στα πράγματα. Προσωπικά πιστεύω ότι χρειαζόμαστε μια μικρή ευέλικτη επιτροπή η οποία θα κάτσει να επεξεργαστεί τα λειτουργικά αυτονόητα, όπως θα τα έλεγα, της σχολής. Να μπορείς να έχεις τους καλύτερους καθηγητές που υπάρχουν και να διαμορφώνεις τη σωματική, την πνευματική και την καλλιτεχνική πλευρά ενός μαθητή, που το σώμα είναι το βασικό του όργανο, συγχρόνως.

«Πιστεύω ότι χρειαζόμαστε μια μικρή ευέλικτη επιτροπή η οποία θα κάτσει να επεξεργαστεί τα λειτουργικά αυτονόητα, όπως θα τα έλεγα, της σχολής»

Τουλάχιστον αυτό πρέπει να είναι λυμένο. Εδώ, τα παιδιά έρχονται από τα 10 τους χρόνια, όχι από τα 18 όπως σε άλλες σχολές. Και τα μαθήματα που διδάσκονται πρέπει και αυτά να είναι σύγχρονα. Να εμπεριέχουν έρευνα, τα προβλήματα του κόσμου, γιατί εγώ ανήκω στη γενιά που πιστεύει ότι δεν μπορείς να γίνεις καλλιτέχνης αν δεν έχεις μια συνολική και γενική μόρφωση και άποψη. Πιστεύω πολύ ότι ο χορευτής πρέπει να έχει ένα άριστο εργαλείο, το σώμα του, ανοιχτό σε αυτές τις καταπληκτικές διαφορετικές αντιλήψεις τις οποίες πρέπει να γνωρίζει.

Τι πρέπει κατά τη γνώμη σας να γνωρίζει σήμερα ένας χορευτής;

Πιστεύω πως ο χορευτής πρέπει να είναι ανοιχτός σε όλους αυτούς τους θαυμαστούς καινούργιους τρόπους που του έχει δώσει ο σύγχρονος χορός, πιστεύω απόλυτα στον μορφωμένο καλλιτέχνη και χορευτή, στα θεωρητικά μαθήματα και πιστεύω ότι ένας χορευτής δεν μπορεί να μην έχει σχέση με τις όμορες τέχνες όταν πλέον ο χορός με τις άλλες τέχνες δεν έχει διακριτά όρια. Οπότε, εκτός από την απαρχαιωμένη ύλη που κάνει στη σχολή, όταν πρέπει να χορογραφήσει πρέπει να ξέρει τα προβλήματα του σημερινού κόσμου. Δεν είναι δυνατόν να είσαι μόνο απομονωμένος σε ένα εργαστήρι -που είσαι ούτως ή άλλως για να μπορείς να δουλεύεις-  και να μην έχεις μια αίσθηση τι γίνεται στον κόσμο σήμερα και μάλιστα σε μια εποχή που ο ακτιβισμός του πολίτη σε κάθε πράξη της ζωής του έχει γίνει συνείδηση όλων μας και έχουμε καταλάβει ότι κάθε μας βήμα είναι μια πολιτική δήλωση.

Από τις πρόβες για το "A Dance For Many" σε χορογραφία Cyril Baldy

Από τις πρόβες για το “A Dance For Many” σε χορογραφία Cyril Baldy

Έχετε ζήσει τη γέννηση και τη διαμόρφωση του χορευτικού τοπίου στην Ελλάδα αλλά και τη γέννηση του κοινού του σύγχρονου χορού. Σε ποιο σημείο βρισκόμαστε;

Παλιότερα αυτό που θυμάμαι είναι ότι το κοινό του χορού ήταν οι φίλοι μας. Αυτοί και οι συνάδελφοί μας έβλεπαν τις παραστάσεις. Το κοινό διευρύνθηκε και αυτό το χρωστάμε σε μια γενιά χορογράφων -όταν ξεκίνησε η άνθιση του ελληνικού χορού που με τον Παπαϊωάννου τον Ρήγο τους Sine Qua Non ξαφνικά δημιουργήθηκε ένα ρεύμα και το κοινό άρχισε να διαφοροποιείται και να πληρώνει ένα εισιτήριο και για το χορό. Νομίζω ότι ο σύγχρονος χορός είναι πραγματικά πολύ πιο κοντά στο ελληνικό κοινό που είναι ένα παρθένο κοινό, απ’ ότι το κλασικό μπαλέτο.

«Ο σημερινός τρόπος ζωής που είναι αρκετά προσανατολισμένος σε μια πιο σωματική κουλτούρα, οι άνθρωποι γυμνάζονται, αθλούνται, είναι πιο κοντά στο σύγχρονο χορό»

Το μπαλέτο, το οποίο εγώ λατρεύω, έχει μια σύμβαση και έναν κώδικα και πρέπει να είσαι μέσα σε αυτό τον κώδικα για να μπορέσει να σε συγκινήσει πέρα από την καταπληκτική σωματική λειτουργικότητα του συστήματός του που είναι αξεπέραστη. Ο σημερινός τρόπος ζωής που είναι αρκετά προσανατολισμένος σε μια πιο σωματική κουλτούρα, οι άνθρωποι γυμνάζονται, αθλούνται, είναι πιο κοντά στο σύγχρονο χορό. Επίσης η θεματολογία του χορού δεν έχει πια σχέση με τις προδομένες αγάπες, τους κύκνους, τους έρωτες θνητών και θεών. Μιλάει με έναν πολύ πραγματικό τρόπο και καθώς όλες οι τέχνες έχουν εισχωρήσει μέσα στο χορό αυτό έχει διευρύνει πάρα πολύ το κοινό.

Πώς μπορεί να διευρυνθεί το κοινό;

Υπάρχει η τάση στο εξωτερικό και σε πολλές ομάδες εμπειρογνωμόνων να κάνουμε εργασίες  διαρκώς για το πώς γίνεται η διεύρυνση του κοινού. Είναι καλό όποιος ασχολείται με το κοινό να μην σκέφτεται μόνο τη μειοψηφία αλλά να υπάρχει ένας δημοκρατικότερος τρόπος να πλησιάσεις το εν δυνάμει κοινό σου που δεν το ξέρεις. Σ’ αυτό πρέπει να κάνουμε βήματα και να το βοηθήσουμε γιατί όλη αυτή η συζήτηση για τη διεύρυνση του κοινού έχει να κάνει και με τις περικοπές που γίνονται σε διεθνές επίπεδο κι έχουν βάλει όλο τον κόσμο του χορού να σκέφτεται πώς να συντηρηθούν οι δομές. Οπότε εκτός από τις χορηγίες, οι σχολές και οι ομάδες προσπαθούν κι ανοίγονται διαφορετικά προκειμένου να εξοικονομήσουν πόρους, με ένα άνοιγμα και σε άλλες ομάδες κοινού, με παραστάσεις σε μουσεία, δημόσιους χώρους ή με την επαφή και μαθήματα σε κόσμο που απαραιτήτως δε θα γίνουν επαγγελματίες χορευτές.

Σας ενδιαφέρει να κάνετε κάτι τέτοιο;

Αν εξασφαλίσουμε τη βασική λειτουργία της σχολής αυτό είναι ένα από τα όνειρά μου. Να μπορεί το σχολείο να προσεγγίζει μια όλο και μεγαλύτερη πληθυσμιακή ομάδα αλλά να βρεθούν οι ευφάνταστοι τρόποι, που τόσο με γοητεύουν, να μπορέσει αυτό το κοινό αισθαντικά και βιωματικά να συνδεθεί με αυτή την τέχνη. Παραδείγματος χάριν θα ήταν ωραίο να κάνεις ένα πρόγραμμα στα μουσεία να μπορούν οι μελλοντικοί χορευτές να έρθουν σε επαφή με έργα τέχνης, αλλά για όλα αυτά θα πρέπει να σκεφτούμε πιο ανοιχτά. Λέγοντας όλα αυτά τα όμορφα είμαι υποχρεωμένη να γειώνομαι. Και όλα αυτά αν τα μεταφράσω σε πράξη τι σημαίνει; Να υπάρξει τέταρτο έτος που θα οδηγήσει επιτέλους κάποια στιγμή στην ανωτατοποίηση της σχολής διότι δεν είναι δυνατόν να μιλάμε στην Ευρώπη του 21ου αιώνα για μια χώρα που δεν έχει φροντίσει το θέατρο, η μουσική και ο χορός να μην είναι ανώτατες σπουδές. Και φυσικά αυτή η παράλειψη βλέπουμε κάθε τόσο τα προβλήματα που δημιουργεί. Το τέταρτο έτος το βλέπω σαν τέταρτο έτος ειδίκευσης, πρέπει να είμαστε ρεαλιστές. Κάθε χρόνο τελειώνουν είκοσι με εικοσιπέντε παιδιά και αυτό που κάνουν αυτά τα παιδιά που βρίσκονται σε μια εκρηκτική, υπέροχη κατάσταση θα το δείτε, δε είναι δυνατόν να μην το εισπράξετε και στην παράσταση που ετοιμάζουμε στο Growing! στο Φεστιβάλ Αθηνών.

Από τις πρόβες για το "A Dance For Many" σε χορογραφία Cyril Baldy

Από τις πρόβες για το “A Dance For Many” σε χορογραφία Cyril Baldy

Φαντάζομαι θα μου πείτε τις σκέψεις σας και για το μέλλον των παιδιών.

Τι θα γίνουν αυτά τα παιδιά; Αυτό οφείλουμε να το δούμε. Και επειδή όλοι δε θα γίνουν χορευτές, όλοι δε θα γίνουν σολίστες, χορογράφοι, θα πρέπει να νοιαστούμε πολύ για όλα αυτά τα υπέροχα ταλέντα. Οφείλουμε να ψάξουμε, να ανακαλύψουμε αν θα γίνουν εξαιρετικοί παιδαγωγοί για ερασιτέχνες για παράδειγμα, γιατί ο χορός στην κοινότητα δε θέλει τους σολίστες, θέλει άτομα με ιδιαίτερη κλίση να συνδέονται, άτομα με παιδαγωγική δεξιότητα. Για να συνδεθούν με άτομα σε νοσοκομεία, γηροκομεία, φυλακές, νηπιαγωγεία, δημόσιους χώρους. Υπάρχουν πολλά πράγματα γύρω από την κίνηση και το χορό σαγηνευτικά που πραγματικά μπορούν να μας συνδέσουν με την κοινωνία και ας είμαστε και λίγο ρομαντικοί, σκεφθείτε πόσο σημαντικό είναι να μπορείς να βγάζεις τον καλλιτέχνη σε κάθε άνθρωπο που υπάρχει. Είναι ωραίο να βρεθούν οι άνθρωποι που θα το μεταδώσουν αυτό με τη μεγάλη δύναμη της κίνησης και θα μπορέσουν να βγάλουν από έναν καθημερινό άνθρωπο το πολύ μικρό κομμάτι του καλλιτέχνη που έχει μέσα του και που η ζωή το συνθλίβει, το τσαλακώνει και το εξαφανίζει. Πιστεύω πάντα ότι η δύναμη της κίνησης είναι πολύ μεγάλη. Αν σκεφθείτε ότι τα πράγματα δεν είναι μόνο εγκεφαλικά, η κίνηση ενός χορευτή που φτάνει και ξεπερνά τα όριά του, είναι η αίσθηση μιας μικρής νίκης, μια μικρής υπέρβασης κάθε στιγμή της ζωής του. Αυτό κάνει ο χορευτής κάθε λεπτό, ένα μικρό θαύμα.

Info:

“Growing!”: Διεθνείς Έλληνες χορογράφοι συναντούν νέους χορευτές της Κρατικής Σχολής Ορχηστικής ΤέχνηςΠειραιώς 260