Αγαπημένη μου Έρση, 

σου γράφω γιατί ένα μικρό συμβάν με τη βαλίτσα μου που χάθηκε μου στέρησε το laptop μου για λίγες ημέρες. Σκέφτομαι ότι κανένας μας πια δεν αλληλογραφεί, αλλά καθώς έχω χρόνο μέχρι να ξεκινήσω την επιστημονική έρευνά μου, αυτή που με έφερε στην Αθήνα, θέλω να σου πω ότι ανακάλυψα τον πιο ήσυχο κήπο του κόσμου και βρίσκεται μια ανάσα από το δωμάτιό μου.

Μένω στο ωραιότερο ξενοδοχείο της Αθήνας, τη Μεγάλη Βρεταννία. Είναι ακριβώς στο κέντρο, στο Σύνταγμα και βλέπω τους φοίνικες του Εθνικού κήπου και τη Βουλή των Ελλήνων. Εδώ μέσα στο ξενοδοχείο υπάρχει ένας δεύτερος κήπος απρόσμενος. Δεν πρόκειται μόνο για μια όαση που αποκλείει κάθε βόμβο, κάθε θόρυβο της πόλης αλλά σε μεταφέρει σε σκηνικό ταινιών, είναι οι ταινίες που βλέπεις και λες «σε ένα τέτοιο μέρος θέλω να πίνω τον καφέ μου, αλλά υπάρχει ή είναι φανταστικό;».

Το Winter Garden για το οποίο σου μιλώ είναι κρυμμένο, μπορείς να πεις, πίσω από το ιστορικό λόμπι του ξενοδοχείου, είναι η προέκτασή του. Νομίζω ότι και για τους Αθηναίους αποτελεί ένα περίπου «μυστικό καταφύγιο» ένα «καλά κρυμμένο μυστικό» στην καρδιά της πόλης τους. Η περιγραφή κομψό ή μαγευτικό το αδικεί, γιατί δεν είναι μόνο ο χώρος αλλά και το ύφος, η μουσική, -για την οποία θα σου μιλήσω αργότερα- ακόμα και η μικρή λεπτομέρεια στις πετσέτες με αφήνουν γοητευμένη, σχεδόν άφωνη.

Ο κόσμος γύρω μου φτάνει για να προγευματίσει, να κάνει ένα επαγγελματικό ραντεβού με ένα ελαφρύ γεύμα, να πάρει ένα τσάι -που για να πω την αλήθεια είναι τόσο άψογα σερβιρισμένο που οι Βρετανοί φίλοι μας θα ζήλευαν- ή για να ακούσει όπερα. Σωστά το γράφω, όπερα. Υπάρχει ένα πιάνο και αυτό σε προδιαθέτει για την ηρεμία που σου επιβάλλει το ίδιο το μέρος και τη σαγηνευτική γαλήνη του. Παρόλο που σφύζει από ζωή κανένας δεν θορυβεί.

Εδώ όπως κάθομαι έχω απολαύσει έναν απογευματινό καφέ φρεσκοψημένο και ειλικρινά ζηλεύω τα μικρά πιάτα που δοκιμάζουν οι διπλανοί μου. Θα συνεχίσω με ένα ποτήρι κρασί και θα σου γράψω πως εξελίχθηκε η χθεσινή μου βραδιά, η Πέμπτη με ένα τρόπο πρωτόγνωρο. 

Κάθομαι σε μια αναπαυτική πολυθρόνα και εξετάζω το περιβάλλον. Αν οι διπλανοί μου δε φορούσαν σύγχρονα ρούχα θα έλεγα πως είμαστε σε σκηνικό εποχής, ή ταινίας του Μπερτολούτσι ή του Βισκόντι. Μαρμάρινα δάπεδα και καταπληκτικά βιτρό που αντανακλούν το φως, μεγαλειώδεις περίτεχνες κολώνες χρυσαφένιες αποχρώσεις φοίνικες και ένα σιντριβάνι που θα ζήλευαν και οι πιο φανατικοί της χαλάρωσης. Οι άνθρωποι γύρω μου, δοκιμάζουν ο καθένας κατά τη διάθεσή του μέσα σε κρυστάλλινα ποτήρια και αυτά τα μοναδικά σερβίτσια που δεν έχω δει αλλού, εξαιρετικής καλαισθησίας με εκλεκτά εδέσματα. Σήμερα είναι Πέμπτη και το Winter Garden σφύζει από ζωή και για έναν άλλο λόγο. Είναι ντυμένοι απλά και σοφιστικέ και απολαμβάνουν τη μοναδική απόδραση σε αυτό το περιβάλλον με τους ήχους της Όπερας. Εδώ συμβαίνουν οι «Βραδιές Όπερας» κάθε Πέμπτη βράδυ, από τις 20:00 έως τις 23:00.

Το ταξίδι αυτό μέσα στη μουσική, σου το άφησα για το τέλος, είναι ηχητικό και γαστρονομικό στις πιο διάσημες όπερες του παγκόσμιου ρεπερτορίου σε συνδυασμό με τις πιο λεπτές γεύσεις. Λένε ότι η απόλαυση είναι κάτι το σύνθετο, εδώ ξυπνούν και οι πέντε αισθήσεις. Η όραση στις αντανακλάσεις των πολυελαίων και των ποτηριών, η όσφρηση των πιάτων και των ποτών, η αφή στα μεταξωτά και τα βελούδα, η ακοή από τη θεϊκή μουσική των Ιταλών τιτάνων με τις άριες να ενεργοποιούν τα πιο βαθιά τα πιο ευγενικά ένστικτα και η γεύση που αρμονικά συνδέει τη υψηλή γαστρονομία με την απόλαυση της μουσικής. 

Το σκηνικό στο Winter Garden είναι κάτι ανεπανάληπτο. Είναι σαν να μπαίνει στο χρόνο σου ένα μαγικό βαγόνι που μεταφέρει τον Βέρντι και τον Μότσαρτ, τον Πουτσίνι και τον Μπελίνι με τις παρτιτούρες των πιο διάσημων έργων τους ειδικά για τα δικά σου αυτιά.

Αυτό που με εντυπωσιάζει αγαπημένη μου φίλη, είναι ότι αυτές τις βραδιές Όπερας τις παρακολουθούν οι κάτοικοι της πόλης, είναι η πλειοψηφία που βρίσκουν αυτό το Winter Garden του ξενοδοχείου ως το απόλυτο μέρος απόδρασης, διαφυγής από την καθημερινότητα και τη ρουτίνα, μια έκρηξη γεύσης και μουσικής. «Η μουσική είναι η τροφή της αγάπης», έλεγε ο Σαίξπηρ. Η μουσική με έκανε να ξεχάσω τα πάντα όσο διαρκούσε, με έκανε αδιαπέραστη από προβλήματα και άγχος, ίσως γι’ αυτό ενώ βυθιζόμουν στις εικόνες της όπερας σκέφτηκα αυτό που έλεγε ο Νίτσε πως «χωρίς τη μουσική η ζωή μας θα ήταν ένα λάθος». Οι άριες έφταναν στα αυτιά μου θεραπευτικά, δε θα μπορούσα να τις ακούσω σε πιο ονειρικό περιβάλλον, απογείωναν τη φαντασία μου και έδωσαν φτερά στη σκέψη μου.

Οι Βραδιές Όπερας έχουν μια νότα μεγαλείου, κάτι πιο υψηλό από την πραγματικότητά μας. Αν με ρωτούσαν θα έλεγα ότι αυτή είναι η πιο γοητευτική απόδραση μέσα στην Αθήνα. Θα ήθελα να επιστρέφω ξανά και ξανά στην Αθήνα και μόνο για αυτή τη μοναδική βραδιά όπερας την Πέμπτη στο Winter Garden.

Με πολλή αγάπη,

Κατερίνα