Πτώχευση, ξένοι κεφαλαιούχοι, δανεισμός, δημοσιονομικά μέτρα, πρόσθετοι φόροι. (Μικρο)πολιτικές κόντρες, διαφθορά, λαϊκισμός, νομιμότητα και ηθική, ψηφοφόροι και ψηφοθήρες. Ελλάδα του 21ου αιώνα; Θα μπορούσε, αλλά… φαίνεται ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται. Όλα τα παραπάνω αποτελούν την πρώτη ύλη των «Χαλασοχώρηδων», του διηγήματος που έγραψε το 1892 ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης σε μια κρίσι-μη στιγμή της ελληνικής ιστορίας, μόλις ένα χρόνο πριν από την πτώχευση του 1893. Η ιστορία διαδραματίζεται την τελευταία εβδομάδα των βουλευτικών εκλογών και δίνει στον Παπαδιαμάντη το βήμα για να σατιρίσει τα πολιτικά και εκλογικά ήθη της εποχής, να προβάλει τις παθογένειες του νέου ελληνικού κράτους και εντέλει να βάλει μπροστά στον σημερινό Έλληνα έναν αποκαλυπτικό καθρέφτη του αιώνιου εαυτού του. Αν παραδειγματιζόμασταν από το παρελθόν, μάλλον δε θα αναγκαζόμασταν να το ξαναζήσουμε – ως λαός με κοντή μνήμη, όμως, χρειαζόμαστε τακτικές βουτιές στο παρελθόν, μήπως και το ακούσουμε κάποια στιγμή.

Ο Κώστας Παπακωνσταντίνου που ανέλαβε τη σκηνοθεσία της παράστασης τονίζει πως οι «Χαλασοχώρηδες» «δε μοιάζουν σαν να γράφτηκαν  σήμερα, αλλά είναι σκωπτική περιγραφή του ίδιου πολιτικού συστήματος που σε εξελιγμένη μορφή έχουμε και σήμερα». Για το λόγο αυτό, η παράσταση δεν κάνει καμία προσπάθεια να μεταφερθεί στο σήμερα. Ο λόγος και η εποχή του Παπαδιαμάντη που έχουν κρατηθεί ακέραια, η «αποστασιοποίηση» μέσω της θεατρικότητας (εφτά όλοι κι όλοι ηθοποιοί κρατούν ταυτόχρονα ρόλους δραματικών προσώπων και αφηγητών), οι σκηνοθετικές υπενθυμίσεις ότι επί σκηνής εξιστορείται μια ιστορία, η επικοινωνία με τους θεατές επιτυγχάνουν τη νοητική σύνδεση με το «εδώ και τώρα» αμεσότερα και αποτελεσματικότερα. Η παράσταση μας κλείνει το μάτι: «οποιαδήποτε ομοιότητα με σημερινά πρόσωπα και πράγματα δεν είναι συμπτωματική».

Το ελculture είχε τη χαρά να συναντήσει τους πρωταγωνιστές αυτής της ιστορίας «βουλευτικής τρέλας», τους δύο αντιπάλους υποψηφίους βουλευτές, κ.κ. Λάμπρο Βατούλα και Μανώλη Πολύχρονο, και να τους θέσει μερικές ερωτήσεις εν είδει debate.

ελculture: Ποιο είναι το σύνθημά σας γι’ αυτές τις εκλογές;
Λάμπρος Βατούλας: Ο Λα-ός-εφέτος-θα-νι-κήσει, τους βου-λευτές-του Λάμπρου-θα-ψη-φίσει!
Μανώλης Πολύχρονος: Ακολουθώ Πολύχρονον διά μία νήσον σύγχρονον! Ζήτω το τσαρούχι!

ελc: Γιατί να σας εμπιστευθεί ο Έλληνας ψηφοφόρος;
Λ.Β.: Γιατί αυτή τη φορά επιτέλους ευρέθη Άνθρωπος να φροντίσει διά τη φτώχεια. Λίαν καλοφορεμένος ευδόκιμος υπάλληλος. Ευκαιρία Λαμπρά! Ωσάν τον Λάμπρο τον Βατούλα!
Μ.Π.: Διά το καλό του. Διατί ημείς γνωρίζουμε ποιο είναι το καλό του. Το καλό που τους θέλω να μας εμπιστευθούν, διότι αλλιώς μαύρο φίδι που τους έφαγε… Που μας έφαγε δηλαδή.

ελc: Γιατί εσάς και όχι τον αντίπαλό σας;
Λ.Β.: Γιατί εμείς δεν ομοιάζουμε με καμπόσους άλλους όνομα και μη χωριό. Διότι εμείς δε μένουμε στα λόγια. Είμαστε συνδεδεμένοι με τα έργα και κυρίως τα δημόσια.
Μ.Π.: Διότι καλός ναι μεν ο Λάμπρος, αλλά δε διαθέτει την απαιτούμενην πυγμήν. Υπέρ το δέον μελιχρός τους τρόπους διά το στίβον της πολιτικής.

ελc: Άρα το ενδεχόμενο συγκυβέρνησης αποκλείεται;
Λ.Β.: Δεν υπάρχει περίπτωση να συνεργαστούμε με αυτούς που με έργα και λόγια οδηγούν τη χώρα στην καταστροφή.
Μ.Π.: Σε καμία περίπτωση δε θα συνεργασθούμε με τους φαύλους οσφυοκάμπτες ξενόδουλους αντιπάλους μας.

ελc: Υποσχέσεις για μια καλύτερη Ελλάδα ή υποσχέσεις στους πολίτες;
Λ.Β.: Η Ελλάς προσμένει από τους πολίτες και οι πολίτες από την Ελλάδα. Η υπόσχεση είναι κοινή διότι τα συμφέροντα έθνους και πολιτών είναι παράλληλα.
Μ.Π.: Αμφότερα! Υποσχόμεθα στους πολίτες μια καλύτερη Ελλάδα και με το αζημίωτον βέβαια!

ελc: Καλύτερα χαμένος σε ένα δίκαιο αγώνα ή νυν υπέρ πάντων η νίκη; Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα;
Λ.Β.: Παλεύουμε για τη νίκη μετά οδόντων και ονύχων. Το δίκαιο των σκοπών μας δικαιώνει τον αγώνα μας. Ο Θεός θα μας κρίνει όλους.
Μ.Π.: Εις ένα δίκαιο αγώνα δεν είναι δυνατόν να είμαστε χαμένοι. Ημείς δε λειτουργούμε σκιωδώς. Και υπέρ του σκοπού, είμαστε στα μέσα και στα έξω.

ελc: Ο Έλληνας ψηφοφόρος αγαπάει την αλήθεια;
Λ.Β.: Ο Έλλην ψηφοφόρος αγαπάει την ευχάριστη αλήθεια.
Μ.Π.: Ο Έλλην ψηφοφόρος αγαπά αυτό που θα του είπομεν, διότι γνωρίζει το συμφέρον του.

ελc: Έχει η πλουτοκρατία ρόλο στην πολιτική;
Λ. Β.:
Εμείς εδώ είμαστε για να προστατέψουμε τα συμφέροντα του λαού. Αν ο λαός αγαπά την πλουτοκρατία, εμείς δε θα στραφούμε ενάντια στο λαϊκό αίσθημα.
Μ.Π.: Τον απολύτως απαραίτητον όσον αφορά τα γενικά μας έξοδα.

ελc: Πώς φαντάζεστε την Ελλάδα, εκατό, εκατόν είκοσι χρόνια μετά, ας πούμε το 2012;
Λ.Β.: Είμαι σίγουρος πως οι επόμενες γενιές θα ζουν σε μια πολύ καλύτερη κοινωνία μακριά από το φάσμα της χρεοκοπίας και της ανεργίας που βιώνουμε τώρα και πως οι όποιες μικροπολιτικές σκοπιμότητες και πελατειακές πολιτικές πρακτικές μεθοδεύονται σήμερα, από τους αντιπάλους μας βεβαίως-βεβαίως, θα έχουν τότε εκλείψει προ πολλού.
Μ.Π.: Είμαι βέβαιος ότι τα τέκνα μου -υποψήφοι, κομματάρχαι και ψηφοφόροι- θα συνεχίσωσιν το θεάρεστον έργον μας διά την πρόοδον και ευημερίαν του Έθνους.

Η παράσταση «Χαλασοχώρηδες» ανεβαίνει στο Θέατρο Altera Pars από τις 19 Οκτωβρίου.