Η έκθεση “Ashes to Ashes” είναι μια φασματική συναρμογή υλικών αντικειμένων και τεχνουργημάτων από την Ελλάδα, προσεχτικά επιλεγμένων από το παλαιοπωλείο Μαρτίνος, και έργων από δέκα σύγχρονους καλλιτέχνες, όπου το παλιό εκτίθεται αντικριστά στο νέο. Με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, όλοι οι καλλιτέχνες που συμμετέχουν στην έκθεση χρησιμοποιούν μια συγκεκριμένη πηγή σαν σημείο αφετηρίας τους, την οποία επεξεργάζονται και πλάθουν μέχρι να τη μετατρέψουν σε κάτι εντελώς διαφορετικό. Τα έργα της έκθεσης παρουσιάζονται πλάι πλάι με αρχαιότητες, μια αντιπαράθεση που μοιάζει σχεδόν με την ψυχεδελική εμπειρία την οποία αποκομίζει κανείς από μια επίσκεψη στην Αθήνα, όπου τα αρχαία ερείπια μετατρέπονται αβίαστα σε σημερινές πραγματικότητες. Στο παλαιοπωλείο Μαρτίνος, το οποίο λειτουργεί κοντά στον χώρο της γκαλερί, υπάρχουν λεπτεπίλεπτα ειδώλια, αγαλματίδια, αγγεία, δοχεία και κεραμικά, που, αντί να απεικονίζουν, στην ουσία γεννούν τον ορισμό της ανθρωπιστικής έκφρασης. Οι καλλιτέχνες της έκθεσης σκέφτονται με βαθύ και απτό τρόπο τις αναφορές και τους συσχετισμούς μέσα στο δικό τους έργο, αλλά τα εκτιθέμενα τεχνουργήματα μπορούν να χρησιμοποιήσουν μόνο την αναφορά της ύπαρξης και του τελετουργικού, καθώς προφανώς προηγούνται χρονικά οποιουδήποτε άλλου έργου «τέχνης».

Η έκθεση “Ashes to Ashes” αποτελεί μια παρουσίαση των ασυνήθιστων και εμπεριστατωμένων προσωπικών ερμηνειών των αρχαίων αλλά και σύγχρονων όψεων του καθημερινού. Οι πηγές τις οποίες αξιοποιούν οι συγκεκριμένοι καλλιτέχνες για τη δημιουργία του έργου τους καλύπτουν ένα ευρύ και πολύμορφο φάσμα πεδίων, καθώς αυτές προέρχονται από τη φύση, όπως, για παράδειγμα, συμβαίνει στο βίντεο με τη σελήνη της Anne Eastman και στις κυματομορφές του Ara Peterson• το κείμενο και τον λόγο, όπως, για παράδειγμα, συμβαίνει στις επαναπλαισιωμένες τυπωμένες σελίδες του Matthew Higgs και στις ηχογραφήσεις της Johanna Billing• την τεχνολογία, όπως, για παράδειγμα, συμβαίνει στα χαρακτικά με ραγισμένα μπολ της Jo Jackson και στον ζωγραφισμένο φορητό υπολογιστή και στο ζωγραφισμένο κινητό τηλέφωνο της Hayley Tompkins και στις ψηφιακές φωτογραφίες φωτογραφιών της Andrea Longacre-White• τη χορογραφία, όπως, για παράδειγμα, συμβαίνει στα παπούτσια χορού της Jennifer Cohen• τη σφαίρα του ευρήματος, όπως, για παράδειγμα, συμβαίνει στα αντικείμενα από καταστήματα μεταχειρισμένων που βρίσκει η Francis Upritchard• και το ίδιο το μέσο της φωτογραφίας, όπως, για παράδειγμα, συμβαίνει στα φωτογραφικά έργα της Anne Collier. Η έκθεση είναι μια σύζευξη του παλιού με το νέο, των αρχαίων δηλαδή τεχνουργημάτων τα οποία επιλέχθηκαν από το κατάστημα Μαρτίνος για τον συγκεκριμένο σκοπό και των έργων από σύγχρονους καλλιτέχνες που εντάσσουν τις πηγές τους σε νέο πλαίσιο, βασικό παράδειγμα της οποίας αποτελεί το ίδιο το πολιτιστικό περιβάλλον της Αθήνας.