Στο πλαίσιο του 5ου κατά σειρά Athens Open Air Film Festival, προβάλλεται η βουβή ταινία γερμανικής παραγωγής του Φρίντριχ Βίλχελμ Μουρνάου, με τίτλο “Νοσφεράτου: Μια Συμφωνία Τρόμου” ή “Nosferatu: Εine Symphonie des Grauens” (1922).

Μπορεί να γυρίστηκε στην αυγή του ίδιου του κινηματογράφου, να ολοκληρώθηκε με ελάχιστα μέσα και με όλους τους περιορισμούς του βωβού σινεμά, το «Νοσφεράτου» παραμένει, ωστόσο, η πιο παράξενα γοητευτική δημιουργία τρόμου που έγινε ποτέ. Επωφελούμενος από την παντελή έλλειψη ήχου, ο Μουρνάου βασίστηκε εξ’ ολοκλήρου στη δύναμη και την υποβολή των εικόνων.

Η ταινία του είναι μια μεγαλοπρεπής συμφωνία του άσπρου και του μαύρου, του άπλετου φωτός και του απέραντου σκοταδιού. Οι κιαροσκούρες αποχρώσεις των σκηνικών και της φωτογραφίας δημιουργούν εξαρχής ένα γνήσια νοσηρό και μακάβριο κλίμα και η ατμόσφαιρα του τρόμου διογκώνεται από την αληθινά απόκοσμη παρουσία του Μαξ Σρεκ στον ρόλο του αιμοδιψή κόμη.

Με τα αποκρουστικά χαρακτηριστικά του προσώπου του, την άγρια ματιά, το χλωμό αδύναμο παρουσιαστικό, τα μυτερά αυτιά και τα γαμψά νύχια, ο αινιγματικός αυτός ηθοποιός μοιάζει να προέρχεται κατευθείαν από τον κόσμο των νεκρών που, όπως κι ο απεχθής ήρωας, κατοικούν στις πιο αθέατες γωνιές γοτθικών πύργων παραδομένων στην υγρασία, αδημονούν για τον ερχομό της νύχτας και τρέμουν το πρώτο πρωινό φως.

Με κάθε βήμα και με κάθε απειλητικό βλέμμα του, σέρνει όλο και περισσότερο την ταινία στα απύθμενα σκοτάδια από τα οποία ξεπροβάλει. Κι όταν η ανατολή του ήλιου τον βρει νεκρό στο προσκέφαλο της γυναίκας που πόθησε περισσότερο (σε μια από τις αναρίθμητες σκηνές ανθολογίας του φιλμ), ξέρουμε ότι μαζί με την αυγή, το «Νοσφεράτου» ξημέρωσε και έναν ολόκληρο αιώνα κινηματογραφικής μυθολογίας τρόμου.

Οι Mechanimal συνθέτουν το δικό τους ηλεκτρονικό soundtrack για το Νοσφεράτου, χτίζοντας ένα ενιαίο και συνεχές παιχνίδι πολυεπίπεδων drones, τα οποία μαζί με αναλογικά sequencer και ηλεκτρικές κιθάρες, δίνουν μια άλλη διάσταση στη μονοχρωματική αφήγηση του Μουρνάου.