Φέτος, από τις 17 ως τις 23 Φεβρουαρίου διοργανώνεται για δεύτερη φορά η εβδομάδα βραζιλιάνικου κινηματογράφου από την Πρεσβεία της Βραζιλίας και την Ταινιοθήκη της Ελλάδας. Η εκδήλωση, που φιλοδοξεί να αποκτήσει μόνιμο χαρακτήρα, παρουσιάζει έναν κύκλο είκοσι πρόσφατων και παλιότερων ταινιών μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ, που επιβεβαιώνουν τον πλούτο και τη ζωτικότητα μιας εθνικής κινηματογραφίας τόσο μακρινής και ταυτόχρονα τόσο κοντινής μας. Γιατί όπως ο ελληνικός, έτσι κι ο βραζιλιάνικος κινηματογράφος εξακολουθεί να επιβιώνει ανάμεσα στην ασφυκτική κυριαρχία του Χόλυγουντ και της τηλεόρασης. Όμως αυτό που δίνει στον βραζιλιάνικο κινηματογράφο την ιδιαίτερη ταυτότητά του είναι η αστείρευτη επιθυμία του να αφηγείται ιστορίες εμπνευσμένες από την πραγματικότητα, ακόμα κι αν βρίσκεται στους αντίποδες του μύθου της “τροπικής πατρίδας”. Κι επί πλέον, η ριψοκίνδυνη ισορροπία του ανάμεσα στις συμβάσεις (που δεν αποξενώνουν το κοινό) και τον πειραματισμό.

Συνοψίζοντας την πολυμορφία του βραζιλιάνικου κινηματογράφου, που στο μεγαλύτερο μέρος του παραμένει άγνωστος στην Ελλάδα, το φετινό πρόγραμμα αποτελείται από δεκαέξι πανελλαδικές (και μία αθηναϊκή) πρεμιέρες. Οι εξαιρέσεις που έχουν ήδη προβληθεί στις ελληνικές αίθουσες είναι δύο ταινίες δημιουργών που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη διεθνοποίηση του βραζιλιάνικου κινηματογράφου τις τρεις τελευταίες δεκαετίες: η βραβευμένη στις Κάννες τελευταία ταινία του Βάλτερ Σάλλες (και της Ντανιέλα Τόμας) Διαχωριστική γραμμή (2008), που είχε ατυχήσει να κυκλοφορήσει σε πολύ περιορισμένη διανομή, και το θρυλικό Πισότσι του Έκτορ Μπαμπένκο, το οποίο φέτος κλείνει τριάντα χρόνια ζωής χωρίς να έχει γεράσει καθόλου. Η πρώτη αφηγείται με ευαισθησία το καθημερινό δράμα μιας σύγχρονης “μάνας κουράγιο” και των τεσσάρων γιων της, και μέσα από την ουμανιστική ματιά των κινηματογραφιστών μετατρέπεται σε μια δυνατή καταγραφή του άγχους της επιβίωσης στη χαώδη μητρόπολη του Σάο Πάουλο. Στη δεύτερη, ένα ανησυχητικό πορτρέτο της παιδικής παραβατικότητας (που προοιωνίζεται τη μεγάλη επιτυχία Η πόλη του Θεού), υπερισχύει η κοινωνική κριτική. Ωστόσο και οι δύο ταινίες δείχνουν τη βαθιά επιρροή του ιταλικού νεορεαλισμού στον βραζιλιάνικο κινηματογράφο και ιδιαίτερα στις ταινίες που καταγράφουν τα δράματα της παιδικής ηλικίας μέσα σ’ έναν εχθρικό περίγυρο.

Το 2011 κλείνουν τριάντα χρόνια από το θάνατο του Γκλάουμπερ Ρόσα, της πιο σημαντικής προσωπικότητας του κινήματος Σινέμα Νόβο. Αποτίοντας φόρο τιμής στον επαναστάτη κινηματογραφιστή, η εκδήλωση θα προβάλει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το κύκνειο άσμα του Η ηλικία της γης (1980), έναν πειραματικό στοχασμό για την πολιτική ιστορία της Βραζιλίας, την παγκοσμιότητα της θρησκείας και τα όρια του ίδιου του κινηματογράφου. Μοναδική κινηματογραφική εμπειρία ακόμα και τριανταένα χρόνια μετά την ολοκλήρωσή της, η ταινία εξελίσσεται σαν μια μαγική συνάντηση του σινεμά της αποδόμησης του Γκοντάρ με τις θρησκευτικές τελετουργίες του Καντομπλέ και τα οργιαστικά δρώμενα του Καρναβαλιού.

Πέμπτη 17/2 (εγκαίνια με προσκλήσεις)

20.00 Στο μυαλό του Ταραντίνο (μικρού μήκους) και Ó, pai, ó

Παρασκευή18/2

18.00 Κατασκευάζοντας τον Τομ Ζε+ Πηνελόπη (μικρού μήκους)

20.00 Άνυδρη ταινία

22.00 Ορφέου

Σάββατο 19/2

18.00 Μπαλαδόροι

20.00 Μπόσσα Νόβα

22.00 Οριακή γραμμή

00.00 ενσάρκωση του κακού (μεταμεσονύχτια)

Κυριακή20/2

18.00 Εκεί που τελειώνει η γη +Στο μυαλό του Ταραντίνο (μικρού μήκους)

20.00 Μουτούμ

22.00 Η γορτή του νεκρού κοριτσιού

Δευτέρα 21/2

18.30 Πλάι στην αλμύρα

20.00 Ο πάτερ και η κοπέλα

22.00 Πισότσι

Τρίτη 22/2

18.00 Σχεδόν αδέλφια

20.00 Η μυρωδιά της αποχέτευσης

22.00 Αν τίποτα δεν πάει καλά

Τετάρτη 23/2

18.00 Ó, pai, ó

20.00 Μοασίρ

22.00 Η ηλικία της Γης