Η ΔΛ gallery στον Πειραιά και η γερμανική Mirko Mayer Gallery παρουσιάζουν μια σειρά έργων ως αποτέλεσμα της συνεργασίας των καλλιτεχνών Micha Cattaui, ελληνικής και αιγυπτιακής καταγωγής, και του Φινλανδού Pasi Orrensalo.

Το ταξίδι μας σε αυτόν τον πλανήτη είναι σχετικά σύντομο. Οι καταναλωτικές μας συνήθειες όμως αφήνουν ένα θλιβερό αποτύπωμα έντονα ορατό στους σωρούς απορριμμάτων που βρίσκουμε στις μάντρες. Για τον Pasi, οι σωροί αυτοί δεν είναι απλώς ενσάρκωση της αλόγιστης κατανάλωσης — είναι ίχνη της ιστορίας του καθενός μας. Σήμερα, σχεδόν όλες οι εκφάνσεις της ανθρώπινης δραστηριότητας, από την πολιτική ως την επιστήμη, έχουν αλλάξει και βελτιωθεί σημαντικά. Οι μοντέρνοι και οι σύγχρονοι καλλιτέχνες στρέφονται συχνά στην αρχαιοελληνική γλυπτική ως αφετηρία έμπνευσης.

Αν συγχωνεύσει κανείς την προσέγγιση του Pasi στην αλόγιστη κατανάλωση με την αντίληψη του Micha για την ελληνική αρχαιότητα από μια σημερινή σκοπιά, το αποτέλεσμα είναι ένα νέο σώμα δουλειάς που αφηγείται την Ιστορία και ταυτόχρονα ατενίζει το μέλλον. Τα πεταμένα αντικείμενα, όπως και τα μηνύματα των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων, αφορούν τους ανθρώπους κάθε ηλικίας, φυλής και κοινωνικής τάξης. Δεν κάνουν διακρίσεις, ενώ αφήνουν το αναμφισβήτητο, παντοτινό τους ίχνος στην κοινωνία μας.

Ο Pasi Orrensalo είναι ένας αφηγητής που χρησιμοποιεί τη φωτογραφία για να διηγηθεί ιστορίες φιλτραρισμένες μέσα από την ιδιαίτερη προσέγγισή του στη ζωή. Οι φωτογραφίες  του Pasi δείχνουν έναν κόσμο γεμάτο χιούμορ, χαρά και συναισθήματα. Αντί να επεξεργάζεται τις λήψεις του, ο Orrensalo αφήνει το προσκήνιο στο ίδιο το αφήγημα. Καθώς τα έργα του αναπτύσσονται επί μακρά χρονικά διαστήματα, οι ιστορίες μεγαλώνουν και η πλοκή τους αλλάζει. Και όπως κά­θε καλός αφηγητής, ο Orrensalo πιστεύει ότι κύριος στόχος της δουλειάς του είναι να πυροδοτεί συναισθήματα. Η ζωή είναι γεμάτη πάθος και χιούμορ — αν τη δει κανείς από τη σωστή γωνία.

Με τα νέα του έργα, ο Micha Cattaui γεφυρώνει το αίσθημα καλλιτεχνικής τελειότητας που έχει κανείς για την αρχαία Ελλάδα και το συνδέει με τη σημερινή κοινωνία της μαζικής κατανά­λωσης. Το αποτέλεσμα είναι μια συνεργασία και συνομιλία τριών στοιχείων: του γλυπτού, μιας ‘’ποπ’’ φωτογραφίας του γλυπτού και μια λήψη στον χώρο του μουσείου με το γλυπτό να εικονίζεται όπως θα ήταν στο αρχικό του περιβάλλον. Τα τρία αυτά στοιχεία, παρότι βασίζονται στο ίδιο γλυπτό, επιτρέπουν διαφορετική πολιτική έκφραση στο κάθε επιμέρους έργο.