Μια ομάδα μαθητών από το 1ο ΕΕΕΕΚ Πυλαίας Χορτιάτη, ένα σχολείο ειδικής αγωγής στο Πανόραμα, με την καθοδήγηση και εποπτεία της εικαστικού Ευαγγελίας Παπαδοπούλου, δημιουργεί. Παίζοντας με στερεοτυπικά καταγεγραμμένες κινήσεις συνθέτει μια εγκατάσταση από ανακυκλωμένο χαρτί.

Το χαρτί σκίζεται με διαφορετικούς τρόπους, ανάλογα με τη βούληση του κάθε παιδιού, και στη συνέχεια τα σκισμένα προϊόντα που προκύπτουν γίνονται το συνδετικό υλικό για να κατασκευαστούν, ανάλογα με τις δεξιότητες των παιδιών, πουλιά σε πτήση, φωλιές, νεφελώματα και μια ενεργειακή σπείρα.

Η εμμονή αποτελεί ένα βασικό και αποφασιστικό στοιχείο, τόσο για τη διαχείριση του υλικού όσο και για τις επικαλύψεις σε επάλληλες στρώσεις με τις οποίες προκύπτουν οι διάφορες μορφές. Η δημιουργική διαδικασία ολοκληρώνεται με το ανάπτυγμα αυτών των μορφών στο χώρο: μια εγκατάσταση που παραπέμπει στη φύση, αλλά κυρίως μια εγκατάσταση που φανερώνει την απόλαυση της χειρονομίας και τον ιδιαίτερο και ενεργειακά φορτισμένο κόπο που έχει αναλωθεί για τη σύνθεση.

Παράλληλα, μια ομάδα καλλιτεχνών που έχουν βασικό χαρακτηριστικό την εμμονή στη χειρονομία και στον ετερόκλητο τρόπο χρήσης των υλικών αναπτύσσουν ένα διάλογο στο χώρο της βίλας Καπαντζή με τη χάρτινη εγκατάσταση των μαθητών. Τη συνολική επιμέλεια της έκθεσης ανέλαβε ο εικαστικός Βασίλης Ζωγράφος.

“Συμπερίληψη” θα μπορούσαμε να ονομάσουμε την ιδέα που κρύβεται πίσω από αυτόν τον διάλογο.
Τα ερωτήματα, που εύλογα δημιουργούνται, πολλά: πόσο αποκαλυπτική μπορεί να είναι η εγκατάσταση των παιδιών για τους καλλιτέχνες που συμμετέχουν σε σχέση με τις στερεοτυπικές διαδικασίες παραγωγής έργου; Πόσο ουσιαστική μπορεί να είναι η συμβολή των καλλιτεχνών στην κατανόηση της δημιουργικής πράξης για τους μαθητές; Ή ακόμη, ένας τέτοιος διάλογος έργων σε αυτή την εγκατάσταση πόσο απελευθερώνει το βλέμμα του θεατή σε σχέση με το ποιος κάνει τι;