Ο Μαρτσέλο Ντ’ Όρτα, δάσκαλος στο Αρζάνο της Νότιας Ιταλίας, είχε την ιδέα να συγκεντρώσει και να εκδώσει τις εκθέσεις των μαθητών του. Σ’ αυτές, τα παιδιά σχολιάζουν τις οικογένειές τους, τους γύρω τους, την πατρίδα τους αλλά και άλλες χώρες, την Ιστορία, τα Θρησκευτικά, την επικαιρότητα… Τα γραπτά τους γίνονται ένας ολοκάθαρος καθρέφτης για όλον τον κόσμο. Τίποτα δεν ξεφεύγει από την αντίληψη των μικρών μαθητών. Ο αγνός, αφελής και ξεκαρδιστικός τρόπος με τον οποίο περιγράφουν ό,τι συμβαίνει γύρω τους, είναι συχνά πιο εύγλωττος και πιο ξεκάθαρος από πολλών μεγάλων…

Το σκηνικό της παράστασης είναι μια σχολική τάξη που αλλάζει συνεχώς σχήμα και μεταμορφώνεται για να δεχτεί την ιστορία της κάθε έκθεσης. Οι ηθοποιοί με απλά μέσα ( playmobil, φακούς, σχολικά αντικείμενα) αλλά κυρίως με την χρήση του σώματος, ταξιδεύουν μέσα από το βλέμμα των μικρών παιδιών και μιλάνε για την Οδύσσεια, τον Μωυσή με το κιβώτιο, την προϊστορική εποχή, το σπίτι ερείπιο που μπάζει νερά, την καμμόρα, τον Μπερλουσκόνι, την Νάπολι, τον Μαραντόνα, την φτώχια που επικρατεί στον κόσμο και τονίζουν πως όλοι οι πλούσιοι θα πρέπει να πάνε στην κόλαση γιατί απλούστατα… η καμήλα μπαίνει!