Η σκέψη γι’ αυτό το αφιέρωμα στον Δημήτρη Δημητριάδη ξεκίνησε από τη σχέση του συγγραφέα με το Γαλλικό Ινστιτούτο, από την μαθητεία του εκεί στην εφηβική του ηλικία, και από την καθοριστική συμβολή της γαλλικής γλώσσας στην μετέπειτα εξέλιξή του.Τα κείμενα που επελέγησαν γι’ αυτήν τη «σκηνική κατάσταση», που παρουσιάζεται στο πλαίσιο των φετινών Δημητρίων, είναι αποσπάσματα μεγαλύτερων πεζογραφικών, θεατρικών και ποιητικών ενοτήτων Η Ανθρωπωδία, Λήθη, Κατάλογοι.Η επιλογή τους είχε ως κεντρικό θεματικό άξονα τον τρόπο με τον οποίο ο συγγραφέας εγωγραφείται μέσα στη γεωγραφική περιοχή του άλλου, σχεδιάζοντας έτσι, με την αναζήτηση εκείνου, έναν χάρτη της επιθυμίας. Το όχημα αυτής της διαδρομής είναι, εκτός από τη συμβολή των άλλων συντελεστών, οι δύο γλώσσες, η γαλλική και η ελληνική.

“Όταν ένα εγώ αναζητά έναν άλλον και με την αναζήτηση αυτή επιδιώκει να τον καταστήσει παρόντα, προσιτό ή και κτήμα του, τότε το εγώ, ακόμη κι αν το καταργεί η ίδια η αναζήτηση αφού μόνον ο άλλος έχει σημασία και όχι αυτός που τον αναζητά, εντούτοις τότε μόνον αποκτά οντότητα, τότε μόνον εγγράφεται ως υπαρκτό, τότε μόνον γράφει τον εαυτό του ως παρόντα και,από απόν, γίνεται ον. Η αναζήτηση αυτή είναι, στην πραγματικότητα,αναζήτηση του εαυτού του, και, είτε οδηγεί και καταλήγει στον άλλον είτε όχι, καταφέρνει να βρει τον εαυτό του εκείνος που αναζητά τον άλλον. Η εγωγραφία είναι η γεωγραφία του άλλου. Δεν είναι εγωκεντρισμός.απεναντίας, είναι αναγνώριση ότι ο άλλος συνιστά το αληθινό κέντρο, και έτσι γίνεται ο αληθινός δημιουργός του εγώ. Αλλοκεντρισμός, λοιπόν.Γιατί ο άλλος είναι εγώ.” – Δημήτρης Δημητριάδης