Ο Ερωτόκριτος, το σύγχρονο ελληνικό μιούζικαλ του Δημήτρη Μαραμή σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ρήγου, που εγκαινίασε την Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος τον Μάιο του 2017, εξελίχθηκε σε μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της σεζόν 2016/17.

Απέσπασε εξαιρετικές κριτικές κι ενθουσίασε το πολυπληθές κοινό που έκανε sold out τις παραστάσεις τόσο στην Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, όσο και στο Ηρώδειο, αλλά και στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης.

Το πρωτοποριακό μιούζικαλ θα εγκαινιάσει το Έτος Ερωτόκριτου στο νέο Πολιτιστικό και Συνεδριακό Κέντρο του Ηρακλείου Κρήτης, την Κυριακή 24 Μαρτίου 2019.

Ο Δημήτρης Μαραμής υπογράφει τη μουσική και τη μουσική διεύθυνση του Ερωτόκριτου, ενώ η σκηνοθεσία, η χορογραφία και το σκηνικό είναι του Κωνσταντίνου Ρήγου, καλλιτεχνικού διευθυντή του Μπαλέτου της ΕΛΣ.

Στη νέα εκδοχή της παράστασης πρωταγωνιστούν οι ταλαντούχοι ερμηνευτές έντεχνου τραγουδιού: Θοδωρής Βουτσικάκης (Ερωτόκριτος), Ελένη Δημοπούλου (Αρετούσα), Γκωτιέ Βελισσάρης (Πολύδωρος) και οι διακεκριμένοι λυρικοί καλλιτέχνες Ιωάννα Φόρτη (Παραμάνα) και Κωστής Μαυρογένης (Ρήγας).

Ο Δημήτρης Μαραμής συνέθεσε ένα έργο γεμάτο δυνατές μελωδίες, πάνω στο αριστούργημα του Κορνάρου, κρατώντας την κρητική διάλεκτο και το μέτρο (δεκαπεντασύλλαβος) του έργου. Με επιρροές από τη μουσική παράδοση της Κρήτης, αναφορές στην τζαζ, τα μπλουζ, ο συνθέτης δημιούργησε ένα νέο μελωδικό σύμπαν για τους χιλιάδες στίχους του Ερωτόκριτου. «Το πρώτο ερώτημα που έθεσα στον εαυτό μου ήταν το πώς θα προσέγγιζα μουσικά αυτό το κλασικό αριστούργημα των δέκα χιλιάδων στίχων γραμμένο στην κρητική διάλεκτο, μέρη του οποίου σιγοτραγουδιούνται από όλους τους Έλληνες στην παραδοσιακή τους μελοποίηση. Θεώρησα ότι πρέπει να μελοποιηθεί με ένα τελείως διαφορετικό τρόπο σε σχέση με αυτά που είχαμε συνηθίσει έως τώρα, χωρίς όμως να προδοθεί ούτε μία συλλαβή από το λόγο του Βιτσέντζου Κορνάρου», αναφέρει ο Δημήτρης Μαραμής στο σημείωμά του.

Ο Ερωτόκριτος του Μαραμή δεν τοποθετείται σε συγκεκριμένο χρόνο και χώρο. Εστιάζει κυρίως στα διαχρονικά στοιχεία της ερωτικής ιστορίας του Ερωτόκριτου και της Αρετούσας, στην «αρρώστια» του πόθου και στις περιπέτειες των δύο νέων, μέχρι να φτάσουν στο αίσιο τέλος του γάμου τους, παρά τη χρήση του ιδιαίτερου δεκαπεντασύλλαβου του Κορνάρου, που παραπέμπει στο πρωτότυπο ιστορικό πλαίσιο.

Στο ίδιο πλαίσιο κινείται επίσης η σκηνική απόδοση του Κωνσταντίνου Ρήγου, ο οποίος έστησε μια παράσταση με σύγχρονα υλικά και μινιμαλιστικό σκηνικό, αλλά και μια live κάμερα που εστιάζει στην ένταση των συναισθημάτων. Η σκηνοθεσία ακολουθεί το μουσικό κείμενο και τη γλώσσα του Ερωτόκριτου, και την ίδια στιγμή αναδεικνύει όλα εκείνα τα διαχρονικά ζητήματα που ενώνουν και ταυτόχρονα χωρίζουν την Αρετούσα και τον Ερωτόκριτο, με τη δραματική και επαναστατική ένταση ενός Ρωμαίου και μιας Ιουλιέτας.

Ο Ερωτόκριτος του Βιτσέντζου Κορνάρου είναι ένα περιπετειώδες αφηγηματικό ποίημα, το οποίο γράφτηκε τέσσερις αιώνες πριν, περίπου το 1600, στην Κρήτη. Συγκαταλέγεται στα ωραιότερα έργα της κρητικής λογοτεχνίας και αναγνωρίζεται ως μια από τις σημαντικότερες δημιουργίες της Αναγέννησης και συνολικά του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Πρόκειται για ένα έργο με περισσότερους από 10.000 στίχους σε κρητική διάλεκτο, ομοιοκαταληξία και ρυθμό ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο του Βιτσέντζου Κορνάρου. Το έργο εξιστορεί τον έρωτα δύο νέων από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, του Ερωτόκριτου, γιου ενός αυλικού, και της Αρετούσας, κόρης του βασιλιά της Αθήνας Ηράκλη, ο οποίος ύστερα από πολλές περιπέτειες, αντιδράσεις και αντιξοότητες οδηγείται σε αίσιο τέλος.