Το 1954 ο 22χρονος Φερνάντο Αραμπάλ κάνει ωτοστόπ για το Παρίσι προκειμένου να παρακολουθήσει την φημισμένο έργο του Μπρεχτ “Μάνα Κουράγιο”, ανεβασμένο από την Berliner Ensemble. Στη Μαδρίτη γνωρίζει τη μεταφράστρια Λις Μορώ και σύντομα τη κάνει γυναίκα του. Το 1955 υποφέρει από βαριάς μορφής φυματίωση που τον βοηθά να αποσπάσει υποτροφία για να σπουδάσει στο Παρίσι κάτι που σήμερα ο Φερνάντο περιγράφει σαν το «ευτυχές ατύχημα» που του άλλαξε τη ζωή επιτρέποντάς του να ζήσει μόνιμα στην «Πόλη του Φωτός, την αξιοθαύμαστη πατρίδα του Κούντερα και του Πικάσο, την πολυαγαπημένη εξορία». Το 1958 γράφει το τρίτο του θεατρικό έργο «Φάντο και Λις». Το παρατσούκλι του Φερνάντο στα ισπανικά είναι το ‘Φάντο’…

Η Ταρ είναι ο μυθικός τόπος του Αραμπάλ στο «Φάντο και Λις». Μια φορά και ένα καιρό υπήρχε μια μεγάλη και θαυμαστή πόλη που την έλεγαν Ταρ. Την εποχή εκείνη όλες οι πόλεις ήταν ισχυρές και σε άνθιση, γιατί ο μεγάλος Πόλεμος δεν είχε ξεκινήσει ακόμα. Όταν ήρθε η μεγάλη καταστροφή, όλες οι πόλεις έπεσαν. Όλες εκτός από την Ταρ. Η Ταρ υπάρχει ακόμα. Αν ξέρεις που να ψάξεις, θα τη βρεις. Και όταν φτάσεις εκεί θα σου προσφέρουν κρασί και νερό και θα ακούσεις μουσική από γραμμόφωνο. Όταν φτάσεις εκεί, όλη μέρα θα μαζεύεις σταφύλια και σκορπιούς κρυμμένους κάτω από άσπρους βράχους. Όταν φτάσεις εκεί… θα γνωρίσεις την αιωνιότητα. Εκεί, θα δεις το πουλί που πίνει μια σταγόνα από τον ωκεανό κάθε εκατό χρόνια. Θα φορέσεις ένα χρυσό στέμμα στο κεφάλι και θα κρατήσεις στο χέρι το κλειδί όλων των λαβυρίνθων. Όταν φτάσεις εκεί θα καταλάβεις τη ζωή και θα γίνεις ό,τι θελήσεις. Θα είσαι μόνος και με συντροφιά. Θ’ αγαπάς και θ’ αγαπιέσαι. Καθώς θα βαδίζεις προς το μέλλον θα βρεις την Έκσταση. Θα σε κυριεύσει και δεν θα σε εγκαταλείψει ποτέ.