Mετά τη σύντομη κι επιτυχημένη παρουσίαση του, την άνοιξη του 2014, το Fit, επιστρέφει με νέα διανομή στη καινούρια σκηνή Blackbox του TheatroVictoria από την Τετάρτη 29 Οκτωβρίου. Πρόκειται για την αιχμηρή, μαύρη κωμωδία του «κακού παιδιού» του Μπρόντγουεϊ, Νίκι Σίλβερ (έργα του έχουν ξαναπαιχτεί στην Ελλάδα: «Χοντροί Άνδρες με Φούστες», «Μέρες Ραδιοφώνου», «Πτεροδάκτυλοι», κ.α.) σε διασκευή και σκηνοθεσία του Δημήτρη Κομνηνού.

Ο Αρλοκ Σιμσον είναι ο αποκλειστικός κληρονόμος της αμύθητης περιουσίας του πατέρα του. Εδώ και πολλά χρόνια ζει μια μοναχική, σχεδόν ερημική ζωή. Όταν μια μέρα λαμβάνει ένα μήνυμα ότι ο πρώην εραστής του, πέθανε από πνευμονία, έρχεται αντιμέτωπος με την ιδέα της δικής θνησιμότητας και αμέσως κάνει εξέταση αίματος για τον ιό HIV, τα αποτελέσματα της οποίας δεν αντέχει να ακούσει. Καθώς περιπλανιέται στους δρόμους χαμένος στις σκέψεις και τους φόβους του, συναντάει τον Μποιντ. Έναν πολύ όμορφο νεαρό ηθοποιό που υποδύεται έναν άγγελο σε μια παιδική παράσταση, στο πρόσωπο του οποίου ο Άρλοκ πιστεύει ότι βρήκε τον έρωτα της ζωής του. Τον προσκαλεί στο σπίτι του για ένα ποτό και ο Μποιντ αποδέχεται. Τότε, εισβάλει στο σπίτι η πληθωρική, πομπώδης, αλκοολική μητέρα του Άρλοκ, η Νέσσα, η οποία μόλις έχει αποφασίσει να αφήσει το δεύτερο σύζυγό της, τον πουριτανό Καρλ και του ανακοινώνει ότι σκοπεύει να μετακομίσει εκεί, μόνιμα. Όταν ο Αρλοκ, πηγαίνει να μαζέψει τα πράγματα της, η Νέσσα ανακαλύπτει το αντικείμενο του πόθου του γιού της, τον Μπόϊντ, και αμέσως αναλαμβάνει δράση. Έτσι ξεκινά μια τρελή συγκατοίκηση των τριών, γεμάτη ανατροπές, αποκαλύψεις και ξεκαρδιστικά απρόοπτα, η οποία εξελίσσεται σε ένα απρόσμενα όμορφο «ménage à trois».

Το «Fit» πραγματεύεται τις δυσλειτουργικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων ανεξάρτητα από το φύλο ή τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό, τις δύσκολες σχέσεις μεταξύ γονιών και παιδιών ενώ εστιάζει και στις κοινωνικές συνθήκες γύρω από το χρήμα και τις εξαρτήσεις. Ο Νίκι Σίλβερ δομεί τους ήρωες τού έργου του με βαθειά ανθρώπινη ματιά. Με καύσιμο το πηγαίο χιούμορ του, πετυχαίνει ένα αδιανόητο γεωμετρικό σχήμα, όπου όλοι είναι στα άκρα και στο κέντρο ταυτόχρονα. Όλα στο έργο, όπως και στη ζωή, είναι απρόοπτα, ρευστά, αστεία ή δραματικά κι όλα χαμένα αν δεν οδηγηθούν από το ένα και μοναδικό κίνητρο που μπορεί να ενώσει τους ανθρώπους, την αποδοχή. Παράλληλα, o Νίκι Σίλβερ θίγει ένα άλλο καυτό ζήτημα, αυτό του ιού HIV.

O Δημήτρης Κομνηνός υπό τους ήχους του Ανδρέα Τρούσσα που υπογράφει την πρωτότυπη μουσική, χρωματίζει, πάνω στο, αφαιρετικό σκηνικό του εικαστικού Γιώργου Λυντζέρη, όλο το φάσμα ανθρώπινων διαθέσεων και συναισθημάτων. Έχει χτίσει μια γρήγορη παράσταση με χιούμορ, ρυθμό και ένταση.