Ο Lothar Berfelde γεννήθηκε το 1928 στο Βερολίνο. (Αγόρι.) Έγινε μέλος της Νεολαίας του Χίτλερ το 1944. (Φασίστας.) Σκότωσε τον πατέρα του με έναν πλάστη το 1945. (Δολοφόνος.) Βγήκε από το αναμορφωτήριο με την πτώση του Τρίτου Ράιχ. Στο Ανατολικό (πια) Βερολίνο, άρχισε να μαζεύει αντικείμενα από τα βομβαρδισμένα σπίτια. Άρχισε και να ντύνεται πιο θηλυκά. Μάζευε ό,τι άφηναν πίσω τους όσοι δραπέτευαν στη Δύση. Το 1960, στην έπαυλη των Von Mahlsdorf, με τα αντικείμενα που μάζευε άνοιξε ένα μουσείο. Κι έγινε η Charlotte Von Mahlsdorf. (Γυναίκα.) Από το 1970 και μετά, οι gay του Ανατολικού Βερολίνου, είχαν στο μουσείο της έναν χώρο, όπου μπορούσαν να συγκεντρώνονται και να συναναστρέφονται ο ένας τον άλλον. (Ευεργέτης.) Μετά την πτώση του Τείχους της απονεμήθηκε το μετάλλιο τιμής για την προσφορά της στο gay κίνημα της Ανατολικής Γερμανίας. (Ηρωίδα.) Μέχρι που άρχισαν να κυκλοφορούν έντονες φήμες, ότι η Charlotte ήταν πράκτορας της Στάζι και «εξαγόραζε» την ανοχή των αρχών, με αντάλλαγμα πληροφορίες για τους θαμώνες του άτυπου gay bar της. (Προδότης.)

Μέσα σε μια ασφυκτική πραγματικότητα, μπορείς να συνεχίζεις να ονειρεύεσαι; Αυτή είναι η πραγματική ιστορία της Σαρλότε φον Μάλσντορφ, η οποία γεννήθηκε αγόρι στο Βερολίνο του 1928. Όμως γεννήθηκε αγόρι και μεγάλωσε γυναίκα. Και κατάφερε να φτιάξει και να συντηρήσει έναν χώρο ονείρου: ένα μουσείο αφιερωμένο σε μια άλλη εποχή, σε ένα παρελθόν εξιδανικευμένο. Όσο η ιστορία χάραζε την πραγματικότητα γύρω της με δυνάμεις πέρα από τον έλεγχό της, τόσο η Σαρλότε διεκδικούσε το χώρο της και το δικαίωμά της να ονειρεύεται. Και υπήρχε τίμημα γι’ αυτό.

Το έργο του Νταγκ Ράιτ, έχει κερδίσει δεκάδες θεατρικά βραβεία, ακόμα και το Τόνι και το Πούλιτζερ. Αφηγείται την ιστορία της Σαρλότε, μέσα από συζητήσεις με τον ίδιο τον συγγραφέα και με αναδρομές στο παρελθόν. Όμως ολόκληρο το έργο, παίζεται από έναν μόνο ηθοποιό που αλλάζει ταυτότητες. Από τη Σαρλότε και τον συγγραφέα μέχρι Ναζί αξιωματικούς και πράκτορες της Στάζι.

Η Μαριέττα Φαφούτη έγραψε ένα υπέροχο βαλς για την παράσταση του έργου “I Am My Own Wife”, με τίτλο “Ich erinnere mich” που θα πει “Θυμάμαι”, σε στίχους Δημήτρη Δημόπουλου και μουσική της ίδιας.