Όσο οι πληγές της ματώνουν ακόμα, δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσει. Ώσπου να στραγγιστεί εντελώς, όλο το μαύρο σκοτάδι της νύχτας. Δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσει. Τα ατελείωτα τραγούδια της οργής, θ’ ακούγονται συνέχεια από εκείνη. Για τον φόνο του πατέρα της. Του σκίσαν το κεφάλι με μια πέλεκυ. Η μάνα της κι ο άνανδρος ο εραστής της. Πώς να συζεί με τους φονιάδες; Πώς να αφήσει τη ζωή της να χαθεί; Πώς μια γυναίκα σαν εκείνη; Πώς αλλιώς να κάνει; Πώς θα φυτρώσει μέσα της, ένα κλωνάρι αγαπημένο; Αν δεν αστράψει απάνω απ’ τους φονιάδες. Αν δεν μεσουρανήσει πάνω απ’ τους γελαστούς εχθρούς. Άμα δεν λύσει με ορμή το σκοτάδι. Πώς μια γυναίκα σαν εκείνη; Πώς αλλιώς να κάνει;

Η παράσταση αποτελεί ένα ταυτόχρονα θεατρικό και μουσικό γεγονός. Οι ηθοποιοί αντλούν πληροφορίες από την ρυθμικότητα του κειμένου και μεταβολίζουν, με το σώμα και τη φωνή, σε θεατρική δράση, τον ήχο και το ρυθμό του ποιητικού λόγου. Με όχημα την μουσική, δημιουργούν, μια δυναμική πλατφόρμα αναπαράστασης  και αναδεικνύουν το συγκινησιακό πεδίο της αρχαίας τραγωδίας. Χορωδιακά μέρη, μελωδίες και δυναμικοί ρυθμοί, δημιουργούν ένα παλλόμενο και ζωντανό ηχητικό περιβάλλον, μέσα από το οποίο αναδεικνύονται τα πρόσωπα μιας παλιάς μα πάντα επίκαιρης ιστορίας.