Η Ομάδα Θεάτρου Ars Moriendi συμμετέχει για δεύτερη συνεχή χρονιά στο Φεστιβάλ του Δήμου Καλαμαριάς «Θεατρικές Πρεμιέρες» με την παράσταση «Λεωφορείο ο Πόθος» του Τενεσί Ουίλιαμς, σε σκηνοθεσία Θάνου Νίκα.

Λίγα λόγια για το έργο
Όταν η Μπλανς Ντυμπουά φτάνει στο σπίτι της αδερφής της Στέλλα με το λεωφορείο ο Πόθος, ο κόσμος της έχει ήδη καταρρεύσει, η καταστροφή έχει ήδη συντελεστεί. Η Μπλανς καταφτάνει με τις αποσκευές της γεμάτες εργαλεία ψευδαίσθησης. Οι γούνες, οι πέρλες, οι τιάρες της είναι ο τρόπος της να κρατηθεί στον κόσμο της νιότης, της ομορφιάς, του ρομαντισμού, άρα της ελπίδας, όταν δεν αντέχει πια να ζει στη σκληρή πραγματικότητα. Ξέρει ότι πρέπει να ξεφύγει από το παρελθόν. Ξέρει ακόμα ότι στην ηλικία της πρέπει να αποφεύγει το δυνατό φως και τους μεγεθυντικούς καθρέφτες γιατί αποκαλύπτουν αυτά που θέλει να αποφύγει: τις ρυτίδες, το παρελθόν, τη μνήμη. Ο Κοβάλσκι, ένας αρρενωπός Πολωνός μετανάστης στη νέα Αμερική, λειτουργεί σαν ο πιο άσπλαχνος μεγεθυντικός καθρέφτης για την Μπλανς. Ακόμα και η ήρεμη Στέλλα, η αδερφή της, με την κινέζικη φιλοσοφία της, τις μικρές ευγενικές κινήσεις και τα καταπραϋντικά λόγια της, δε μπορεί να τη σώσει, ούτε από τον Στάνλευ ούτε από τον εαυτό της. Το μέλλον της Μπλανς πια περνάει μέσα από την τρέλα, αυτήν την απόλυτη φυγή και ψευδαίσθηση. Το μέλλον της Στέλλα θα είναι στο πλευρό του Κοβάλσκι, σε μια πραγματικότητα χωρίς ίχνος παραμυθιού. Το ζήτημα πια είναι με ποιον τρόπο επιλέγει κάθε χαρακτήρας να επιβιώσει.

Ο σκηνοθέτης της παράστασης σημειώνει, «Μέσα σ’ ένα σπίτι, ανάμεσα σε δύο δωμάτια, ο Τενεσί Ουίλιαμς τοποθετεί και ξεδιπλώνει την αιώνια σύγκρουση των δύο φύλων. Μια σύγκρουση κόσμων, τάξεων, μια σύγκρουση ανάμεσα στο σκληρό ρεαλισμό και σ’ έναν κόσμο γεμάτο ψευδαισθήσεις. Εδώ όλα οδηγούνται από το πάθος, εδώ το φως της μέρας ξορκίζεται στο όρια της νευρασθένειας. Εδώ δεν υπάρχει τίποτα λευκό παρά μόνο από αντανάκλαση. Ένας κόσμος άξεστος, τραχύς, ζωώδης συμβιώνει σ’ αυτά τα δύο δωμάτια με τις παραισθήσεις ενός αλαφροΐσκιωτου λυρισμού. Τρώνε ο ένας τον άλλον από λίγο μέχρι που η αρρώστια του ενός ξεγυμνώνει την αρρώστια του άλλου».