Μια χορεύτρια flamenco, μια ηθοποιός και ένας μουσικός, σ’ ένα τοπίο ακατοίκητο, στο τοπίο της μνήμης. Μια συνάντηση των πρωτογενών υλικών του σώματος και η δημιουργική κατασκευή ενός κώδικα επικοινωνίας. Πώς συνομιλεί το flamenco με τον Δημητριάδη; Πώς σχετίζεται η φόρμα αυτού του ιδιαίτερου είδους με το υπαρξιακό κείμενο της Λήθης;

Στον ελλειπτικό μονόλογο του Δημήτρη Δημητριάδη Λήθη, ο μοναχικός άνθρωπος στον αγεωγράφητο τόπο του, μιλάει σε ενεστώτα με απόλυτη έμφαση στο εδώ και το τώρα, για τη δυνατότητα ύπαρξης του. Το σώμα, φορέας της ιστορίας του, τον ελευθερώνει από τα δεσμά της καταναγκαστικής σκέψης για την επιβεβαίωση της παρουσίας του και αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο μιας νέας αρχής. Ένας μονόλογος ανοιχτός σε ποικίλες ερμηνείες με μια ωστόσο απόλυτη οδηγία από τον συγγραφέα: ο άνθρωπος αρχίζει για να μιλήσει και τελειώνει για να μην ξαναμιλήσει.

Στην παράσταση μια χορεύτρια flamenco, μια ηθοποιός και ένας μουσικός εξερευνούν τις δυνατότητες επικοινωνίας του λόγου με την κίνηση, τον ρυθμό και τη μελωδία. Σ’ ένα τοπίο ακατοίκητο, στο τοπίο της μνήμης, ενθαρρύνεται η συνάντηση με τα πρωτογενή υλικά του σώματος (φωνή, λόγος και κίνηση) και επιδιώκεται η κατασκευή ενός κώδικα επικοινωνίας. Το ρυθμικό κείμενο της Λήθης συνομιλεί με την κίνηση των ποδιών της χορεύτριας, έχοντας τη μουσική να δημιουργεί μια συναισθηματική γέφυρα που απαλύνει τους κραδασμούς της αγωνίας των σωμάτων.

Διάρκεια: 60 λεπτά