Για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες, ο Lévy, θεωρείται μοναδική φυσιογνωμία στο διεθνές στερέωμα και μία από τις πιο ηχηρές φωνές ηθικής του καιρού μας. Μόλις λίγες εβδομάδες πριν από τις Ευρωεκλογές, η θεατρική παραγωγή διαπραγματεύεται την κρίσιμη περίοδο που διανύει η Ευρώπη, λόγω της ανόδου του εθνικισμού και του λαϊκισμού.

Η παράσταση αποτελεί πρόσκληση σε κινητοποίηση προς όλους τους υπερασπιστές της δημοκρατίας. «Υπάρχει ακόμη καιρός» λέει ο Lévy, «να ανακαλέσουμε την Ευρωπαϊκή κληρονομιά του Έρασμου, του Δάντη, του Γκαίτε, της Σιμόν Βέιλ και του Βάτσλαβ Χάβελ. Είναι ακόμη κατάλληλη η χρονική στιγμή να απομακρύνουμε τους δαίμονες του ολοκληρωτισμού, του πολέμου και της φτώχειας. Και αυτό μπορεί να φέρει στο προσκήνιο τις Ευρωπαϊκές αξίες του φιλελευθερισμού, του ουμανισμού και της ενσωμάτωσης

Στην Αθήνα, η μία και μοναδική παράσταση θα πραγματοποιηθεί την 1η Απριλίου 2019, στις 20:00, στο Θέατρο Παλλάς (Βουκουρεστίου 5, Αθήνα).

Η παράσταση είναι τμήμα της θεατρικής περιοδείας και  εκστρατείας για την Ευρώπη με τον τίτλο Looking for Europe η οποία θα πραγματοποιηθεί σε 20 μεγάλες πόλεις. Από τις 5 Μαρτίου ως τις 20 Μαΐου 2019, ο Bernard-Henri Lévy, θα ταξιδέψει σε Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και ιστορικές πόλεις όπου θα παρουσιάσει το έργο του. Σε κάθε πόλη το κείμενο έχει προσαρμοστεί με βάση τις συνθήκες που επικρατούν στην αντίστοιχη χώρα.

Το Looking for Europe είναι μία θεατρική παραγωγή του Bernard-Henri Lévy. Είναι επηρεασμένη από το έργο του, Hotel Europe, το οποίο παρουσιάστηκε στο Σαράγεβο στις 27 Ιουνίου του 2014, με το διάσημο ηθοποιό Jacques Weber. Το 2015 ο Bernard-Henri Lévy έπαιξε το ρόλο στην Κρατική Όπερα της Οδησσού και στο Festival dei 2mondi στο Σπολέτο.

Ακολούθησε η διασκευή Last Exit Before Brexit, τον Ιούνιο του 2018 στο Cadogan Hall του Λονδίνου και, υπό τον τίτλο Looking for Europe, στο Κρατικό Θέατρο της Νέας Υόρκης, το Νοέμβριο του 2018.

«Φύγαμε από την παράσταση πεπεισμένοι ότι παρακολουθήσαμε ένα έργο από αυτά που έχεις την τύχη να δεις μια φορά στη ζωή σου» –έγραψε το περιοδικό Paris Match. «Εκείνος, ίσως ο μόνος μεταξύ των φιλοσόφων, ένα είδος που δε διακρίνεται για τη γοητεία του- έχει το χάρισμα να υποστηρίζει ένα μονόλογο που αφήνει το θεατή με την αίσθηση ότι έχει γίνει μέρος της παράστασης, έχει διασκεδάσει και επιμορφωθεί», σύμφωνα με το περιοδικό Tablet. Και από την Washington Post: «Λίγοι μπορούν να ταυτιστούν με το ταλέντο του. Αλλά η αίσθηση που αφήνει είναι κοινή σε όλη την Ευρώπη».