Τη βραβευμένη με Tony Award θανατηφόρα κωμωδία “Love Kills” του Aμερικανού θεατρικού συγγραφέα Μάρεϊ Σίσγκαλ (βραβευμένος από τους Writers Guild of America, New York Film Critics Circle, National Society of Film Critics and the Los Angeles Film Critics Association και υποψήφιου για Oscar σεναρίου για το “Tootsie”), επέλεξε ο Θανάσης Τσαλταμπάσης για το σκηνοθετικό του ντεμπούτο στο θέατρο.  Το έργο παρουσιάζεται στην Κεντρική Σκηνή του Theatro Victoria, από τη Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου 2015, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00.

Τρεις άνθρωποι που συνδέονται με κάποιο τρόπο μεταξύ τους, συναντιούνται τυχαία σε μια γέφυρα, ένα βράδυ. Ο Χάρρυ θέλει να αυτοκτονήσει, ο Μιλτ να σκοτώσει και η Έλλεν να αγαπηθεί. Ή μήπως η Έλλεν να σκοτώσει, ο Μιλτ να αυτοκτονήσει και ο Χάρρυ να αγαπηθεί;

Το έργο πραγματεύεται πρωταρχικά, το υποκειμενικό ζήτημα της ευτυχίας. Πρόκειται για μία ξεκαρδιστική αλληγορία για τον έρωτα. Με αιχμηρές αναφορές στους ψευτοδιανοούμενους της κοινωνικής ελίτ, ο Σισγκάλ εστιάζει σε όλες σχεδόν τις πτυχές και τη διαφορετική οπτική των ανθρώπων πάνω στην ευτυχία.

Υπάρχει ευτυχία; Και αν ναι, πώς τεκμηριώνεται; «Η μεγαλύτερη ευτυχία στη ζωή είναι η πεποίθηση ότι μας αγαπούν», έλεγε ο Βίκτωρ Ουγκώ, όμως: «Αν η ευτυχία σου εξαρτάται από το τι κάνει κάποιος άλλος, τότε υποθέτω ότι έχεις πραγματικά πρόβλημα», ανταπαντούσε ο Ρίτσαρντ Μπαχ. Αυτό το δίπολο δανείζεται και χρησιμοποιεί ο Σισγκάλ στο “Love Kills”, όπου μέσα από καταιγιστικούς διαλόγους και ξεκαρδιστικές ανατροπές τεκμηριώνει τη λανθάνουσα οπτική μας πάνω στην πεποίθηση ότι μπορούμε να κατακτήσουμε την ευτυχία.

Ταυτόχρονα, όμως, ο συγγραφέας θίγει και μια σειρά άλλων καυτών θεμάτων, όπως αυτά της εργασίας, της επιτυχίας και της αυτοκτονίας.

Στο λιτό και αφαιρετικό σκηνικό του Γιώργου Λυντζέρη –αναπαράσταση μιας γέφυρας στη Νέα Υόρκη– υπό τους ήχους της πρωτότυπης μουσικής σύνθεσης των Χρύσα Τσαλταμπάση και Έκτορα Τσολάκη και τους «ψυχολογικούς» φωτισμούς του Βαγγέλη Κάνδια, ο Θανάσης Τσαλταμπάσης έχει χτίσει μια ευφάνταστη, γρήγορη παράσταση, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στους ήρωες του έργου και το περιεχόμενο τους.

Ως «κωμωδία» χαρακτηρίζεται ένα θεατρικό έργο που στόχο έχει να προκαλέσει γέλιο και ευφρόσυνα συναισθήματα μέσω του θέματός του και της γραφής του. Αυτός βέβαια είναι ένας πολύ “πρώτος” διαχωρισμός, γιατί και η ίδια η κωμωδία χωρίζεται σε πολλά είδη (μαύρη κωμωδία, σάτιρα, φάρσα, παραλόγου, κωμωδία χαρακτήρων, καταστάσεων κ.λ.π.), αλλά και το κάθε έργο αποτελεί, πολλές φορές, μια ειδική περίπτωση από μόνο του. Τέτοια περίπτωση είναι κι αυτή του “Love Kills” του Μάρεϋ Σισγκάλ. Έργο που εμφανώς ανήκει στη μεγάλη κατηγορία της κωμωδίας, αλλά με ένα τόσο ξεχωριστό ύφος, που δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως κάτι συγκεκριμένο.

Στο δικό μας ανέβασμα, στόχος είναι να προκύψει το χιούμορ του έργου, χωρίς το άγχος της πρόκλησής του, με την παράλληλη ανάδειξη των δραματικών έως τραγικών πτυχών των ηρώων, μέσα στη συνθήκη και τη διαρκή υπενθύμιση ότι «βλέπουμε θέατρο», αφήνοντας έτσι τη φαντασία του θεατή ελεύθερη και όχι εγκλωβισμένη σε συγκεκριμένες εικόνες και συμπεριφορές.