Η νέα παράσταση του Παντελή Φλατσούση με τίτλο «Μετά το τέλος του κόσμου· ένα αρχείο ματαιωμένων σχεδίων» παρουσιάζεται στην Κάμιρο από τις 18 Μαΐου έως τις 5 Ιουνίου.

Στη νέα παράσταση του Παντελή Φλατσούση, δυο ηθοποιοί γίνονται οι παρουσιαστές ενός αρχείου μη πραγματοποιημένων ατομικών και συλλογικών «σχεδίων».

Ποια είναι η δυναμική του ακόμα ανεκπλήρωτου, του μη πραγματοποιημένου, του ανολοκλήρωτου; Ποια η θέση του ματαιωμένου σχεδίου σε μία κοινωνία προσανατολισμένη στην επιτυχία; Και ποια μπορεί να είναι η λειτουργία του τόσο σε ατομικό, όσο και συλλογικό επίπεδο σε μια εποχή σημαδεμένη από την πανδημία του covid 19, όπου τα ματαιωμένα σχέδια συσσωρεύονται και το μέλλον αποτελεί ξανά ένα ανοιχτό διακύβευμα; Μπορεί ένα αρχείο ματαιωμένων σχεδίων, ένα αρχείο συσσωρευμένης συλλογικής και ατομικής τρωτότητας να αποτελέσει εφαλτήριο για μια νέα αντίληψη της κοινωνίας;

Μετά το τέλος του κόσμου· ένα αρχείο ματαιωμένων σχεδίων

Ο Παντελής Φλατσούσης, συνεχίζοντας –  μετά το ΕΘΝΙΚΟ ΝΤΕΦΙΛΕ και τη ΛΑΘΟΣ ΧΩΡΑ –  να διερευνά τα όρια μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας, συστήνει αυτή τη φορά τη νέα του δουλειά «Μετά το τέλος του κόσμου· ένα αρχείο ματαιωμένων σχεδίων» που θα παρουσιαστεί από τις 18 Μαΐου στο θέατρο Κάμιρος στην Κυψέλη.

Μετά το τέλος του κόσμου· ένα αρχείο ματαιωμένων σχεδίων

Μετά το τέλος του κόσμου· ένα αρχείο ματαιωμένων σχεδίων

Το κείμενο της παράστασης συνδιαμορφώνεται με την συμμετοχή του κοινού, ενώ όπως σημειώνει ο ίδιος ο σκηνοθέτης «Κύριος στόχος πρόκειται να είναι η δημιουργία μίας παράστασης μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας. Ταυτόχρονα μέσω της χρήσης νέων τεχνολογιών, τόσο στο παραστασιακό κομμάτι, όσο και στην ”κατασκευή” της γίνεται η απόπειρα να θεματοποιηθούν ερωτήματα, σχετικά με την σχέση τεχνολογίας και θεατρικής τέχνης, που τέθηκαν από την συγκυρία της πανδημίας: Ποιο θέατρο ανταποκρίνεται στις ανάγκες του σύγχρονου θεατή; Πώς έχει τροποποιήσει την θεατρική τέχνη η ολοένα και αυξανόμενη προσφορά, πρωτότυπου και μη, παραστασιακού υλικού μέσω διαδικτύου; Ποιος τρόπος να κάνουμε θέατρο ανταποκρίνεται στο αλλαγμένο από τις περιστάσεις βλέμμα μας;»