Η ομάδα Όχι παίζουμε παρουσιάζει τη θεατρική παράσταση «Mockob Selim C», την τρίτη της ανάγνωση στο ομώνυμο έργο του Γεώργιου Βιζυηνού, σε ένα work-in-progress διάρκειας 5 ετών. Αυτή τη φορά εμπνέεται από την αισθητική αλλά και την έννοια του τσίρκου, μεταμορφώνοντας τον ήρωα του Βιζυηνού σε ένα «φρικιό» που περιφέρεται στους θεατές από τα χέρια ενός τζόκερ-θηριοδαμαστή.

Ο περιφρονημένος γιος του Βιζυηνού δε σταμάτησε να αναζητεί τον πατέρα του και ο Joker της ομάδας «όχι παίζουμε» δεν τον αφήνει σε χλωρό κλαρί. Αφού τον παρουσίασε μέσα στην εγκαταλελειμμένη αίθουσα της Κ.Ο.Α. (2008-2009), επιδεικνύοντας κάθε βράδυ τη μοναξιά και τη μελαγχολία του, τώρα ο Joker, πιο θεαματικός θηριοδαμαστής από ποτέ, τον περιφέρει ως έκθεμα-φρικιό του περιπλανώμενου τσίρκου του: από την οδό Ρηγίλλης στη βιομηχανική περιοχή του Βυρσοδεψείου, από τα πρώην πολιτικά γραφεία στις αποθήκες της οδού Ορφέως, από μια κενή αίθουσα ορχήστρας σε μια χωμάτινη σκηνή. Αυτή τη φορά αφήνει τις αισθητικές και ξεθάβει εκείνη την ελληνικότητα του περιοδεύοντος θεάματος, φωνάζοντας «Νάτος! Νάτος ο Μοσκώβ Σελήμ!»

Η ομάδα «όχι παίζουμε» συνεχίζει με συνέπεια την έρευνά της πάνω στη σχέση χορού και θεάτρου, παρουσιάζοντας μια άκρως «λερωμένη» performance, βασισμένη στο προκλητικό, για την εποχή του, διήγημα του Γ. Βιζυηνού (19ο αι). Η παράσταση, άλλοτε αιχμηρά, κωμικά, θυμωμένα, τρυφερά, παρακολουθεί την εμμονική αναζήτηση ενός Τούρκου άνδρα, του Μοσκώβ Σελήμ, για αποδοχή από τον πατέρα του, τη μαρτυρική του επιμονή για αναγνώριση και αγάπη απέναντι σε κενά σύμβολα εξουσίας: την οικογένειά του, το στρατό και την κοινωνία.

Σκηνοθετικό Σημείωμα
Σχολιάζουμε το «τσίρκο» της εμμονής μας να ικανοποιούμε κενά σύμβολα εξουσίας. Παρουσιάζουμε το θεαματικό, τρυφερό, μαρτυρικό, παράδοξο, αστείο, ζωώδες σύμπτωμα της ανθρώπινης ψυχής να εμμένει και να αντέχει δεινά κι ας χτυπάει διαρκώς σε τοίχο. Παρουσιάζουμε τον «περιφρονημένο γιο» του Βιζυηνού ως το ηρωικό θηρίο που θα κάνει τα πάντα για λίγη συμπάθεια και αναγνώριση. Παίζουμε με τον Βιζυηνό και την ικανότητά του να περιγράφει το σύμπτωμα μιας εποχής, μέσα από το σώμα των προσωπικών μας σχέσεων και υποθέσεων.

Δείτε το φωτογραφικό αφιέρωμα του ελculture.gr για την παράσταση.