Πρόκειται για την συρραφή τριών μονόπρακτων του Χάρολντ Πίντερ («Νέα Παγκόσμια Τάξη Πραγμάτων» «Ένα ακόμα και φύγαμε», «Συνέντευξη Τύπου») σε μετάφραση του Ερρίκου Μπελιέ και σκηνοθεσία του Πάρι Ερωτοκρίτου. Και τα τρία έργα χαρακτηρίζονται για την κριτική τους διάσταση απέναντι στην κρατική βία, πνευματική και σωματική, που ασκείται από τα φαινομενικά «δημοκρατικά», ολοκληρωτικά/αυταρχικά καθεστώτα.

Για τις ανάγκες της παράστασης, το γκαράζ του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης μετατρέπεται σε έναν μυστικό κρατικό οργανισμό, όπου η τέχνη υπηρετεί την προπαγάνδα και η ελευθερία έκφρασης των πολιτών καταστρατηγείται. Στους χώρους αυτού του οργανισμού οι θεατές «ξεναγούνται»/περιηγούνται και γνωρίζουν τις πρακτικές «διαφύλαξης» των αξιών του κράτους και «επιμόρφωσης» των διαφωνούντων/αντιρρησιών.

Οι θεατές, ως «διαπρεπείς καλεσμένοι», έχουν την ευκαιρία να θαυμάσουν έργα «κρατικής» τέχνης και ακολούθως θα ενημερωθούν, μέσω της περιήγησής τους στον οργανισμό, για το πως «διαμορφώνονται» συνειδήσεις. Στο τέλος ο ίδιος ο Υπουργός Πολιτισμού απαντάει σε ερωτήσεις δημοσιογράφων για τις μεθόδους «καταστολής» και «επιμόρφωσης» που χρησιμοποιεί το νέο καθεστώς.

Η παράσταση αυτή ακολουθεί τα βήματα μιας θεατρικής τάσης που αρχίζει να αποκτά πολλούς υποστηρικτές στην Αγγλία και στην Αμερική. Μια τάση, που αντί να περιορίζει το θεατή σε ένα κάθισμα, απέναντι από τους ηθοποιούς, τον περιλαμβάνει στον ίδιο τον σκηνικό χώρο, μαζί με τους ηθοποιούς, και τον καλεί όχι μόνο να ακολουθήσει νοηματικά την πλοκή μιας παράστασης αλλά και να την «εξερευνήσει» με όλες τις αισθήσεις του.