Στις 10 Μαΐου κάνει πρεμιέρα η νέα δουλειά της Helter Skelter Company στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης σε σκηνοθεσία Θάνου Παπακωνσταντίνου. Η παράσταση «Pedestal» («Βάθρο» στα ελληνικά) χρησιμοποιεί ως βάση την τραγωδία «Χοηφόροι» του Αισχύλου και τις τελετουργίες ερμητικών ταγμάτων. Αποτελεί το δεύτερο μέρος της τριλογίας «Carnage» («Σφαγή» στη μετάφραση), μιας ελεύθερης απόδοσης της τριλογίας του Αισχύλου «Ορέστεια». Το πρώτο μέρος της τριλογίας, η παράσταση «Venison» («Κρέας από κυνήγι» όπως μεταφράστηκε στα ελληνικά) με βάση τις «Ευμενίδες» του Αισχύλου, κέρδισε κοινό και κριτικούς όταν παρουσιάστηκε στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.

Η δομή του «Pedestal» διακρίνει δύο παράλληλους κόσμους, το ρεαλιστικό και το φαντασιακό. Στη ρεαλιστική αφήγηση σκηνών της ζωής μιας άρρωστης Μητέρας που τη φροντίζει η Κόρη της παρεμβάλλονται οι φαντασιωτικές σκηνές που τρέχουν παράλληλα μέσα στο μυαλό της κόρης. Η Κόρη δεν μπορεί να απομακρυνθεί από την οικογενειακή εστία. Υποτάσσεται στη μοίρα της και επινοεί μια προσωπική πίστη στην προσπάθειά της να υπερβεί την αδυναμία της. Με την πίστη της αυτή, οικοδομεί μέσα της έναν προσωπικό κόσμο. Μέσα από αυτόν πιστεύει πως μια μέρα θα έρθει ένας εκδικητής, κάποιος που θα τη σώσει από τη θλιβερή ζωή της. Αυτή μέχρι τότε πρέπει να τον περιμένει. Μέσα στην αναμονή της υπάρχουν δύο κόσμοι και δύο χώροι, ο θηλυκός και ο αρσενικός, που βαίνουν παράλληλα και τελικά συγκρούονται.

Η παράσταση «Pedestal» έχει αφορμή το μύθο της Ηλέκτρας («Χοηφόροι» του Αισχύλου) και τις αποκρυφιστικές τελετουργίες ερμητικών ταγμάτων. Η δομή της παράστασης διακρίνει δύο παράλληλους κόσμους, το ρεαλιστικό και το φαντασιακό, και είναι χωρισμένη σε επεισόδια και στάσιμα. Στη ρεαλιστική αφήγηση (επεισόδια) σκηνών της ζωής μιας άρρωστης Μητέρας που τη φροντίζει η Κόρη της παρεμβάλλονται οι φαντασιωτικές σκηνές (στάσιμα) που τρέχουν παράλληλα μέσα στο μυαλό της Κόρης.

Τα επεισόδια είναι ρεαλιστικές σκηνές που διαδραματίζονται σε ένα δωμάτιο που μοιάζει με δωμάτιο νοσοκομείου στο οποίο βρίσκονται η Μητέρα και η Κόρη. Η Μητέρα πάσχει από κάποια ασθένεια, δεν έχει αυτονομία κινήσεων και έχει φριχτούς πόνους. Η Κόρη φροντίζει τη Μητέρα εμμονικά, βρίσκεται διαρκώς σε υπερδιέγερση, σε ακαθησία, εκτός από τις στιγμές όπου βυθίζεται σε μια κατάσταση μεταξύ ύπνου και φαντασίωσης. Στις σκηνές αυτές βλέπουμε τη φαντασίωση της Κόρης. Tρεις άντρες εμφανίζονται, τα πρόσωπα είναι βουβά και φορούν ίδιες μάσκες. Τα στάσιμα ακολουθούν τα στάδια μιας τελετουργίας στην πορεία της οποίας η Κόρη μυείται στον κόσμο τους. Ο τρίτος άξονας της παράστασης, οι μονόλογοι της Κόρης, εντάσσεται κι αυτός στη φαντασιωτική κατάσταση. Με τα κείμενα αυτά αποκαλύπτεται πως η Κόρη αντιλαμβάνεται, πέρα και πίσω από τη ζωή που τρέχει, ένα μεγάλο σχέδιο στο οποίο κι αυτή συμμετέχει με την αναμονή της. Η Κόρη βλέπει τον εαυτό της σαν το όργανο μέσω του οποίου θα πραγματοποιηθεί ένα ανώτερο σχέδιο που είναι ο φόνος-η θυσία της Μητέρας. Είναι με κάποιο τρόπο το credo της, το προσωπικό της δόγμα που γεννά τον παράλληλο κόσμο.

Διαβάστε το άρθρο της Τώνιας Καράογλου στη στήλη μας drama queen.