Οι Pelican, ένα από τα σπουδαιότερα ονόματα της postmetal σκηνής, επιστρέφουν στην Αθήνα, δώδεκα χρόνια μετά την παρθενική τους εμφάνιση στα μέρη μας. Η μπάντα από το Illinois των ΗΠΑ, θα βρίσκεται στο Fuzz Live Music Clubτην Παρασκευή 11 Οκτωβρίου, έχοντας στις αποσκευές της το ολοκαίνουριο albumNighttime Stories, που σηματοδοτεί τη δυναμική επιστροφή τους μετά από καιρό.

Από το ξεκίνημά τους, το 2001, στoυς DIY χώρους της σκηνής του Σικάγο, οι Pelican έχουν διανύσει μία μεγάλη απόσταση ώστε πλέον να θεωρούνται, δικαίως, ως πρωτοπόροι ανάμεσα σε εκείνους τους καλλιτέχνες που συνδύασαν τη δραματική μελωδικότητα του postrock με το metal του σκεπτόμενου ακροατή, κερδίζοντας μία ξεχωριστή θέση στο σύγχρονο τοπίο του underground rock.

Ο ήχος τους ανέκαθεν συνδύαζε διάφορες επιρροές – stoner rock, doom metalpostrock – και οι ίδιοι ποτέ δεν θέλησαν να κατηγοριοποιηθούν κάτω από μία συγκεκριμένη ετικέτα, προτιμώντας να αφήσουν τη μουσική τους να μιλήσει γι’ αυτούς, αποφεύγοντας ακόμα και τον απλοϊκό χαρακτηρισμό της instrumental μπάντας.

Η δισκογραφική τους πορεία ξεκίνησε επίσης το 2001, με το E.P. που έχει ως τίτλο το όνομά τους. Έκτοτεέχουν κυκλοφορήσει πέντε σπουδαία albums – “Australasia” (2003), “The Fire In Our Throats Will Beckon the Thaw” (2005), “City of Echoes” (2007), “What We All Come to Need” (2009), “Forever Becoming” (2013)” – και μερικά εξαιρετικά EPs, όπως τα“March Into The Sea” (2005), “Ephemeral” (2009), “Ataraxia / Taraxis” (2012).

Στις 7 Ιουνίου του 2019, θα κυκλοφορήσει το έκτο τους κατά σειρά album, “Nighttime Stories“. Θα είναι το 2ο με τον Dallas Thomas στην κιθάρα, αντί του Laurent ScroederLebec που αποχώρησε το 2012. Ο τελευταίος, μαζί με άλλα δύο μέλη των Pelican, τον κιθαρίστα TrevorShelley de Brauw και τον drummer Larry Herweg, συγκροτούσαν τον βασικό πυρήνα των Tusk, της artgrind μπάντας που αποτελούσε το alterego τους. Οι τρεις μουσικοί μοίραζαν τον χρόνο και τη δημιουργικότητά τους ανάμεσα στα δύο σχήματα, μέχρι τη στιγμή που ο τραγουδιστής των TuskJody Minnoch, έφυγε αναπάντεχα από τη ζωή, το 2014. Η απώλειά του, όπως και εκείνη του πατέρα του Dallas Thomas, περίπου την ίδια χρονική περίοδο, έχει αφήσει έντονα τα σημάδια της σε αυτό το νέο album των Pelican, αφού ανάμεσα στις δύο μπάντες υπήρχε πάντοτε μία δεδομένη αλληλεπίδραση, καλλιτεχνική και ψυχική.

Δεν ήταν, όμως, όλα σκοτεινά σε αυτά τα έξι χρόνια δισκογραφικής απουσίας. Η διάχυτη ενέργεια και η αμεσότητα των συνθέσεών τους παραμένει εδώ, όπως και η απαράμιλλη μελωδικότητά τους. Άλλωστε, οι Pelican είχαν πάντα την σπάνια ικανότητα να ισορροπούν με άνεση ανάμεσα στις κάθε είδους μεταλλικές καταβολές και στον πιο ευαίσθητο και εκλεπτυσμένο ήχο της εγκεφαλικής indie σκηνής της περιοχής τους.