04 Φεβ 2020

Μια μεγάλη, τολμηρή, σε στιγμές εγκεφαλική, αλλά και βαθιά συγκινητική παράσταση, που ανάγει τον πυρήνα του τσεχοφικού έργου σε υψηλή ποίηση. Η Σοφία Ευτυχιάδου γράφει για τις «Τρεις αδελφές» του Δημήτρη Καραντζά στο Θέατρο Βεάκη.

20 Ιαν 2020

Μια ακατάληπτη, αδιάφορη, ανιαρή παράσταση βασισμένη σε ένα κείμενο που περισσότερο μοιάζει με ποιητικά γραμμένο ιστορικό δοκίμιο παρά με θεατρικό έργο: Η Σοφία Ευτυχιάδου γράφει για την «Εξημέρωση» του Δημοσθένη Παπαμάρκου σε σκηνοθεσία Γεωργίας Μαυραγάνη.

14 Ιαν 2020

Η σκηνοθεσία έχει κάτι τόσο φίνο, που μοιάζει να μην είναι καν ορατή. Σπουδαίες ερμηνείες, σασπένς, βιτριολικό χιούμορ και ανατροπές: Η Σοφία Ευτυχιάδου γράφει για τη «Βασίλισσα της ομορφιάς».

07 Ιαν 2020

Μια παράσταση που μιλά για τα σκοτάδια της κατάθλιψης, για τη δυσκολία γονέων να αποδεχτούν ότι το παιδί τους πάσχει από μια ψυχική νόσο, για την αγάπη που, μερικές φορές, γίνεται βορρά χειριστικών συμπεριφορών. Η Σοφία Ευτυχιάδου γράφει για τον «Γιο» σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου.

09 Δεκ 2019

Tο μεγαλείο του "Elenit" είναι η πραγμάτωση μιας σκηνικής, αλά Φουριέ, ουτοπίας: η δημιουργία «ενός κόσμου, όπου δεν υπάρχουν παρά μόνο διαφορές, έτσι που διαφοροποιούμαι δεν σημαίνει πια αυτο-αποκλείομαι».

26 Νοε 2019

Μια κλασική ανάγνωση του κειμένου, που επενδύει στις ερμηνείες και κερδίζει το στοίχημα θεαματικά. Η Σοφία Ευτυχιάδου γράφει για το «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ» σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη στο Θέατρο Αθηνών.

19 Νοε 2019

«Εάν κάτι χαρακτηρίζει το ανσάμπλ των ηθοποιών της παράστασης, αυτών των αληθινών Top Girls, είναι μια αίσθηση δημιουργικής διαφορετικότητας, γόνιμης σκηνικής συνύπαρξης, γιορτής»: Η Σοφία Ευτυχιάδου γράφει για το "Top Girls" της Κάριλ Τσέρτσιλ σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου.

12 Νοε 2019

Μια παράσταση όπου η ακραία αφαίρεση της δραματουργίας αναδεικνύει μεν την οικουμενικότητα του ξεριζωμού, αλλά δεν δονεί, δεν συγκινεί, δεν μετακινεί. Η Σοφία Ευτυχιάδου γράφει για την παράσταση «Ο Χορός της Φωτιάς» σε σκηνοθεσία Άρη Μπινιάρη.

08 Νοε 2019

Ο «Πατέρας» του Μπισμπίκη ανήκει αναμφισβήτητα σε μια ολόκληρη τάση «θυμωμένων» έργων και παραστάσεων, όπου η οργή για τη σαπίλα εκφράζεται εκρηκτικά, ωμά, αφτιασίδωτα. Γράφει η Σοφία Ευτυχιάδου.

04 Νοε 2019

Το «Ρίττερ, Ντένε, Φος» της Μαρίας Πρωτόπαππα προστίθεται στις εμβληματικές παραστάσεις του έργου που έχουμε δει στην Ελλάδα, συνιστώντας μια δουλειά εκρηκτικής ερμηνευτικής δύναμης και διεισδυτικής σκηνοθετικής γραφής. Γράφει η Σοφία Ευτυχιάδου.